Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2002-06-23 10:00:00	dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
han 9:40	han 9:32-43	2002-06-23.1011.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.3Mb) 2002-06-23.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 5.1Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Wat een gemis, mensen die je niet kunt missen worden heel erg ziek en komen tenslotte te overlijden. Zo was ook het gemis en verdriet groot toen Jelle Nammensma overleed. Niets of niemand haalt ze terug. Behalve het woord van God. Is dat echt waar? Echt waar.
In de havenstad Joppe is Tabitha gestorven. Daar werd veel Grieks gesproken vandaardat ze als Dorkas bekend stond. Ze nam een grote plaats in in het kerkelijke diaconale leven; de term discipelin komt maar een keer voor in de Bijbel. Wat hebben de mensen veel van haar gehouden. En ze wordt ziek en sterft. Tabitha is niet meer. Het kan niet, maar de mensen in Joppe moeten er toch aan geloven. Maar ze geloofden in Pasen, en net is het Pinksteren geweest. Daar leefden ze uit. Want ze stuurden twee mensen naar Lydda. Vanwaar de haast? Dorkas leeft toch niet meer? Maar ze leefden vanuit Pasen. Zou Petrus geen haast hebben gemaakt? 'Sorry ik kan niets meer doen..' Misschien kom ik morgen of overmorgen even langs. Nee, hij stond en ging met hen. Een beetje nuchterheid, a.u.b.... Maar wel de nuchterheid van het geloof.
Petrus gaat mee en gaat binnen in het sterfhuis. Ze laten huilend de kleren zien die Dorkas gemaakt heeft. Haal maar eens uit, zeggen we. Maar het biedt geen echte oplossing. Perus laat iedereen naar een ander vertrek gaan. Hij gaat handelen vanuit de verlossing. Dat Eneas beter gemaakt wordt is al onbegrijpelijk, maar dit is toch een dodelijk uitzichtsloze situatie? De ogen opwaarts om op God te letten. Afzien van jezelf, van de omstandigheden, en opzien tot God. Ik hef mijn ziel tot u o Heere. U kunt leven scheppen in een dode. U hebt slechts te spreken.
Petrus staarde zich niet blind op deze dode, maar vouwde de knieen en bad. Eerst het woord richten tot God, dan het woord van God spreken. Dat sprak hij tegen de dode! Spreken tegen een dode gebeurt wel, op zich begrijpelijk, 'rust zacht', etc. Maar Petrus zegt "Opstaan"!! God spreekt tot doden. Dat is het evangelie. Het woord komt tot menen die dood zIjn in zonde en misdaden. Was dat onbegonnen werk. Nee dat was Gods werk.
Wij spreken tot stervenden, ook in coma; maar Perus wendt zicht tot 'het lichaam'; God speurt niet naar een teken van leven.
Petrus gebruikt bijna dezelfde woorden als De Here Jezus bij de dochter van Jairus. En ze doet haar ogen open en gaat zitten. Had dit net zo kunnen staan in het Lucas evangelie? Nou: toen deed Jezus het, nu een discipel. In de kracht van Pasen en Pinkteren doen Zijn apostelen dezelfde dingen als Jezus. Dezelfde dingen gebeuren vandaag nog. Chronische patiënten worden beter en doden worden opgewekt. De geestelijke opstanding is niet minder wonderlijk. Bekering en wedergeboorte zijn de essentie, een van dood levend gemaakt worden. We zijn zo fabrieksdoof en berijfsblind geworden voor de essentie... Het gaat om niets minder dan het wonder van de levendmaking uit de dood.
Als we het niet zien kan het zijn dat we zelf dood zijn.
Wij dragen vaak vertaalde namen van onze omgeving, een goede naam een slechte naam. God prikt daar doorheen, een hoge Piet of brave Hendrik, maar God roept Adam! Zondaar, sta op. Niet: maak dat je weg komt. Nee: Tabitha kumi. Ontwaakt gij die slaapt en sta op de dood.
Sta op in Mijn genade. Het geestelijke in de Bijbel omvat ziel en lichaam. Naar lichaam en ziel het eigendom van onze Here Jezus. De verlossing tot in het graf toe. Dorkas wordt lichamelijke levend omdat haar ziel leefde. Er zijn wat hopelozen vandaag, en de Heere zegt: opstaan. Wij dokteren maar wat aan, maar het gaat om die hemelse heelmeester.
Ook lichamelijke opstandingen gebeuren vandaag nog! Maar het belangrijkste is de opstanding uit de geestelijke dood. Als een christen gestorven is, slaapt hij. Als Jezus zegt opstaan, zien zij Hem als eerste.

Edit