Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2002-09-01 10:00:00	dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)		Voorbereiding H.A.

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
1kon 2:28	1kon 2:1-11 28-31	2002-09-01.1011a.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.3Mb) 2002-09-01.1011b.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.1Mb) 2002-09-01.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 4.6Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Aan het Heilig Avondmaal wil God het zwakke geloof versterken. En welk geloof is dat niet? Maar het is altijd verbonden met waarachtige, Bijbelse bekering. Avondmaalsgang gebaseerd op echt geloof en echte bekering.
Dit vindt u in de aangrijpende stervensgeschiedenis van Joab. De oude David gaat sterven en spreekt een laatste beschikking uit jegens Salomo. Het gaat om de wet in onze regering, mijn zoon. Houdt dat voor ogen. En dan volgen praktische aanwijzingen, die ons met gemengde gevoelens vervullen. Joab en Simeï moeten terechtgesteld. Opdat hun grauwe haren met bloed in het graf zullen dalen. Davids laatste worden, niet 'vrede'. We moeten die laten staan.
Het voortbestaan van het koninkrijk heeft te maken met bloedschuld. Joab had onschuldig bloed vergoten, 30 jaar geleden. En dat bloed moet gewroken worden. Dat ligt ons niet meer - daar zijn we te goed voor geworden. Maar David is het type van de gerechtigheid en Salomo van de vrede, beide zijn ze typen van Christus. In het rijk van de vrede mag geen onschuldig bloed zijn, alle ongerechtigheid moet gestraft, gewroken. In de vrede van Christus kunnen we alleen maar delen als we delen in de gerechtigheid van Christus.
Aan Gods gerechtigheid moet genoeg gedaan worden. Wij zijn zo evangelisch, dat we dit een beetje achterhaald vinden. Joab wilde wel de voorspoed onder David, maar had geen oog voor de lijn via Salomo. Hij gaat voorbij aan de rechtvaardig making. In plaats van David krijgt men met Salomo van doen, Christus als rechter.
Joab vlucht naar de tempel, en gaat naar binnen en grijpt de hoornen van het altaar. Dat moet toch zijn redding zijn; het altaar had asielrecht, de volken rondom kenden dat, zelfs wij kennen kerk-asielzoekers.
In exodus 21 staat al, dat als iemand bewust gedood heeft, dat hij dan toch zal sterven van voor het altaar. Is hij Gen 9:6 vergeten? Joab had zich vergrepen aan God zelf, zonder zich te bekeren in berouw en schuldbekentenis. Hij wil nu alleen zijn leven behouden. Het asielrecht van het altaar kan hem niet meer redden.
Wie in nood en dood tot Christus vlucht, om zijn leven te behouden, zonder bekering, die gaat verloren. Òns bloed wordt vergoten of Zíjn bloed. Een van twee. 'Hij voor mij' hoor je alleen in de weg van waarachtige bekering.
Benaja wordt gestuurd en gaat er vanuit dat hij los moet van het altaar. De gerechtigheid van het Oude Testament is de gerechtigheid van het Nieuwe Testament. 'Kom uit', zegt Benaja. Nee, hier zal ik sterven. Wellicht denkt hij, dat zal Salamo niet aan durven. Benaja aarzelt inderdaad. Hij vraagt nadere instructies. 'Doe gelijk hij gesproken heeft'. Hier zal ik sterven. En hij sterft, vlakbij Christus, maar niet in Christus. Bloed bij, maar niet op of vanaf het altaar.

De moordenaar aan het kruis herkent en erkent de koning bijtijds, en dat bloed van het Lam is wel voor hem vergoten.
Zonder echte Bijbelse bekering geldt het asielrecht van de altaren niet. Dan gaat Benaja de trappen op. Joab wilde Salamo niet als koning over hem. Als we alleen de lijdende en stervende knecht des Heeren begeren en niet de verhoogde Christus, die koning over ons is, dan geldt straks het asielrecht van het kruis van Golgotha voor ons niet.
Deze heeft niet gewild, dat Ik koning over hem zou zijn. Durf je nog te zeggen: dat maak ik wel uit, dat is mijn leven? Een ernstige waarschuwing. De koning te erkennen als een volledige zaligmaker, geen halve. Vrede op grond van gerechtigheid.

Edit