Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2008-09-21 10:00:00	ds. P. van de Voorde (Wijngaarden)

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Phim 1:6	Phim 1:1-25	2008-09-21.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 3.7Mb) 2008-09-21C.105.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 26.4Mb) 2008-09-21T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 8.8Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Het geloof en liefde verbindt ons aan elkaar en de Heere. Heb elkaar dan ook op het oog.
De gemeenschap wordt zo
1 Levend, 2 krachtig en 3 vruchtbaar

1
Er loopt een man over de markt, bang om ontdekt te worden. Een gevluchte slaaf. Tegen de wil van zijn baas, Filemon, vertrokken. Er stond een zware straf op. Doodstraf, of een brandmerk op het voorhoofd, F, de eerste letter voor vluchteling in het Latijn. En hij werd ontdekt, deze slaaf, door een visser van mensen. Door de Heere God zelf. We weten niet precies hoe, maar hij kwam in aanraking met Jezus’ boodschap. Zo kwamen Onesimus, heette hij, en Paulus bij elkaar. Hij ontdekte dat het de verkeerde kant op ging in zijn leven, nutteloos voor Filemon en voor God. Hij geloofde dat; u ook, als u buiten Christus bent? Dat u dan afstevent op het eeuwige oordeel?
Picknicken op de rand van de afgrond… gezegend als onze ogen daarvoor open gaan. En zicht krijgen op het volbrachte werk van Christus! Onesimus keerde zich om. Hij wendde zich af van zijn oude zondige bestaan. Onesimus betekent, ‘de nuttige’! Dat had Paulus ervaren. Nuttig voor Filemon en Paulus. Onesimus werkte kennelijk mee aan de verspreiding van het evangelie.
Maar Paulus kende Filemon, zijn broeder, mede-arbeider. Hij kon het niet maken om Onesimus bij zich te houden. Paulus wilde Filemon recht in de ogen kunnen kijken. Filemon en Onesimus moeten zich verzoenen met elkaar. Erkennen niet alleen als slaaf maar als geliefde broeder in de Heere Jezus Christus.
Erkennen als broeder – het hart van gemeente zijn. Niet alleen samen geld geven en de kerk delen, maar delen in geloof. Één Heere, één geloof. Één doop, één God en Vader. …en de gemeenschap van de Heilige Geest… Het cement dat ons aan elkaar en aan de Heere verbindt. Een levende gemeenschap, omdat die gericht is op Jezus. Niet verlost door zilver of goud maar het kostbaar bloed tot vergeving van al onze zonden. “Ik voor u”.. We horen bij Hem, maar ook bij elkaar. Zo is die gemeenschap levend.

2
Dan is die gemeenschap ook in daden te zien. Krachtig. Paulus dankt eerst voor al het goede dat hij ziet in zijn broeder Filemon. Daarmee zegt hij ook: Het goede komt van God en niet uit ons. Maar laat het krachtig worden. Of ook: effectief, werkzaam. Doordat hij Onesimus weer aanneemt. Zo wordt dat zichtbaar. We kunnen aan elkaar verbonden zijn. Maar kan het dan zijn, dat we niet door één deur kunnen? Dan is er geen werkzame eenheid in Christus. Die eenheid is een feit of we nu Hervormd zijn of Evangelisch. Al die genen die zich door een waar geloof op Christus verlaten, zijn in die eenheid. Maar hij is niet werkbaar, niet zichtbaar. En toch verlangt Paulus dat hier. Dat we meer gemeen hebben dan alleen pepermuntje op zondag. De gemeente bestaat niet uit allemaal eilandjes. Dat gevaar is zo groot. Niet omzien naar elkaar, elkaar niet aannemen. Zo zijn er broeders en zuster die elkaar niet kunnen of willen begrijpen, nauwelijks voorbede kunnen doen voor elkaar. Die onderlinge verwijdering is funest, zo komt de gemeente niet tot haar doel.
Zo is er groeiend onbegrip tussen de oudere en jongere generatie. Dat we zo makkelijk als ouderen de jongeren verwijten kunnen maken, het gaat allemaal maar om gevoel, dat we de jongeren niet meer kunnen volgen. En dat de jongeren zeggen: wat die ouderen doen is uit de oude doos, daar kunnen we de kerk niet mee bouwen. En dan weer terug: Ja maar - … dat gaat niet goed, zo gaat ieder zijns weegs. En groeit de gemeente uit elkaar. Wie zit er over 20 jaar dan nog in deze Maranathakerk? Toch horen we bij elkaar. We hebben wel degelijk een boodschap aan elkaar. Aan een ieder geeft de Heere een roeping. We moeten elkaar aannemen, en dan moet die verbondenheid met Christus er ook werkelijk zijn. Daar gaat Paulus hier van uit.

3
Het goede is niet dat we allemaal onze eigen weg gaan. De een de linker kant op, de andere rechts. Dat is niet het goede. Maar ziende op de Heere, dat we barmhartigheid leren voor elkaar. We hebben een boodschap aan elkaar. “In de bekendmaking” – je kunt beter zeggen, ‘kennis’. In Christus – daar staat eigenlijk ‘naar Christus’. Moeilijk te vertalen. In Efeze spreekt Paulus over gaven, ze zijn gegeven tot opbouw van het lichaam van Christus. Ieder heeft talenten, gaven, en dat is het doel. Ef 4:16 – ieder die meewerkt is als het ware een spier of gewricht. Ieder deel draagt bij aan het geheel. Ieder lid van de gemeente draagt iets bij aan de opbouw ervan. Zodat het tot wasdom komt in de liefde. Daar mag het naar toe, naar Christus. En daar gaat het hier ook om.
Dit heeft grote gevolgen. Onesimus is waarschijnlijk bisschop geworden. Ignatius schrijft 50 daarna brieven, onderweg naar Rome om geëxecuteerd te worden. Hij prijst daar die bisschop Onesimus, met dezelfde woordspeling over ‘nut’ gebruikt hij. Zeer vruchtbaar was hij geworden voor het Koninkrijk. Wat een vrucht op het gebed van de apostel Paulus. Wat een vrucht op die werkzame gemeenschap van het geloof. Op de avond als de catechisatie er is, bid dan heel gericht voor ze. Voor de voorganger. Of de Heere er door heen wil werken. In het jeugdwerk, of welk werk ook. Dat we mogen omzien naar elkaar. Dat zo die kracht zichtbaar mag worden, niet alleen in het pepermuntje, maar een levende gemeenschap.
Een vruchtbare gemeenschap, waarin de Heere Jezus wordt groot gemaakt in levens van mensen. Welke verschillen er ook zijn. Als u van Christus bent, verzoen u met elkaar. Dat zo het werk van de Heere Jezus mag groeien en bloeien onder elkaar.

Edit