Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2003-02-23 17:00:00	dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Zondag 12 32	Han 11:19-26	2003-02-23.1710.mp3 (Votum en Groet, 16kPro, 0.0Mb) 2003-02-23.1711.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.2Mb) 2003-02-23.1712.mp3 (Catechismus, 16kPro, 0.1Mb) 2003-02-23.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 6.3Mb) 2003-02-23.1719.mp3 (Zegen, 16kPro, 0.0Mb)	Catechismus

Edit| EditReeks
Samenvatting:
De vorige vraag van deze Zondag was 'waarom wordt de Here Jezus ook Christus genoemd?' Hij is de Gezalfde, de aangewezene van God de Vader, om redder te zijn van Zijn volk en van Zijn kerk. De vervulling van profeet, priester en koning. Zij werden ook ingewijd door de zalving met olie. Drie ambten in Een.
Daaraan 'gelijk' is: waarom wordt u een Christen genoemd? Het antwoord is geloofstaal. Het is geen inzicht in mensen, sociologie, etc, maar het wordt ingegeven van boven af. Het is geen etnisch verschil, een christen is niet hij die bij een kerk hoort. Dan is het een maatschappelijke aanduiding. Dan krijg je de christenen tegenover islamieten; 'het christelijke westen'. Misleidend. 'Er zijn zoveel procent christenen', 71% in Engeland, terwijl 11% naar de kerk gaat. Vertekend beeld. Het christelijke westen - wat moet een islamiet daar van denken ? Zijn dat dus christenen?
Waarom wordt u christen genoemd? (niet waarom noem ik mij een christen) Een geloofsantwoord. Een christen in verband gebracht met de zalving van Christus.

In Antiochië worden ze voor het eerst Christen genoemd. Wellicht eerst als scheldnaam bedoeld. In de eerste christenheid liggen de wortels. In de van de Geest vervulde begintijd.
Ik ben een lidmaat van Christus. Een lichaam bestaat uit ledematen. Hij is er het hoofd van. Een onthoofd lichaam houdt het een paar seconden. Een levend geheel, een organisme. Dat behoeft organisatie. Geen organisme zonder, maar andersom kant wel: organisatie zonder organisme. In een gezond lichaam volgen de lidmaten de bevelen, prikkels op van het hoofd. Zo nee, dan is het lichaam ernstig ziek (verlamd). Dat zie je dus aan de uiterlijke beweging van de lidmaten. Zo is het met een Christen ook gesteld. Hij is ingelijfd, "ingelichaamt" in Christus en vormt zo een levend geheel. Je kunt derhalve niet buiten het lichaam, de gemeente staan. Verbondenheid met Christus is ingelijfdheid in de gemeente.

Zijn zalving deelachtig zijn. Als het leven van Christus, de liefde van God door ons heen stroomt, dan vloeit de zalving van Christus ook over ons heen. Zo verenigd met Hem. Denk aan het beeld van vorige week zondagmorgen.

De apostelen doen dezelfde wonderen als Christus gedaan had. Zelfs door de schaduw van de apostelen worden zieken genezen. Dezelfde zalving deelachtig geworden. Zijn wij nog christen vandaag; Heb je al eens een zieke genezen? Al eens een dode tot leven geroepen? Ik ga niet accoord met Calvijn die zegt, dat dat slechts behoorde tot die tijd. Als de gemeente dezelfde groei en bloei doormaakt als destijds zullen dezelfde dingen gebeuren. Of dit nu gereformeerd is of niet.
Luther zei: het gaat vooral om het ambt aller geloven. Persoonlijk. Een christen is in elk geval herkenbaar aan zijn zalving, als uitdrager van de Geest. Gezalfd spreken, niet zalverig. Maar echt, authentiek, van God vandaan. Gezalfd handelen, overeenkomstig de Here Jezus, conform de wet van God. Hij doet wat God wil. Niet ik maar Christus, niet wat ik wil, maar wat U wilt. Geen groepsgedrag, de een doet de ander na, maar als schapen de Herder volgen.
De levensvulling van een Christen. Vervuld met de Heilige Geest. Als iets anders ons leven domineert zijn we geen christen.

Handelingen 11: een goed man vol van de geest vol van geloof, en er werd een grote schare toegevoegd. Dat hoort bij elkaar! Zijn Naam belijden. Zo dat het nergens knarst, maar dat het vloeiend één is met de zalving van Christus. Een nieuwe schepping in Christus.

Dat kan lijden met zich meebrengen. Zo'n `gaaf` leven. Spot, verguizing. Zo zet de naam van Christus zich door in kerk en samenleving. Uw naam worde geheiligd.
Het uitdragen van een levende brief van Christus te zijn, dat mag een ander lezen. Dat is Zijn naam belijden.

Op gezette tijden gaf God profeten aan de kerk. Zalving. Pas op met mensen tot profeet te maken, dat je ze niet gewoon tot spreekbuis van jezelf maakt.

Je zelf tot een levend dankoffer offeren. Het priesterlijke ambt. Het gaat niet om jezelf maar de ander, die we kunnen vergeven. Vader vergeef het hun want ze weten niet wat ze doen, bad Jezus, maar ook Stefanus! Priesterlijk gezalfd. `Ik leef van de vergeving, maar ik kan de ander niet vergeven...` Dat klopt niet. Het luistert nou. Zelfverloochening. Opdat we ook anderen voor Christus zouden winnen. Die liefdegeur moet elk tot liefde nopen. Een Christen is een tweede Christus (Luther); Die zalving maak je niet, die krijg je, dicht bij God.

Tegen de zonde en de duivel strijden. Dat doet geen mens zonder God. Tegen de stroom in. In de maatschappij, soms zelfs in de kerk. Ik weet mij in beginsel verlost, en dat maakt de strijd nou juist. Door de zalving er deelachtig van geworden. Het lijkt wel meer nodig dan ooit te voren in je leven, een steeds groter zondaar. Paulus gaat de strijd aan met koning Agrippa en die zegt: gij beweegt mij bijna een christen te worden. De ander voelt dat je de zonde niet duldt.

Met een vrij en goed geweten. D.w.z. ons geweten weet mee van de verzoening. Een vrijplaats van binnen. Met een onbeleden zonde heb je geen zuiver geweten. Als het geloof niet geoefend wordt ben je niet meer dan een boef. Zalving is niet iets statisch, die ontvang je - direct. Wat moet ik op deze kansel zonder de zalving van de Heilige Geest.

Met Hem in eeuwigheid over alle schepselen regeren. Gereformeerden weten daar niet veel van. Er ging dopers nog al wat mee mis, de reformatie vulde het voorzichtig in. Wie hier de minste is, is in feite de meeste. Na de wederkomst zullen al de Zijnen verhoogd worden en publiekelijk de minsten van nu de meesten zijn; het voor het zeggen hebben, wat God te zeggen heeft.
De minste zijn is ook al een verborgenheid. 'Ik wil wel de minste zijn, maar nu even niet.'
Waar de zalving leeft, leven de ambten.
De zalving is vandaag een openbaring, meer dan ooit te voren, waar je van opkijkt en -hoort en -leeft, om Christus wil.

Edit