Edit|
EditReeks Samenvatting:
Onze strijd en Gods strijd.
Nehemia verplaatst ons naar de periode, 90 jaar na de terugkomst uit de ballingschap in Babel. Men was aan de herbouw van de muren van Jeruzalem nog niet toegekomen. In 458 was Ezra met nog meer ballingen teruggekeerd. Zij wilden de herbouw van de muren ter hand nemen. De Samaritanen schreven naar de koning Arthahsasta: Jeruzalem is een heel opstandige stad, dus herbouwde muren betekenen natuurlijk weer opstand. De bouw moest worden stilgelegd. Na 9 jaar hoort Nehemia dat de muren nog altijd een puinhoop zijn. Hij begint te bidden en vasten - God van de hemel doe het ons gelukken. Vier maanden lang hebben ze gebeden van december tot april. De koning vraagt tenslotte aan zijn schenker, Nehemia, wat er aan de hand is met hem. Uiteindelijk geeft de koning toestemming. Nehemia wordt landvoogd, hij krijgt brieven mee, en ruiters, generaals. Al het goede doet God beginnen. De Samaritanen zitten niet stil. Sanballat, Tobia en Gesem proberen het werk te dwarsbomen. Het is een strijd met wapens maar met name in het gebed.
Herbouw van muren, bewaren wat je gebouwd hebt, het bestrijden van de vijand. Wat moeten wij daarmee in 2003? Moeten wij muren bouwen? Niet letterlijk nee. Maar in geestelijke zin? De kerk is niet in de plaats van Israël gekomen. Israël behoudt de eigen plaats in het plan van God. Maar zoals toen de Joden moesten bouwen aan de poorten van Jeruzalem, zo wij aan de poorten en muren van de kerk. Al datgene dat ons beschermt tegen de aanvallen van de boze van buiten. Zodat we de vijanden kunnen weerstaan, de poort dicht. Maar die kan ook open. Een evangelisatiedienst. Biddend ermee bezig zijn, wie uit te nodigen, volgende week. Gemeente-opbouw. Op allerlei manier wordt er gebouwd, en aan de andere kant is er een vijand die afbreekt. Waar God zijn kerk bouwt, bouwt satan zijn kapel. Hij gebruikt allerlei mensen en situaties om ons af te trekken van God.
De gemeente wordt in de eerste plaats gebouwd door de prediking van het Woord. Horen tot zaligheid. De satan probeert het op allerlei manier uit te holen, krachteloos te maken. Wees erop alert. Op verenigingen, catechisatie: `ik heb helemaal geen tijd gehad, dominee` Ook niet om een computer spel te doen? Of DVD's te kijken? Vult u zelf maar in.
De algemene grondlijn in de samenleving, die haaks staat op het woord van God, dat ons vertroosten wil in dit leven en ook na dit leven: de wereld zegt leef voor het hier en nu. Verzeker je van een goed leven. De samenleving houdt ons gevangen hier en nu. We beseffen toch dat we geloven voor de eeuwigheid?
Onze strijd en Gods strijd. En andersom. De Heere zal voor ons strijden - dat kun je snel naar je toe trekken. Ook de kruisvaarders zeiden het en Hitler streed naar eigen zeggen voor de `Voorzienigheid`. Hoe gemakkelijk en gevaarlijk is het ook niet om in de hele SoW-problematiek te zeggen: `dat wat ik wil, is wat God wil…` Trek God niet te snel aan je kant. Wanneer is onze strijd Gods strijd? Dat is zo, als Hij belooft heeft voor ons te strijden.
Nehemia zegt tegen de Heere God, dat zijn vijanden God getergd hebben.
In het gebed zal duidelijk zijn of zijn strijd Gods strijd is. Heere doe het ons gelukken dat er een vijand van de Heere Jezus wordt overwonnen en gewonnen als volgeling, bidt de predikant in *zijn* worsteling onder aan de preekstoel.
We zullen het ook moeten toetsen aan de Bijbel. Laten we daarbij goed letten op de hoofdpunten. Gaat het ons om de eer van God? Van de Heilige Geest. Als je die hoofdlijn mee hebt heb je de God van de Schrift mee, zoniet dan vecht je voor je eigen gelijk. Nehemia kan zelfs bidden om wraak, zo zeker is hij van de zaak.
De Amelekieten moeten worden bestreden door de Israëlieten, maar niet beneden in het dal wordt het beslist. Maar in de handen van Mozes. Op de hoogte van de heuvel van het gebed. Een dienaar van het woord mag schuilen bij zijn Zender. Biddend de preekstoel op, biddend naar catechisatie. Waar het gebed ontbreekt hebben we de strijd al verloren. God van de Hemel doet u het ons gelukken. Als je moedeloos wordt, zoek je je troost en kracht bij onze God.
En onze strijd? Bouwen, bewaren en bestrijden. Nehemia verstaat zijn verantwoordelijk als landvoogd. Hij zet wachtposten neer, achter of op de muur naar gelang de hoogte. En toch: onze God zal voor ons strijden. Bouwers en wachters/strijders zijn er. Een muur van drie kilometer is het. Waar de bazuin klinkt worden strijders bijeengeroepen.
Wie niet bidt voor de gemeente is onbekeerd. Wie genade van God heeft ontvangen, om met al zijn zonde en schuld zijn toevlucht te nemen tot de Heere Jezus die is een voorbidder voor de gemeente.
Het is goed dat er een taakverdeling is in de gemeente. Een speciale taak van het rondje doen. De ouderlingen doen een rondje en kijken: waar is de aanval van de vijanden te verwachten. Hier verzamelen - samen strijden tegen de vijand. De kerkklok? Hier verzamelen, rondom het woord. Als de dreiging groot is, blijft de harde kern in de kleren gedurende de nacht.
Het gaat er niet om wat mensen kunnen beslissen, ook niet in SoW. Al doe je alles wat je moet doen - vind toost in: onze God zal voor ons strijden. De Heere gaat door, door Zijn woord en Geest om de gemeente te bouwen. Soms heeft een jongen in de kerk helemaal niet zo'n aandacht voor de preek en wordt hij toch door God geraakt en zit hij jaren later voor in de kerk, of op de kansel: De Heere gaat door.
O levensbron wil bijstand zenden. En het einde daarvan is dat God alle eer, dank, lof en aanbidding krijgt, nu en tot in eeuwigheid.