Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2010-05-24 09:30:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)	De eerste drie vruchten	Tweede Pinksterdag

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Gal 5:22	Joh 15:1-12 Gal 5:22	2010-05-24.0913.mp3 (Preek, 16kPro, 5.6Mb) 2010-05-24C.095.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 27.2Mb) 2010-05-24T.091.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 9.1Mb)	De vruchten van de Geest

Edit| EditReeks
Samenvatting:
De vruchten van de Geest. Vanmorgen de eerste drie druifjes die we gaan plukken. Liefde, blijdschap en vrede. Plukken en ook proeven.

1
Liefde
Het eerste schijfje van de sinaasappel, Agape. Allereerst, voor alles. Het kenmerk van het christelijke leven. Paulus zegt dat de liefde van God in het hart is uitgestort door de Heilige Geest. Een christen zonder liefde is net als een man zonder hart (standbeeld van Zadkini) – als de liefde er niet is, is eigenlijk alles waardeloos. Het hoofdstuk over de liefde, 1Cor 13. Ik denk in de eerste plaats aan de Heere Jezus. Hij was voor alles Liefde. Niet verbitterd of jaloers, Hij verblijdt zich over de waarheid. Alles verdraagt Hij, alles gelooft Hij, alles hoopt Hij en Jezus vergaat nimmermeer. Luther zegt over de Galatenbrief: de liefde staat voorop en zou genoeg geweest zijn. Alle andere zijn gestalten van die liefde. Wat is blijdschap anders dan jubelende liefde, vrede - rustende liefde, lankmoedigheid geduldige liefde, geloof/trouw: liefde op de lange baan. Matigheid getrainde liefde. Allemaal gestalten van de liefde. De echte test of je de Heilige Geest inwonend hebt in je hart of niet. Om het eens bevindelijk te zeggen: God heb ik lief – dat is de eerste gang die je maakt als christen. Je gaat het zingen uit je hart. Maar ook de broeders en zusters en zelfs de mensen buiten de gemeente. Vroeger sprak ik dogmatische dingen. Ik kon uren discussiëren over God op de JV. Ik miste de warmte, ik had geen liefde, maar toen dat kwam, versmolt ik. En dat ga je merken. Dat gaat je vrouw merken. Niet alleen praten, hij heeft er voor geleerd, maar er komt nu liefde in mee, de catechisanten gaan het merken en de gemeente.
Als de wet er weer in komt, wordt het weer hard. Gal 5: jullie verbijten elkaar, blaffen naar elkaar, v 26 terg elkaar niet. Ze waren goed begonnen maar door de dwaalleraars werd het weer hard en koelde men af. Je keurt elkaar weer en keurt elkaar af. Je mijdt elkaar. Onkruid.
Liefde en het gebrek eraan. Vorige week was ik in Oudorp. Er ik werd er niet vrolijk van. Ik kwam het vrouwtje tegen waar ik vroeger het weekend bij was als ik daar preekte. Zij ging naar Hersteld en ik naar PKN. Maar ze zei wel: ach dominee, de liefde gaat gelukkig over de muurtjes heen. En dan geef je elkaar toch een hand. Hieraan zal de wereld herkennen dat jullie discipelen zijn dat ze liefde hebben tot elkaar. Dat moet onze belangrijkste doelstelling zijn, nummer 1 in het beleidsplan.
Men geeft geld en tijd. We zien het bij Stefanus, wat leek hij op de Heere Jezus! Toen hij gestenigd werd, zei hij niet: wreek mij, laat er berinnen komen om hen te verslinden, maar: reken hun deze zonde niet toe!
Niet meer gericht op je eigen gelijk, dat is vlees, maar op een ander. Wat mij opviel – ik heb gelezen uit Joh 15, daar spreekt de Heere Jezus over de Heilige Geest. Op de laatste dag van het feest Joh 7 roept Jezus - wie gelooft -- dan: … wat gebeurt er dan? Dan krijg je vergeving van zonde, dat zult u zeggen. Maar weet u, in het hele Johannesevangelie wordt niet een keer gesproken over de vergeving van de zonde, Johannes spreekt over hogere dingen…! Zo'n eye opener. Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste gaan vloeien, dat zei Hij van de Geest. Ik had die tekst nooit begrepen. Als je in de Heere Jezus gaat geloven, dat de Heilige Geest je dan gaat volmaken en als je tot de rand vol bent en kraan blijft open, dan ga je overlopen naar de ander. Stromen van levend water die uit je binnenste zullen vloeien. Je binnenste, dat is je hart. Je gevoelens, Gods ingewanden rommelen van barmhartigheid. Dat is een bewijs dat Christus in je is.

