Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2002-09-08 17:00:00
dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)		 Nabetrachting H.A.

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
1kon 3:27 1kon 3:16-28 2002-09-08.1711.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.3Mb)
2002-09-08.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 5.7Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Nabetrachting op het Heilig Avondmaal, of: dankzegging, wat moderner gezegd. Ook nabetrachting staat in het teken van de dankbaarheid, zoals de catechismus dat verwoordt.
Gerechtigheid was op het sterfbed van David. En ook Salamo's leven staat ervan in het teken, de vredesvorst. Vrede op de gerechtigheid gebaseerd. Doorslaggevend is dit ook, voor het leven van een christenmens. De vrede die alle vertand te boven gaat, gebaseerd op de gerechtigheid van de Here Jezus Christus. Zonder dat houd je iets lievigs over, iets zoets. Hoe ligt die koppeling bij ons?
Salomo had gevraagd om een luisterend hart tov de gerechtigheid, om inzicht te krijgen in de dingen. De gerechtigheid blijkt ten diepste barmhartigheid te zijn, wat in het Hooglied ook blijkt.
In het onderhavige gedeelte luistert Salamo, wat gerechtigheid is. Er is in deze situatie geen vrede, maar ruzie. Twee prostituees hebben allebei een baby; het ene kind blijkt dood te zijn 's ochtends. De moeder wisselt de twee kinderen daarop om. Het levende kind is het mijne, zeggen beide.
De koning sprak zelf recht. De vrouwen lijken beide het gelijk aan hun kant te hebben. De koning zit ermee. Hij wikt en weegt, wat is wijsheid...? Wie is de echte moeder?

Artikel 29 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis spreekt over de hypocrieten die in de kerk zijn, maar niet van haar zijn. De hypocrieten denken echt dat ze erbij horen. Een zaak van dood en leven. Je kunt jezelf bedriegen, je moet het rechte zicht hebben. Daar is wijsheid voor nodig. Er is altijd een zekere wrijving tussen de twee groepen. Op de scheidslijn tussen echt en niet echt is er per definitie wrijving, ruzie.
Er is bij beide een begeerte naar het ene levende kind. Het Levende Kind. Beiden gaan naar de kerk, en gaan aan het Avondmaal. Daar is Salomo's wijsheid voor nodig.
De kerk kan worden aangemerkt als de Moeder van de Zoon van God door Ambrosius. Geboren in de lijn van de geslachten, moeder Maria. En de Here Jezus zegt, deze is Mijn Moeder die de wil van Mijn Vader doet. Wie is dus de echte Kerk, de echte moeder? Ik laat dat aan God om te oordelen tussen Zijn linker- en rechterzijde.
Salomo hakt de knoop door: haalt mij een zwaard. Doorsnijdt dat levende kind in tweeën. Echt Oude Testament? Echt Nieuwe Testament! Het gaat om gerechtigheid. Allebei wat? Ja allebei een dood kind. Onder de ene prediking allebei wat - dan heeft iedereen een dood kind.
Nu het zwaard in de lucht hangt komt er tweerlei reactie. Het zij het uwe noch het mijne, een koude stem, zo koud als de dood. De twee moeders worden bewogen tot het uiten van heel verschillende gevoelens. De verhoogde Christus doet dat nog. Door het zwaard van het woord wordt onderscheid gemaakt.
Geef haar het levende kind, en dood het niet. Salomo zegt bijna hetzelfde. Uit uw woorden zult gij geoordeeld worden. Let er op of de woorden die men bezigt harmoniëren met de woorden van de meerdere Salomo. U wordt bevestigd in uw belijdenis.
De persoonlijke, levende liefde tot haar kind komt nu naar voren. De band tussen moeder en kind openbaart zich. Kent u een band die teerder is? Haar ingewand ontstak, in het hebreeuws, ook: de ontferming, verwantschap. Met alle respect voor pleegmoeders, die soms hard nodig zijn en een stuk nood leningen, het is niet hetzelfde.
Ze kan zich niet verloochenen, maar dat doet ze toch, liever haar eigen leven afleggen (zonder het kind is niet te leven); als het kind maar blijft leven. De ware gelovige wil alles verliezen, als het Kind maar blijft leven. In het Kind komt Zijn Vader aan Zijn eer. Dat is de ware kerk liever, dan wat ook.
Laat mij dan maar in een hoekje bloeden, als het kind maar blijft leven, laat mij maar naar de achtergrond gaan.
De onechte moeder kan leven als het levende Kind zou sterven. Dan leeft ze voort in kerkewerk, godsdienst, dienst. Geen probleem.
Waar ging het u om, vanmorgen? Was het ons te doen, vanmorgen, om het Levende Kind? Of zouden we blijven leven bij een gedood kind, als wij maar Avondmaalsgangers zijn?
De allesbeslissende vraag. Is het ons te doen om het Levende Kind? De ware moeder ontvangt haar recht, terwijl ze een hoer is. Op grond van haar innerlijke verbondenheid met het levende Kind. Nu kan ze tevreden zijn in de vrede door gerechtigheid, maar was wel Salamo's wijsheid voor nodig.

Edit