Kinderen maken jullie wel eens een strandwandeling? Op het juiste moment spring je opzij voor de golven, en op het laatste droeg papa mij. Je zag achter je de voetstappen van je vader en daar kwam een golf en ze waren niet meer te zien.
Zo zegt de maker van psalm 77, Asaf, het ook. De voetstappen van God zijn niet te zien - het is een probleem voor hem. Hij speurt naar de tekenen van Gods gunst, maar hij raakt het spoor bijster. Daarmee bereikt hij een dieptepunt.
Herkent u zich erin? Het is een troost dat we in de psalmen Gods kinderen in het hart mogen kijken. Het geloof kent zijn inzinkingen. Het brengt Asaf op het randje van de vertwijfeling. Asaf trekt het zich zeer aan - niet voor zich zelf, maar omdat hij `ambtsdrager` is, de `kudde` van de Levieten draagt hij op het hart. `Asaf` betekent,hij die bijeenbrengt.
Elke gelovige kan zich herkennen in deze psalm. In zichzelf gekeerd, het kan iets verstikkends krijgen, `mijn` en `ik` komen ontzettend veel voor in het begin. Bezig met jezelf, een draaikolk naar beneden. Asaf zat `in de muziek` maar hij ziet er nu geen muziek meer in. Geen uitzicht meer. Niemand onderschatte de nood van Asaf. Misschien kent u het: de hunkering naar begrip en ook: nu niet getroost willen worden. Op een goed moment wil hij niet meer praten.
`Och - wat een geklaag, een ieder klage vanwege zijn zonde. Geen woord van berouw!` zeggen sommige uitleggers. Hebt u elk moment van de dag een schuldgevoel? Ik niet hoor. Hoe meer er over zonde en schuld gepraat wordt, denk ik wel eens, hoe minder het beleefd wordt lijkt het wel. Bovendien is een psalm ook maar een moment opname. Want Asaf dichtte ook psalm 79…
Hij vraagt niet om vergeving, hij heeft andere vragen: bange vragen. Is God niet meer genadig? Het gemis van Gods trouwbewijzen. Hij is juist afhankelijk van Gods genade! In vers 11 staat `maar` cursief, dat geeft een draai die er niet staat. Letterlijk: dit krenkt mij: de rechterhand des Allerhoogste verandert! Geen keerpunt, maar een dieptepunt. Gods rechterhand is Zijn troostende, reddende hand. Onveranderlijkheid is juist hun houvast. Een onverdraaglijke gedachte was het.
Waarom verloor ik mijn baan, ging mijn verkering uit, ging de kerkfusie door? Is Gods hand dan veranderd? Misschien hebt u er wel eens van wakker gelegen, net als Asaf. De Heere Jezus bad ook `Waarom hebt gij mij verlaten?`
Maar onze dieptepunt komt tot een keerpunt.
Maar niet in vers 11. Maar wel erna. In vers 12 is hij niet meer op zichzelf maar op de Heere God gericht. Geen snelle schakeling. Sommige vertalingen zetten een witregel tussen 11 en 12. Een stilte, een ommekeer in hart van Asaf. Het wonder van Gods ingrijpen. Asaf wordt stil gezet. Het gaat erom dat het verder komt dan het gevoelen. Het moet gaan om de verkondiging en de onderwijzing. Alleen daar vindt het geslingerde hart houvast en rust. Het `ik` gaat over in `Hij` en `Hem`. Zijn klagen gaat over in zingen, ja in aanbidding.
Uittocht en doortocht noemt hij. Ik zal de daden des Heeren gedenken. Is dat ook uw en jouw voornemen voor het nieuwe jaar?
`Maar wat schiet je daar mee op?` Prachtig als God je gebracht heeft tot het aannemen van Jezus Christus als uw zaligmaker, maar wat heb je er aan als je in de nood zit? Maar het is meer dan er aan terug denken, er is kracht en troost uit te putten voor het heden.
Het gedenken van de zonde door God, bijv. werkt ook wat uit! `God gedacht aan Zijn volk` - dat heeft effect. Of ook: gedenk de dood des Heeren. de troost en kracht van de vergeving. Ook in de bevinding en oude ervaringen? Ja: Ze hebben je geleerd wat je hebt aan je God. Geen grond om op te staan, maar wel een staf om mee te gaan.
God creëert altijd een nooduitgang. Het volk Israël stond voor de Rode Zee. Vastgelopen en ingesloten. Herkent u dat? Alles uit handen geslagen. Israël kan *geen* kant uit. Eén weg is er nog: de weg naar boven, de weg van het gebed. Waarom leidt God Zijn volk naar de Rode Zee? Bepaald een omweg! Het moest voor Zijn volk een afgesneden zaak worden. Door alle onmogelijkheden heen, opdat Hij de eer zou krijgen. Daar baant God een weg. Weet u er ook van? Dan ga je ervan zingen. Uw weg was in de zee. Asaf put er troost uit, voor het heden en de toekomst. Ook nu zal de Heere ons wel uithelpen en doorhelpen. Vertrouw maar op onze verrassende God.
De Heere zal Zijn volk leiden, laat dat uw uitgangspunt zijn, het hele jaar. Zeg maar stil amen op Zijn woord. Mijn stem is tot God en Hij zal het oor tot mij neigen. De Heere is nog steeds dezelfde. Geen zweem van verandering.
Zijn voetstappen werden niet bekend. Net als die golf die de voetstappen uitwist. Zo onnavolgbaar groot is God, Hij doet het anders dan wij denken. Je kunt hem niet narekenen, maar wel op Hem rekenen. Misschien zegt u: ik bad Hem, maar ik merkte het niet. Hij was er wel, maar op een andere manier dan je verwachtte.
Ik droomde eens en zie ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen, want ook de Heer liep aan mijn zij.
We liepen saam het leven door en lieten in het zand
een spoor van stappen twee aan twee, de Heer liep aan mijn hand.
Ik stopte en keek achter mij en zag mijn levensloop
in tijden van geluk en vreugd, van diepe smart en hoop.
Maar als ik goed het spoor bekeer zag ik langs heel de baan
daar waar het juist het moeilijkst was, maar één paar stappen staan.
Ik zei toen: "Heer, waarom dan toch? Juist toen 'k U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag op 't zwaarste deel van 't pad?"
De Heer keek toen vol liefd' mij aan, antwoordde op mijn vragen:
"Mijn lieve kind, toen 't moeilijkst was, toen heb Ik jou gedragen."