Wat voor dominee moet je hebben? Die goed kan uitleggen, die goed kan preken. Ja… eentje met vijf poten. Handig. Die goed kan opschieten met de jeugd, met de ouderen; die niet overspannen wordt. Die liefde heeft voor mensen! – wat een oefening voor mij… heb ik dat uit me zelf… heb ik dat? Natuurlijke eigenschappen - dan haal ik dat niet. Soms denk ik wel eens - de groeten. Soms wil je die herdersstaf wel eens weggooien, maar het gaat over een vrucht van de Geest, hier. Ik wou u slaan – ik wou er eens goed op los rammen vanaf de kansel - maar nee ik zag u en dacht ik ga u toch maar weer troosten…
We hebben weer een ouderling nodig, eentje die liefde heeft voor de mensen. Of je nu rapporten kunt schrijven.. jeugdleiders, de zending in – hoe meer ik er kan bekeren…. Ga eerst maar eens van die mensen houden.

Zo was het met de Heere Jezus ook. Hij was zo diep bewogen met mensen in nood. Met zieke mensen, hij legde ze de handen op en genas ze. Hij had zo'n gevoelig hart. Met mensen die de weg kwijt waren en verloren….

2
Blijdschap
Chara in het Grieks, charis is genade. Blijdschap en genade is bijna hetzelfde in de grondtekst. In het oude testament is dat ook zo. Channa is genade, en het Jiddische woord gein is daar van afgeleid. Daar word je vrolijk van, niet oppervlakkig. Verzoening is 'hilaterios', hilariteit kent u wel, verzoening word je blij van. Lachen - niet oppervlakkig. Ds H. Hofman uit Schiedam vertelde eens: Er waren er twee onder zijn gehoor. De een zei tegen iemand die glimlachte: Als jij bekeerd was, dan zou jij niet zo lachen. Toen zei die ander. En als jij het nog eens wordt, dan moet je eens proberen om niet te lachen. Toen werd onze mond vervuld met lachen, en onze tong met gejuich; toen zeide men onder de heidenen: De HEERE heeft grote dingen aan dezen gedaan.
( Psa 126:2) . Geloven maakt gelukkig.

Luc 10: 20 verheugt u en dan in vers 21 staat een ander woord, Hij verheugde Zich met vreugde gejuich, de NBV vertaalt hier beter. Ik loof u Vader. Hij had die vrucht van blijdschap ook en dat in volle mate. Is Hij altijd blij geweest? O nee niet altijd. Maar ook toen Hij in Getsemane was, had Hij die vrede. Moet dat – maar je hoeft het zelf niet op te brengen, het gaat door de Heere Jezus heen, de Geest doet het door je heen. Er zijn veel gelovigen die dat helemaal niet kennen. Diep ter neerdrukkende omstandigheden. Zorgen, alleen maar verdrietige dingen, dat is zo. Maar toch: Paulus zit in de gevangenis met een kapotte rug. In de Filippi-brief heeft hij het elk hoofdstuk over blijdschap, ik heb naar de omstandigheden droefheid op droefheid, maar verblijd u in de Heere.

