Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2003-05-25 17:00:00 ds. J. Koppelaar (Abbenbroek)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Mat 3:16 Mat 3:1-17 2003-05-25.1710.mp3 (Votum en Groet, 16kPro, 0.1Mb)
2003-05-25.1711.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.3Mb)
2003-05-25.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 6.0Mb)
2003-05-25.1719.mp3 (Zegen, 16kPro, 0.0Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Het is doodstil bij de rivier de Jordaan, waar Johannes de Doper naast Jezus staat die uit het water omhoog komt. Het water druipt van Zijn hoofd en kleding. De menigte staart. Naar die ene Man die zojuist gedoopt is. Er is iets met die Man. Johannes had niemand ooit tegen gehouden. Voor het eerst weigerde Johannes; maar toen duwde hij deze Man onder in de doodsrivier de Jordaan en trok Hem op. 'Ik doop u met water tot bekering', zoiets heeft hij waarschijnlijk gezegd. Het sneed door zijn ziel. Deze man was de lang verwachte verlosser van de profeten!
Maar Jezus wilde dit. Hij wilde alles eraan doen, zodat onze ongerechtigheid bedekt werd door Zijn gerechtigheid. Heb je je dat wel eens gerealiseerd? Heb je Hem zo wel eens gezien, die bezorgd is over jouw ongerechtigheid en Zijn gerechtigheid jou wil geven? Iemand die niet verlost wil worden, toch gerechtvaardigd. Christus is de Rechter straks, ja. Maar hier is Hij de getrouwe Hogepriester.

Tot het volk dat maar niet naar Gods stem wilde horen is hij gekomen. Er is een enorme beweging onder het volk gekomen door de prediking van Johannes, naar de woestijn. De plek waar God met het volk begonnen was. En ook naar de Jordaan. De Messias zou spoedig komen, die de wan in de hand heeft. En ze kwamen. Een verlangen om opnieuw met God te beginnen. Heeft u het verlangen wel eens gehad om opnieuw te beginnen, geen huizen, geen tempel, winkels? Terug bij af in de woestijn. De Jordaan werd niet gezien als een goede doopplaats, het was sowieso onbekend: de proselietendoop was een ritueel bad van inwijding in een `mikwe`, en dat deed je zelf. Dat een ander je onder duwt, dat gebeurde met de Farao in de Schelfzee! Geen positief beeld dus. Bovendien waren ze nooit door de Jordaan gegaan, want die wateren stonden stil toen Jozua zo het land binnenkwam. Met de doop in de Jordaan waren ze berooid, zonder afkomst. Geen paspoort met 'een kind van Vader Jakob'. Dat is het verwijt aan de Farizeeën, zij kwamen niet berooid. Adders meenden aan het platbranden van een stoppelveld te ontkomen. Zo denken zij onaantastbaar te zijn.

Zou u zo graag eens opnieuw beginnen? Ga dan maar naast die mensen in het water staan, en niet bij de Farizeeën. Melaatsen en kreupelen, en Christus kwam tussen hen in staan! Hij wil bij je staan. De oever afgedaald. Johannes is niet waardig Hem Zijn sandalen na te dragen. Al zes maanden waren er mensen gekomen om gereinigd te worden vóór het komende oordeel. Daar lag wat `vuil` in het water… alle verdriet, alle ellende, en daar stapt Jezus op bloten voeten midden in. Niemand kan volhouden dat zijn eigen leven te misvormd of te doordrongen van de zonde is om nog gered te kunnen worden.
Het is soms zo moeilijk voor te stellen dat Christus jou wil hebben… Zijn oog slaat mij in liefde gade…
Het hart van de Heere Jezus bloed van de Farizeeën, die daar staan met hun paspoort, 'wie maakt mij wat? wij gaan zo de hemel in.'
Dit is het begin van het openbare werk van de Heere, dit zal hij steeds doen. Echte liefde is in Zijn geval een kwestie van geven èn geven. Jezus heeft nooit iets genomen. Denk daaraan als u morgen in de penarie of in de zorgen zit. Hij leeft zich in in de ander. Zo Zijn gang naar en in de Jordaan. Hij beseft de noden van de mensen om zich heen.
Hij wil ze allen tot zich trekken. Vele kinderen tot de heerlijkheid leiden. Alle verloren schapen van het huis Israels zalig maken. Het Lukas-evangelie vertelt dat de Heere Jezus bad nadat Hij uit het water kwam. Wat weten we niet. Maar het was vast voor die mensen om Hem heen, en op alle oevers van alle rivieren.

