Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2010-08-08 10:00:00 Kand. B. van Werven (Lunteren) Verliezen aan God

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Mar 12:44 Mar 12:38-44 2010-08-08.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 4.0Mb)
2010-08-08C.105.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 27.2Mb)
2010-08-08T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 9.6Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Er staan soms vreemde uitspraken in de Bijbel, die je niet verwacht. De hele Bijbel is in zekere zin een vreemd boek. Maar je ziet het niet meer, als je er mee opgegroeid bent. Zo met dit laatste vers. Er staat iets heel schokkends. Het is of waar of onzin. Mark 12:44, het laatste stuk. Leeftocht, levensonderhoud. Die vrouw gooit het allemaal in de collectezak. Nergens staat, dat ze dat beter niet had kunnen doen. Jezus waardeert dat. Ze heeft haar leven erin gegooid, er staat ook 'bios' in het Grieks! Je leven vergooien moet je niet doen, wordt ons geleerd.
U voelt wel aan dat je met een paar geestelijke woorden kunt zeggen, hoe het beter had gekund, over het nemen van risico's, e.d. maar Jezus spreekt er waarderend over. Er moet dus meer achter zitten.

Jezus zit tegenover de schatkist. In de voorhof waar de vrouwen ook mochten komen. Jezus loopt dus weg. Dit is het laatste moment dat Hij onderwijs geeft in de tempel. Het doek valt. Schokkend eigenlijk.
Een muur met dertien gaten zegt de Joodse overlevering. Dertien verschillende doelen. De muntjes vallen in de kist. Je luisterde bij de mensen om je heen - dat was vast een rijksdaalder, of een dubbeltje.. Een mooie toga had iemand aan – die gooit er vast veel in en dat hoorde je dan ook.

Dan komt er één arme weduwe bij de schatkist. Nu is dat al moeilijk, kun je voorstellen hoe het toen was. Tussen de rijken staat ze in de rij. Twee hele kleine muntjes. Twee – ze kon er dus ook eentje zelf houden! Met één kun je niet kiezen. 500 daarvan maakte een Euro ongeveer. Maar daar moest ze van leven. Daar gaat ze, de weduwe. Ze was al arm en ze gaat weg en is nog armer. Haar leven weggegooid bij God. Wat een verschil met die rijke. Die geven veel. Maar van hun overvloed. Ze geeft haar leven, terwijl ze nog kan kiezen.
Dat moest je toch juist niet doen? Dit is toch onverantwoordelijk, onverstandig? Wat doet Jezus? Hij roept Zijn discipelen bij elkaar. Iets van bijzondere betekenis. Voorwaar, amen, dat wil zeggen zo is het vanuit God bezien. Zij heeft meer gegeven.

We kunnen nu weglopen of zo blijven staan. Als je wegloopt hoef je niet na te denken over het loslaten van je leven. Dan heb je het zolang het duurt. Blijf je staan – dan zul je je leven net als die weduwe moeten loslaten. Laten we die twee wegen eens bezien.

De weg van het vasthouden: Dat hebben we gezien bij de waarschuwing tegen de Schriftgeleerden, ze hielden hun status vast. De God-specialisten. Die mensen weten waar ze over praten. Soms is het ze aangepraat en soms werken ze er aan mee. In een donker pak maak je al snel het verschil in een gemeente. Soms zeg je in elk geval niet, dat het zo niet moet. We zijn allemaal gevoelig voor onze status. Rijk aan status, zo niet in geld. Je staat zomaar vooraan om je prachtige ideeën te doneren aan de kerk. Als we het zo doen, dan gaat het goed. Of: als je het zo niet doet, stap ik er uit. Bid: niet mijn begroting, maar Uw eer zal de doorgang hebben – dat is moeilijk om te bidden. Ook als je geen ambt hebt: al maak je nooit een kerkenraadsvergadering mee - je verkondigt thuis je mening hoe het allemaal moet. Op internet – predikanten worden gewogen, debatten worden uitgevochten. Niemand weet meer waar het echt om draait, we staan vooraan met onze mening.
Hoe is het tussen God en uw ziel? Het is zo moeilijk te verwoorden. In de praktijk sta je zó in de rij bij God om je steentje bij te dragen. We hebben dingen in de aanbieding, we prijzen onze talenten aan. We hebben allemaal gebreken, net als die rijken. Ze geven terug wat Hij al had. Teruggeven wat God al heeft. Omgekeerde wereld.
Je eigen leven vasthouden op die brede weg. Status en jaloerse blikken. Of je bent zelf jaloers. Vergelijk je leven met dat van een ander. Met je eigen mening hoog in de top. Hoelang is het geleden dat u echt een goed gesprek hebt gehad, dat u ook hebt durven luisteren. De ander laten praten. De ander hoger achten dan jezelf. God spreekt maar zachtjes voor ons gevoel. Hij verheft zijn stem niet op de straat. Hij laat het los. Zijn status, zijn aanzien, de dingen waar Hij mensen mee zou kunnen trekken. Durven wij nog stil te zijn voor God en los te laten wat ons allemaal bezig houdt?