Waar kunnen we allemaal blij om worden? Ik las een mooie zin: Tegen Amnon de zoon van David: waarom, o koningszoon ziet u er elke morgen zo bedrukt uit? Kinderen van God in ons midden, als je de Geest inwonend in je hebt, de hemelse Vader boven je – als je een mede-erfgenaam van Christus bent geworden, waarom zie je er dan zo bedrukt uit, je bent toch geen veroordeelde misdadiger, maar een verlost mens?
Je kunt drie vingers opsteken naar de hemel elk morgen, als ik denk aan mijn verleden dan mag ik weten: alle mijn zonden heeft Zijn zoenbloed weggedaan. De tweede vinger als ik denk aan vandaag, ik mag weten dat de Heere Jezus met mij is, alle dagen dus ook vandaag, de derde vinger is de toekomst, - ik mag weten dat alle dingen zullen medewerken ten goede.

De kamerling was pas tot geloof gekomen - en hij reisde verder met blijdschap. Daar begint het toch niet mee, dominee, u slaat tegenwoordig hele stukken over op de kansel. Een mens gaat zijn zonde toch bewenen - dat is echter maar een middel, geen doel, het doel is de vrucht. Ik haal nog even Luther aan: de vrucht van de vreugde - denk aan de Heere Jezus als je bruidegom dan wordt je vanzelf blij. God haat een treurig makende leer. Hij schept vreugde in blijdschap want Hij heeft Zijn zoon gezonden om ons te verblijden.

Van wie is deze zin: verheugd in God door Christus binnen in je hart, omdat Hij je Heiland en Hogepriester is, dat komt naar buiten, in vrolijke gedragingen en bewegingen van het lichaam in een blijmoedig vrolijk gelaat en vrolijke uitspraken van de tong en lippen en in blijde geluiden en liefelijke verheffingen van de keel – ds. Van de Groe, uit Kralingen. Geen lichtzinnig juich-christen…. Als je verheugd bent dan moet het er toch uit! Moeten mensen aan mij vragen: Ben je nu echt blij – ik kan het niet zo goed merken. Dan moet je dat zien aan iemand. Het moet zich manifesteren. O welk een vreugde een kind van God te zijn. Als er mensen tot geloof komen – heerlijk, geen meetlatje er bij, kom maak God met mij groot!
Blij dat we een goede Meester hebben. Mooi dat het kan buiten het paradijs en vóór de hemelpoort. Hier op deze aarde, dat God ons in Zijn genade die vreugde schenkt. De duivel kan het niet hebben en maakt mensen zuur en somber. Jammer dat de wereld dat niet begrijpt. O ben je christen? Dan mag je zeker dat en dat niet. Saai, suf, hoe jij je zondag besteed, een Droogstoppel, humorloze preken, suffe samenkomsten. Jammer. Zouden de kinderen van deze wereld nou vrolijk juichend en dansend naar de hel gaan, en de kinderen van God wenend en zuchtend naar de hemel? – wat voor Koning heb jij? Dat is een smet op de eer van onze Meester.

Als de Heilige Geest wordt uitgestort verheugde ze zich met vreugde als ze het brood braken. Met luid vreugde gejuich. Als wij Avondmaal vieren dan is het diepe ernst, dat is niet fout maar als ik Hand 2 lees, zie ik een verschil. Vreugde gejuich is bij ons oppervlakkig maar dat hoeft het niet te zijn. Het lijkt me vreselijk als een dochter tegen een vader zegt: ik heb nooit gemerkt dat het u vreugde geeft, dat jullie er blij van werden; ik heb wel veel trouw gezien, maar geen vreugde. Mijn ouders hebben altijd maar getwijfeld en getobd – ben ik begonnen of is God nu begonnen, in een Avondmaalsweek, dan waren ze helemaal in de war. Zo'n sombere stemming, want dan konden ze weer niet aan het Avondmaal. Dat zit ver af van deze vrucht van de Geest. Ik hoop dat mijn kinderen later zullen zeggen: ik heb een vader gehad die gelukkig was met God, dat heb ik gemerkt. Ik ben zo blij met wat ik in hen gevonden heb, zoveel moois in Hem gevonden. Maar dat je dan toch iets merkt, heiligheid en zuivers en moois bij het Avondmaal. Dat wil ik ook. Een diepe vrede. Vreugde. Blij. Dat lokt aan, meer dan 100 preken.

