Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2003-09-21 17:00:00 ds. D.M. van de Linden (Rotterdam-Hillegersberg)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Jer 20:7a Jer 20:1- 18 1pet 4:12-16 2003-09-21.1710.mp3 (Votum en Groet, 16kPro, 0.0Mb)
2003-09-21.1711a.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.6Mb)
2003-09-21.1711b.mp3 (Schriftlezing, 16kPro, 0.1Mb)
2003-09-21.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 3.8Mb)
2003-09-21.1719.mp3 (Zegen, 16kPro, 0.0Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Hoe zit het met de tekst, vroeg een belijdenis catechisant? "Kiest u die of ikzelf?" hij had een zeer aansprekende tekst gevonden en vroeg zich of ik wel een soortgelijke kon vinden om hem persoonlijk mee te geven. Hoe komt het dat je gelooft, ging het over, die avond. `Door mijn ouders en m'n opvoeding`. Dat is zo'n vreemde gedachte niet, op zich. Maar: hoe dankbaar je ook mag zijn voor gelovige ouders - niet alle kinderen van gelovige ouders blijven dat spoor volgen. Misschien weet u dat wel van uw kinderen - een diep verdriet. En zo zijn er die niet in een gelovig gezin opgegroeid waren en tot geloof kwamen. Zo een was er ook op die avond. Nood leert bidden, maar: ook vloeken. Een ander zei dat ligt aan je karakter, je genen - je bent een zoeker. En Jeremia werd geciteerd: U heeft me overreed en ik ben overreed.
Als je besluit met iemand het leven te delen doe je dat niet om iets dat je kunt benoemen, dan ben je het geheim kwijt. Er is een heleboel `tegen` het geloof in te brengen. En zo had die jongen die belijdenis ging doen het meegemaakt; veel twijfel - ben ik niet een wazige idealist, is er wel een God. Maar je komt steeds je twijfel te boven, omdat God je vast houdt.

Misschien is er wel iemand die twijfelt - is het wel voor mij? Maar je werd toch weer overtuigd, omdat God je te sterk was. Een theologe was verlaten door haar man en was diep neerslachtig, en dacht, zal ik de hand aan me zelf slaan, en dat woord `mijn genade is u genoeg` viel in mijn ziel - ik kon wel verder, ook al kwam mijn man niet terug.

Dat we niet zijn afgehaakt, komt door de Heere; is dat niet het geheim van het geloof? Ineens of gaandeweg overreed. Hoe komt het nou dat je gelooft? Misschien moet je niet naar het verleden of naar binnen moet wijzen, maar dat komt omdat Hij me heeft overreed. Wilt u mij die tekst meegeven? vroeg de catechisant...

De vraag is echter of Jeremia het ook zo bedoeld. En of het ook een loflied was, en of hij er wel zo gelukkig me was, dat blijkt niet uit het verband. Hij schreeuwt het als een klacht in de richting van de hemel. Jeremia was niet populair, hij moest zeggen, dat als er geen bekering kwam de ballingschap zou komen. Hij moest dat laten zien, met een vaas die hij aan scherven gooide. Hij riep op tot bekering. Hij staat in de voorhof van de tempel; zo zegt de Heere der Heerscharen. Paschur denkt - iemand moet die man de mond snoeren. Dat oproepen tot bekering daar worden de mensen alleen maar onrustig van. Andere profeten zeggen dat de mensen niet moesten twijfelen aan de liefde van God. Paschur laat Jeremia in de boeien slaan. Maar: Je heet wel Paschur (stevig op de benen staan), maar zo zal het niet zijn - u zult in de vreemde sterven en begraven worden, een vreselijke aanzegging, zeker voor een priester. Paschur koos de zijde van de profeten die een pijnloze en zorgeloze toekomst voorzagen. Jeremia is net met handen en voeten uit het blok bevrijd en dan klinkt het: Gij hebt mij overreed. Er staat eigenlijk: u hebt me verleid en ik ben erin gelopen. Hij wilde geen profeet worden. Ik ben te jong, zei hij. Maar hij was niet opgewassen tegen God. En het leven in dienst van God heeft hem veel lijden gebracht. Hij was een plaatselijke grap geworden. Een vereenzaamd mens geworden. Zelfs tot landverrader betiteld.

Ik aarzel om te vragen of u dit herkent. Je kunt moeite met het geloof ervaren, maar dat kan verschillende oorzaken hebben. Bijv. Zouden mij niet veel problemen bespaard zijn gebleven als ik geen gelovige was - niet zo zeer omdat je je eigen kant op wilde gaan. Maar: uw buurman denkt nooit na over zijn uiteindelijke toekomst. `Met de dood is het afgelopen`. Maar u weet anders, en dat geeft grote moeite. Uw vrienden die het geloof vreemd is, kennen niet het verdriet over kinderen die het evangelie vaarwel hebben gezegd. `had ik er maar nooit van geweten`.
Mijn grootmoeder zag ooit een musje op straat en dacht dat beestje is gelukkiger dan ik want die heeft geen ziel te verliezen. Je twijfelt en daar voel je je schuldig over - en toch. Dat is God dank niet het enige, want er volgt voor Jeremia een loflied. Een loflied van vertrouwen. Ik zou niet willen dat U me nooit te sterk was geworden. Heel de twijfel te boven. Maar dat is weer niet het enige in Jer. 20

Vervloek de dag waar op ik geboren, vervloek de man die mijn vader erover berichtte (bij de geboorte waren alleen vrouwen aanwezig). Verder alleen bij Job komt het voor. Ik denk dat u uw geboortedag *viert*. Bijbeluitleggers hebben moeite met deze tekst. De volgorde werd betwijfeld, van wanhoop naar vertrouwen, OK, maar daarna weer terug vallen? Kennelijk gebeurt dat in het geloofsvertrouwen!
Hoe reageert God daarop? Er staat geen berisping (of troostwoord!) op die opstandige taal, maar de Heere rangeert Jeremia niet als dienaar uit. Het gaat door veel diepgang, maar God zal laten merken dat Hij zijn woord gestand doet. Hij zal Jeremia tot andere gedachten brengen. Wat een troost! De levende God zal het nog het meest pijn doen, dat Zijn woord in de wind wordt geslagen. Hij houdt hem desondanks vast, niet om Jeremia maar om Gods trouw, om Hem die een nacht doorworstelde, donkerder dan van wie van ons ook. Hij vervloekte Zijn geboortedag niet. Hij hield vast aan Zijn God. Zijn nacht heeft onze nacht gedragen en verzoend.

Gij hebt mij overreed, als antwoord op waarom geloof ik. Uit de context bleek teleurstelling, maar: je mag er toch troost uit putten. De bijbel is zo realistisch dat dit niet verzwegen wordt. Het kan zover komen dat u zegt, wat Jeremia bedoelde begrijp ik u, maar weet dat God u uit dat dal op zal halen. Je verheugen in aanvechting is moeilijk,maar het kan vanwege de Geest van Christus.
Een man wiens vrouw was overleden zei ik: het is jammer dat de angst of het wel voor haar was haar zolang vast hield. Ja, zei hij, dat is in zekere zin waar, maar ik heb wel mee mogen maken dat toen God Zijn belofte kwam vervullen, dat de gang van het dal naar de berg wel heel intens was. Ik had dat niet willen missen.

Edit