Edit|
EditReeks Samenvatting:
Tot David kwam iedereen die benauwd was vanwege Saul. De spelonk van Adullam ligt in de woestijn van Juda. Ook psalm 63 komt daar uit. David in zijn zwake momeneten. Een klacht over het afwezig zijn van God. David, die zo gedragen wordt - hij heeft kenelijk niet altijd, het gevoel dat God bij de hand is. Heeft u dat altijd en eeuwig? Zomaar, als vanzelf. Dat alles goed is, en goed zal gaan. Maar David vreest de Heere toch? Maar daarom kan hij Hem juist niet missen. Hij is een kind van God, nieuwtestamentisch gezegd. 'O God Gij zijt mijn God.'
Je kunt alleen iets missen wat je van te voren hebt gehad? Maar wat mist hij dan als hij kan zeggen Gij zijt mijn God... de gemeenschap met de Heere.
Je kunt een goed huwelijk hebben, maar er kan een tijd zijn dat de communicatie niet zo goed is - dat moet niet te lang duren...
De omgang in een verbond. Geen 'contact'. Alsof God niets meer met hem heeft. Kunt u nog precies zeggen hoe het begon en hoe het was, onlangs nog? Is dat niet voldoende dan, die herinnering? Nee.
Ik heb het zo goed, maar zonder U is het niets. Als je dat gemeenschapsleven mist, wat dan? Je kunt alleen de dood de Heren verkondigen wanneer je 'hart erbij is'. Mijn ziel dorst naar U, mijn vlees verlangt naar U, in een land, dor en mat, zonder water. Gods goedertierenheid trekt. Die band blijft trekken. Houd dit vast, en zoek hetleven niet buiten God.
Mijn oog op U, mijn hart vol van U, als is het maar een beetje. Allen die vanmorgen sterven bij gebrek aan leven mogen Zijn dood verkonigen.