Er zijn ook blokkades. Het kan soms dat je meer ziet op je eigen onwaardigheid dan op Gods liefde, dan hang je boven je hart en is het weer mis. Je ruikt de stand uit je eigen ziel, dan zak je weer weg. Of omdat je te veel tobt. Klein geloof, groot over de zorgen denken en klein over God.
Of bepaalde zonden die je niet los wilt laten, waardoor de kanalen verstopt raken. Of een verkeerde reactie op tegenslag, jonge gelovigen zeggen soms: God zal me wel straffen, waarom Heere? Ik snap het niet, wat heb ik verkeerd gedaan, dan word je er ook een klein beetje bang van. Maar denk dan aan het beeld van de pottenbakker kneden doet soms zeer. Hij straft de pot niet, maar Hij gaat teer met zijn kinderen om. Hij traint je en maakt je klaar, maar dat is geen straffen.

3
Vrede
De Irene, Shalom. Blijdschap is altijd een waterval, vrede als een rivier. River vol van vrede en een fontein vol van blijdschap. Peace like a River. Dat is geen karakter maar een vrucht van de Geest.
Er is een mooi onderscheid tussen de vrede met God en de vrede van God. Die vrede met God: Rom 5:1 heeft te maken met je staat, je positie. Met God verzoend door de dood van Zijn Zoon. Door genade Zijn kind geworden. Vrede met God. Onuitsprekelijk groot. Een genadetroon met je Redder. Beneden een gesloten hel, achter me al mijn zonden uitgewist en om me heen zal alles mee helpen ten goede. Een glimp van de komende glorie die in de toekomst mij wacht. Al zou ik struikelen, het kan me niet meer schaden. Gered voor de eeuwigheid, ik was rusteloos zonder God en had geen rust en vrede met God tot de Heere Jezus kwam en me bracht me in de ark. Daar vond ik vrede.

Er is ook de vrede van God. Dat is de praktijk - de stand van het genadeleven. De vrede met God is voor zondaren door het bloed van het Lam, de vrede van God als vrucht van de Geest van Christus. Met God: geen angst meer voor hel en oordeel, de vrede van God, dat je in de praktijk van alle dag een diepe rust van binnen mag ervaren. In geen ding bezorgd, Psa 32 in de grootste smarten in de Heer gerust…
De vrede van Christus. Vrede geef ik u en Mijn vrede laat ik u. Dat is de vrede met God en Mijn vrede is de vrede van de Heere Jezus. Te midden van de verdrukkingen die hen staan te wachten. De vrede – zelfs toen Hij in Gethsemane kroop.
Weet je wie die vrede had? Hand 5, Petrus in de gevangenis. Vrede van God. Aan kettingen, morgen geëxecuteerd en hij slaapt met meer vreugde in zijn hart dan andere smaken in hun tijd… U bent mijn schild en wapen.
Ik weet dat er mensen zijn voor wie Psalm 2 heeft gesproken.
Kinderen van Gd houden niet van ruzie, naar het zijn vredestichters zover mogelijk is.

Liefde van Jezus in mijn hart, een fontein vol van blijdschap, als er maar een goede doorstroming is. En rivier vol van vrede.


Ranken zijn om vrucht te dragen
Grote trossen vol en zwaar
Want de landman God de Heere
Die kijkt daar elke dag weer naar.

Maar, ik draag geen grote vruchten
Dikwijls zijn ze maar zo klein.
Soms verborgen onderaan slechts
Kan ik zo wel vruchtbaar zijn?

Haal ik wel voldoende sappen
Uit de grote wijnstok, Heer?
Zijn ze soms ineen geschrompeld
Buigend naar de aarde weer?

Heer doorstroom mij heel mijn leven.
Breek mij niet als dode rank.
Als ik toch nog vrucht mag geven
Zij alleen U daarvoor dank.

Edit