Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2003-07-27 17:00:00 ds. P. v.d. Kraan (Bleskensgraaf)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Han 2:42d Han 2:36-47 2003-07-27.1710.mp3 (Votum en Groet, 16kPro, 0.1Mb)
2003-07-27.1711.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.2Mb)
2003-07-27.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 3.9Mb)
2003-07-27.1719.mp3 (Zegen, 16kPro, 0.1Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
zij waren volhardende in de gebeden

De oorzaak van het gebed en de noodzaak ertoe.

In deze tekening van het gemeenteleven in Jeruzalem staat het gebed het laatst genoemd, maar het is niet het minste. Wat is een christen zonder het gebedsleven. Het gebed, de dragende grond voor een christen. Telkens door de knieën.
Een buddhistische monnik heeft een gebedsmolen, die hij zelf moet draaiend houden. Bij de christen moet de Geest dat doen. Zo niet staat het stil, en stilstand is achteruitgang. De eerste christenen waren voortdurend in gebed. Eendrachtig volhardende in het bidden en smeken. En na 10 dagen gaat het in vervulling: de Heilige Geest wordt uitgestort. Dan houden ze echter niet op met bidden! De wind komt van boven en de wieken van het gebed komen in beweging en blijven in beweging. Ze kunnen niet anders. Alleen en samen, zo vaak ze elkaar ontmoeten. Thuis en waar ze bijeenkwamen. Met elkaar en voor elkaar. Niets bindt méér samen, ook in een huwelijk. Als je niet meer samen kunt knielen, is er al een kiem van ontbinding aanwezig. Ik vraag het op huwelijksgesprek, of het stel in hun verloving wel samen bidt. Ook in de voorbede is het gebed `ingebed` in de hele gemeente, niet om in de schijnwerper komen te staan, maar zoals de vier vrienden de zieke brachten voor de Heere Jezus.

Volhardende in de gebeden, niet gebed. M.a.w. het persoonlijke gebed, gemeenschappelijke, smeekgebed, de lofprijzing, de aanbidding, etc. Of zomaar met God in gesprek vanaf een stil plekje, om het soms helemaal met Hem eens te worden.

Het gebed heeft een noodzaak, door de nood waarin een christen verkeert, en hij kan het niet laten. Een christen zonder gebed is een schip zonder roer. Een kind antwoordde op de vraag hoe David zo kon zondigen t.o.v. Bathseba, `ik denk dat hij zijn ochtendgebedje vergeten was`. Hoe denk je dat je weerstand kunt bieden tegen de zonde, het hedonisme van deze wereld, als je je niet wapent door het gebed. Een schip zonder roer, en als je ook geen kompas hebt, het lezen in de Bijbel, dan kun je uit tellen wat er gebeurt: je raakt op drift, jongeren en ouderen. Misschien wel net belijdenis gedaan, met de belofte dat het een leven van woord en gebed zou zijn. Niet aan God gedacht. Morgengebed vergeten…

Een gave is ook een opgave, je bent niet te verontschuldigen als je niet meer kunt wat je gekund hebt. Bidden is God erbij halen. Net als die kleine jongen die moeder aan haar jurk blijft trekken, tot hij heeft laten zien of zeggen waar het om ging. Net opgestaan en opnieuw door de knieën, als verloren gaan je nood is. De marconist blijft S.O.S. uitzenden op het zinkende schip. Als je op jezelf ziet heb je geen reden om te denken dat God je verhoort. Maar daar schijnt het goud van Zijn verbond, van uw doop. Hij vroeg naar mij, niet ik naar Hem. De duivel zegt, voor een ander wel, maar voor jou is er geen genade, want je weet zo goed hoe hoort; maar: het verbond is voor eeuwig. Bidden is niet je lijntje uitgooien en maar hopen dat ze bijten, maar bidden is God met Zijn eigen belofte `om Zijn oren slaan` (Luther). God, u kunt van mij af, maar niet van Uw woord.

Noodzaak vanwege nood. In Jeruzalem hadden de mensen stromen van zegen over zich afgekregen. Maar wat God je geeft steek je niet in je zak om er over te beschikken.Het is en blijft van God. Dat houdt je arm. Als je iets hebt zijn er 100 handen om het af te pakken. Dus kun je het alleen in gevouwen vasthouden, je legt het zo weer terug Zijn handen. En die zijn zo sterk…

Houdt niet op met bidden. Onze hogepriester bidt voor ons, tot het bidden overgaat in het eeuwig aanbidden.

Edit