Edit|
EditReeks Samenvatting:
Het leven is een damp. Geen fijne uitspraak, maar ook in de vakantietijd is het waar; misschien zit u ook wel met een verdriet in uw hart. Laten we ons maar laten leiden door wat Jonathan zegt: zult gij niet indien ik nog leef, de weldadigheid des Heeren aan mij doen.
Jonathan weet van zijn vaders haat voor David, maar gelooft niet dat hij hem zou doden. David: maar er is maar één schrede tussen mij en de dood...
Jonathan rekent er mee dat David koning wordt, maar ook dat zijn eigen leven niet zeker is.
Rekent u met de dood? We doen het niet veel, maar het is wel belangrijk. De wereld leeft van het ene feest naar het andere en denkt maanden en jaren vooruit.
We zetten vaak `DV`, maar is het meer dan een gewoonte? We leven soms al hadden we nog zeeën van tijd om ons te verzoenen met God en met de naaste.
Een oorzaak zit in onnadenkendheid. Oppervlakkige zaken houden ons bezig. Ten diepste is het: hoe kan ik het minste leed hebben.
Ook de afkeer van en vrees voor de dood speelt een rol. Op zich een teken dat de bijbelse openbaring dat de dood oorspronkelijk 'er niet bij hoorde' in de harten zit. We zijn gehecht aan het leven. Het betekent echter niet dat we niet met de dood zouden rekenen.
Waarom moeten we dat wel?
Er is niets zo zeker als de dood. Gezien ook de vakantie-ongelukken van deze zomer. Elk sterfgeval spreekt ons aan, als we er dicht bij staan, maar een jong mens dat omkomt is allertragischt. Er zijn veel meer mensen dood dan in leven.
De dood is geen punt, of uitroepteken allen - 'het is de mensen gesteld éénmaal te sterven en daarna het oordeel'. Je kunt je leven noch je sterven overdoen. Als je niet met de dood rekent, kun je dat niet over doen.
Rekenen met de dood leidt tot zelfonderzoek. Wij moeten God bijvallen - ons doodsvonnis mee te ondertekenen. Wij zijn zondaars die het voor altijd hebben verknoeid.
Maar God eindigt hier niet - als wij moeten zwijgen. 'Zo ik lust heb in de dood van de goddeloosheid, zo bekeert u en leeft'. En Jezus zegt: een ieder die gelooft... Hij nam mijn plek in de dood. Wie onder u schuld heeft die hore op! Christus stond op, God nam zijn offer aan.
Dit is de vrucht van het rekenen met de dood, dat wij ons werpen aan de voeten van Christus. Met al onze zonden begraven laten zijn met Hem .
Je kunt met alles bij Chrstus terecht, ook met je ongevoeligheid voor je zonde. Maar haast u om uws levens wil. Wie Hem liefkrijgt, krijgt Zijn woord lief. En we leren in ons leven ernst te maken met al zijn Geboden.
Ons werk blijft stuk werk - maar ik zit niet bij de pakken neer, en bid. 'Ik zal raad geven' zegt de Heere.
Er is nog een vrucht. Het leidt ook tot kalmte en rust t.o.v. de dood. Jan van Nassau zei: wie sterft voordat hij sterft niet wanneer hij sterft.
De dood blijft overigens vijand. Maar aan alle strijd komt een eind.
Die met Christus gestorven is, zinge psalm 49!