En de hemel werd geopend en de Geest Gods daalde op Hem neer in de gedaante van een duif. Dit is zo bijzonder. Zijn gebed voor de Zijnen is een verhoord gebed. Gelooft u dat? Zoon, dochter ga met Mij mee, geef Mij je hart, dat al zoveel mee heeft gemaakt. Hij heeft Zijn kerk aan Zijn hand. En toen ging de hemel open.
We moeten hier denken aan dezelfde duif die ook in de tempel werd geofferd. Dat was het offer van de armen. Arm en naakt met Zijn volk dat Hij zalig maakt. Gezalfd door de Heilige Geest van het offer, van volmaakte liefde. Van het kwetsbaar zijn, van het zich opofferen ter wille van de vrede. Johannes zegt dan tegen Jezus: zie het Lam Gods, ook al een kwetsbaar dier.
Ook wordt gezegd de duif is symbool voor de duif die is blijven zoeken na de ark van Noach. Nooit rust gevonden. Toen Jezus oprees uit de schuldwateren van de Jordaan kwam de vrede op Zijn hoofd.
Twee beelden in die ene duif. Jezus, die zich zelf geeft als een volkomen verzoening voor de zonden. En sommigen willen niet !! Maar die wel wilden heeft Hij niet uitgeworpen. De lijdende knecht en de verheerlijkte Koning.

Als we oprecht onze zonden belijden dan zal Hij ons aan de hand meenemen naar de oever. Hoe merk je dat? Doordat je je in Hem gaat inleven. Zoals Henoch.
Als twee mensen van elkaar houden, verdiepen ze zich in elkaar, hoe kan ik hem/haar het meeste plezieren. "Kenisse" van elkaar, van het geheim van de liefde, die zich inleeft in elkaar.

Een christen die zich inleeft in Christus, die gaat verlangen naar Zijn dag. Onweerlegbaar.
"Maar ik ben eigenlijk veel meer bezig met of ik wel goed christen ben, blus ik de Heilige geest niet uit , etc" houd maar op: die vragen los je niet op als je in de Jordaan blijft staan. Je moet ze achter laten en aan Zijn hand opklimmen, neem je kruis op en ga het achter Christus aandragen. Alleen als u zich inleeft in Christus wordt de twijfel opgelost. De liefde groeit alleen maar, hoe meer inleving hoe minder twijfel. Wij proberen het op te lossen door in de Jordaan naar beneden te kijken en te zeggen het is een bende, het wordt niets met mij. En Jezus staat al aan de kant en kijkt gelukkig (!) nog eens om: "Laten we samen eens praten over al je zonden, en weet meer over hoe ik ben."
Als we bidden naar Zijn wil, zal Hij ons verhoren. Hoe dichter we bij God leven hoe beter het is die wil te kennen. Met Hem begraven door Zijn doop in de Jordaan, met Hem de oever op, één plant met Hem geworden.

Misschien is er iemand die zegt, 'maar als u wist hoe verachtelijk ik ben, en hoe ver ik daar wel niet van afsta. Ik heb zoveel stuk gemaakt in mijn leven. Zou dat nou nooit anders kunnen worden.' Kijk nou eens naar Jezus, kijk Hem in Zijn ogen, en durf te zeggen: "Wie mij veracht, God wou mij niet verachten, noch oor, noch oog van mijn verdrukking wenden. Jezus, U heeft verhoord, wanneer ik in de ellende, riep naar omhoog."

Edit