Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2003-08-24 17:00:00 ds. P. Vermaat (em. te Veenendaal)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Deu 32:11-12a Deu 31:19-22 32:1-12 2003-08-24.1710.mp3 (Votum en Groet, 16kPro, 0.1Mb)
2003-08-24.1711a.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.2Mb)
2003-08-24.1711b.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.3Mb)
2003-08-24.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 4.4Mb)
2003-08-24.1719.mp3 (Zegen, 16kPro, 0.2Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Het Wilhelmus van Israël.

Er drie soorten rugzakken, de rugtas van de toeristen, de rugzak van de dames, meestal van leer, en die van de scholier. Die wordt weer uit de kast gehaald. De vakantie is voorbij. Hopelijk is je blik wel op oneindig geweest maar niet je niet verstand op nul.
Een vreemd woord wil ik noemen, misschien krijg je het bij Nederlands: Acrostichon, dat is naamdicht. De eerste letters vormen een naam - bekendste voorbeeld is uiteraard het Wilhelmus. Kennen wij ze allemaal? Wij vragen aan buitenlanders een inburgeringcursus, maar kennen ons eigen volkslied niet. Wie zijn geschiedenis niet kent moet het over doen. Misschien heb je wel een monument gezien in deze vakantie 'ter herinnering aan…' De tirannie verdrijven, -- maar weet je wie het zijn, die tirannen? Als we het verliezen van de hedendaagse tirannen is dat niet verwonderlijk. Je hoeft er niet vreemd opkijken van een 15-jarig meisje dat sterft aan ecstasy. We zijn de grootste exporteur ervan.

Acrostichon - naamdicht. Het Wilhelmus is ongeveer 400 jaar oud - hoe komt het dat het onder bepaalde omstandigheden mensen ontroerd? Wat hebben we met dat lied? Is dat het Oranje gevoel? Is het iets dat ons aan elkaar verbindt? Is dat de reden dat mensen duizenden kilometers rijden om met honderden Nederlanders op een camping in Frankrijk te staan? Een verbondenheid?
Het heeft te maken met de zorgen en tegenslagen. Des te meer worden we aan elkander geklonken. Al de rampen onder het vee, pluimvee, SARS. Als de beurzen weer opleven - is het ook weer snel weg.

Israël had ook zo'n lied, geen acrostichon, alhoewel maar aan één Naam verbonden. Door Mozes geschreven in opdracht van God, aan het einde van zijn leven. Zijn zwanenzang.
We horen hoe Mozes terugkijkt op zijn eigen leven. De tirannen toen: Farao, 40 jaar door 50 graden in de woestijn.
We staan vanavond stil bij het "zesde" couplet van dit lied (Mijn schild ende betrouwen)

Het gaat over een arend. Die komt in de Bjibel vaak voor. 3 meter vleugelspan. Een grote sterke vogel, hun nest hoog in de bergen. Ze zorgen voortreffelijk voor hun jongen. Op een goede dag komt de arend niet meer terug op het nest, soms vier dagen achtereen. - Uit moederliefde! Soms komt ze 'onherkenbaar' terug, niet in een zachte zweefvlucht, maar ze botst tegen het nest aan, tot een van de jongen eruit valt; broodmager, de botten steken door de veren.
Mozes zingt, als een echte moeder heeft U voor ons gezorgd. Gezegend met jaren van voorspoed en welvaart. Wat bent u goed geweest in Uw tere zorg voor ons. Totdat, ineens, zomaar alles tegen zat. Schokkende berichten over de gezondheid - het veilige gezin ging wankelen. Waarom laat u mij los, Heere, waarom gebeuren er nu dingen in mijn leven waarin ik Uw hand niet meer zie, waarom laat u ons vallen?

In het Wilhelmus van Israël zingt Mozes dit antwoord: Dit is de les van het overleven in de woestijn. Je moet leren in je leven te vliegen, en dat leer je niet in het nest, in de veilige beslotenheid, maar wanneer je op eigen vleugels leert gaan.
Maar wat als zo'n jong nog niet sterk genoeg is? Dan is er die moeder-arend, met haar grote vleugels, die haar jong leert vliegen, en als het niet lukt duikt ze onder het jong en vangt het op. Zo leert Mozes in het volkslied van Israël te zingen over God en zichzelf. Op al die vragen 'waarom'. Is die studie die ik heb uitgekozen het wel? Is die baan die ik wilde wel zo zeker, als je gaat fladderen; als er dingen gebeuren, waardoor je alle gevoel van zekerheid en veiligheid kwijt bent: dit is de les van de arend, het volkslied van Israël en elk van Gods kinderen.

Wij kunnen alleen achterom kijken, en niet zo ver vooruit, zoals met satelliet navigatie en radar. Wat er een dag voor ons ligt - we weten het niet. De Heere wijst de wolken hun baan, en zal ook jouw voet geleiden. Soms vier dagen geen water in de woestijn, hoe hebben we stand gehouden? Onze overgrootouders, hoe hebben ze de tirannie verdreven, die hun hart doorwondde? Door de vleugel van het gebed en van het geloof. In de woestijn van het leven.

Functioneren ze bij u, of ben je vleugellam - ben je in de rui wat het geloof en gebed aangaat? Het geloof is door het gehoorde woord - hoe trouw ben je in het biddend lezen van de Bijbel? Zat hij maanden lang in je rugzak, ongebruikt? Het geloof en het gebed van een rechtvaardige vermag veel. "Je moet wel gek zijn om nu nog te geloven" zegt één, een ander zegt: "ik zou gek worden zonder het geloof". Hoe is met uw twee vleugels? De kracht vinden op de adem van de wind, van de Heilige Geest, dat moeten ouderen en jongeren leren.

Misschien zeggen sommige jongeren: mooi beeld van die arend. Maar als je jong bent zet je misschien wel je blik op oneindig maar niet je verstand op nul; je blijft kritisch. Heel goed. Maar is het nooit voorgekomen, dat zo'n moederarend te laat kwam en het jong niet kwam redden?
Dat is één keer gebeurd: Het was ergens bij een rost en een heuvel. Eén keer heeft er Iemand geroepen: Mijn God laat U Mij vallen? Waarom laat U Mij in de diepste godverlatenheid vallen - waarom redt U Mij niet. Eén keer gebeurd. Omdat wij allemaal nestvlieders zijn. Niet alleen toen we 3 jaar waren ( 'ikke zelf doen'), maar tegenover God houden we dat heel lang vol. Van nature ontvluchten wij de bescherming van God, en daarom moest de Heere Jezus Christus vallen zonder gered te worden, opdat u en jij en ik, wat er ook op kwam in onze gedachten in deze dienst, hoeveel er ook fout gegaan is, - opdat u en jij en ik het mogen weten: Hij wilde die diepste godverlatenheid ondergaan om ons te dragen elke dag. Met alle verdriet en onzekerheid, een nieuw seizoen in - als we leren niet in onze kracht maar het van Hem te verwachten. Zo geeft Hij ons die vleugels, op de adem van de wind, gedragen op de thermiek van de zondag.
Dit wordt mijn volkslied, mijn schild en mijn betrouwen, zodat je alleen maar kunt instemmen: lof zij de Heer, die ook jouw leven, op adelaarswiek heeft gedragen. Noem Hem uw Vader, dwars door de dood, neemt Hij u op in Zijn schoot. Loof Hem in eeuwigheid.

Edit