Het lijkt je ruimte te geven want dan heb je controle, maar je komt alleen op het eindpunt terecht. Eenzaam. Veel mensen mogen je nog in het begin,maar je wordt eruit getrapt. Geld en aanzien, maar wat als je ouder wordt, als je hulp nodig hebt; houden je vrienden van je status of van je geld? Ben je populair omdat je stoer bent of gaat het de vrienden om wie jij zelf bent?
Als er geen moment komt om los te laten, zullen we een moeilijk leven hebben. Gods woorden belangrijker vinden dan wat je vrienden zeggen. Je moet loslaten: wat zullen `zullie` er van vinden…. Als ouderen niet in hun jonge jaren hebben geleerd los te laten, dan wordt het moeilijk - als je ouder wordt, moet je dingen loslaten, of je wilt of niet; je familie, gezin, - als je je leven dan al niet bent kwijtgeraakt, wordt alleen maar teleurgesteld en bereik je nooit je doel.

Wat als je je leven los laat.
Je lijkt niet op de schriftgeleerden en rijken, maar op die weduwe. Het is er één. Maar dat wil niet zeggen dat het er weinig zijn die dat ontvangen - God is niet karig. Nee het betekent veeleer dat ze niet opvalt. Het is ook één, omdat het iets persoonlijks is. We moeten dat persoonlijk doen. Elke dag weer. Tussen jouw en God, en voor God ben je dan als het ware de enige mens die bestaat, kostbaar en uniek. Zondig maar kostbaar.
Ze was een mens van vlees en bloed. Dit is geen gelijkenis, die we fijn kunnen vergeestelijken. Je kunt haar daar niet achter wegstoppen. Het wordt echt pijnlijk concreet. Ze verdeelt haar buit niet, maar geeft beide muntjes. Ze gooit haar leven weg. Dat is meer dan een prachtige gift aan de kerk.

Je doet afstand van alle zekerheden, die je ingebouwd hebt in je leven; eigen garanties, strohalmen waar je je aan vastklemt. Loslaten en arm worden. Dat is bekering, loslaten van alles, totale overgaven van je wil, krachten, gevoel en je bankrekening. Je status, inrichting van je huis. Dat is het enige dat wij kunnen doen, omdat God voor 100% ons heil is. Geen 99% - houd dat ene muntje maar, want je weet het maar niet! Je moet dus als burger van het Koninkrijk elk risico nemen. De enige garantie die wij hebben, is dat God ons zal opvangen in Zijn schatkist. Hij heeft ons gekocht en zal ons koesteren. Zondaren, die zich verloren hebben aan God. Dat kan op dit moment. Je kunt nu bidden, - Heere, ik geef mij over. De Heere Jezus heeft dat gedaan: in Uw handen geef Ik Mijn geest. Daarom kunnen wij nu burger van het koninkrijk van God worden.

Elk denkbaar risico nemen? We moeten ons leven niet in gevaar brengen – Jezus sprong ook niet van de tempel af. Maar toch blijft die weduwe ons aankijken. – het is geen gelijkenis. Juist in haar zien we heel concreet pijnlijk, wat geestelijke overgave aan God is. Ik u heb wat voorbeelden genoemd. Nog twee: laat je droomhuis los: misschien heeft u al een huis. Als je een huis koopt, koop er dan een waarvan je de hypotheek op een normale manier kunt opbrengen. Waarom een huis dat goed is voor je status, waarvan de kinderen de dupe worden – jullie waren nooit thuis. Of m.b.t. een auto etc.
Tweede voorbeeld; overweeg serieus om uzelf te geven voor werk in de zending; de velden zijn wit om te oogsten, het kan zijn dat God u hier een plek geeft, maar ook overzee. Als er een soort werk is, waar je moet los laten dan is het wel in de zending.

Het loslaten is een smalle weg. Dagelijks moet je bedelen bij God. Als je zelf meer zekerheden pakt, verrot dat als manna voor morgen. Morgen is diezelfde rijke God er weer, dan kun je weer vragen.

Op safe spelen, dat is precies wat de duivel ons influistert. Houd een klein beetje voor je zelf. Het is een spel. Dat spel zul je verliezen. Ga maar met God mee. Bij God is het anders, bij Hem is het spel al gespeeld en heb je verloren en daarom zul je alles winnen. Omwille van Christus, het Lam dat alles overwonnen heeft.
Op Golgotha werd het nacht. De vrouw werd armer. De Godspecialisten spotten met de Zoon van God. En Hij bad: Vader vergeeft het hun. Hij schreeuwde naakt aan het kruis: Mijn God, Mijn God – waarom moest Ik U verliezen, Vader in Uw hand beveel Ik Mijn Geest. Dit offer van Christus is voldoende voor ons allemaal. Stellen wij daar ons vertrouwen op.

Luther schreef ooit; als wij vallen, dan valt Christus met ons mee. Maar zelfs als Hij zou vallen, dan lierver dat, dan dat ik blijf staan met de wereld.

Edit