Edit|
EditReeks Samenvatting:
In dit gedeelte is niets te zien van Davids godszalig leven. David is geroepen ipv Saul. Dat was Gods werk. Ook een christen is geroepen en gezalfd tot het koningschap met Christus, wat ook Gods werk is.
Zolang David uit z'n roeping en zalving leeft beeft Saul. Maar David wordt het moe. Altijd die tegenwerking en vervolging. David verlaat het land waar hij vervolgd wordt en gaat naar het land van de Filistijnen. Waar hij eindelijk een beetje rust hoopt te vinden. Begrijpelijk. God had echter van de tabernakel gezegd, 'dit is mijn
rust'.
Rust in het land van de vijand? Is David zich er van bewust dat zijn van korte duur en bedenkelijke aard is? Pas op David, want de goddelozen kunnen niet rusten. Ben je uitgerust met de wapenrusting van God? Als Christus Zijn kerk niet had gekocht hadden we onze rust in de wereld gekocht.
Het gaat om Gods werk. Denk je daar aan, David? Denken wij eraan? David zoekt politiek asyl, en krijgt z'n tijdelijke rust temidden van de doodsvijanden van het volk Israel. Achteraf, in de uithoek Ziklag mag David wel wonen. Hij kan niet vertrouwd worden.
Een christen vandaag die zich compromiteert met de wereld bevindt zich in een hachelijke zaak. Maar ook belachelijk. David is immers de gezalfde des Heeren, gezalfd tot koning. Hij wordt onteerd door de
tegenstander en dus ook door God.
Ziklag bleek in puin te liggen. Zelf geconstrueerde rust
duurt nooit lang. Daalt de nacht nu over David, zijn manen nemen het
niet en nemen stenen op. De revolutie keert zich tegen haar eigen kinderen. En David werd zeer bang. Dat was hij vaker geweest. Hij heeft nu zijn roeping verspeeld. Dit lijkt wel een beetje de zonde tegen de [Heilige Geest]. Hij is alles kwijt. Een steen en hij verliest zijn leven, voordat de belofte van zijn koningschap vervuld is. En dan valt de kerk, want dan kan de Christus niet meer geboren
worden. Je hebt het verzondigd.
Te midden van een huilende ellende: doch David sterkte zich in de Heere. Is Hij nog wel Davids God? Dat hangt gelukkig niet van David af... Heeft hij er nog recht op? Dat krijgt hij van God via de gegeven belofte.
David is hier de zondebok, ook zijn eigen mensen geven hem de schuld. Zoals Christus ook: 'Kruisig hem'. David sterkt zich niet in het Woord, de belofte maar op God zelf. De zonde en schuld is tussen hem en zijn roeping gekomen. We grijpen al te gemakkelijk terug op de belofte en we gaan pleiten op het pleiten.
David wordt een levende steen. Hij sterkt zich in de Heere, en niet in het Woord van de Heere. Een levene steen kan niet meer dood gaan.
David had hier door eigen schuld moeten sterven; na zijn roeing had hij nog op vlees vertrouwd. De Geest van de Here Jezus doorkruist dat. Hij sterkt zich in de Heere waar eigenlijk had moeten sterven. Niet zijn roeping, niet de belofte maar de Heere zelf.
