Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2009-12-31 18:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)	God is ons een toevlucht

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Psa 90:1	psa 90	2009-12-31.1813.mp3 (Preek, 16kPro, 6.8Mb) 2009-12-31C.181.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 27.4Mb) 2009-12-31T.181.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 12.1Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Een dominee condoleerde eens de familie van een overleden moeder. In de kist stond naast het hoofd een kaart met daarop psalm 27:7: “Zo ik niet had geloofd dat in dit leven Gods gunst en hulp genieten zou.” Dat was haar lievelingstekst, haar lijflied, haar staf, haar licht en haar troost. Vandaag hebben we het over een ander lijflied.

God is ons een toevlucht

1.Heerlijke belijdenis (van God)
2.Huiveringwekkende beschrijving (vers 3-11) (van de mens)
3.Een hartelijke bede (vers 12-17)

Deze psalm wordt vaak op oudejaarsavond gelezen. In 1980 heeft de dominee als 15-jarige een herinnering aan deze psalm. Er werd een plaquette onthuld in verband met het 400-jarig bestaan van de gemeente in Bolnes. Op de plaquette stond psalm 90:1. Psalm 90 is de oudste psalm, want door Mozes gemaakt (400 jaar ouder dan de psalmen van David). Het gaat over de eeuwige God en de vergankelijk mens. De achtergrond is de periode van de uitzending van de 12 verspieders. Alle Israëlieten luisterden naar de 10 ongelovige verspieders. God voert de “wens” van de Israëlieten uit om in de woestijn te blijven. God zegt: Nu komen jullie het beloofde land niet in, vanwege hun ongeloof. Daarna realiseert Mozes zicht dat alle Israëlieten onder de 20 jarig in de woestijn zullen sterven. Het volk van Israel moest 40 jaar in de woestijn blijven. De psalm begint en eindigt evenwel positief: toevlucht respectievelijk liefelijkheid. Mozes heeft het in deze psalm niet over zichzelf of wat hij heeft meegemaakt. Na 40 jaar prins heeft God hem afgeleerd om de man te zijn door hem voor schapen te laten zorgen. Daarna ging God Mozes op tachtigjarige leeftijd gebruiken. Mozes begint deze psalm over God. Dat mogen wij ook doen als we terugkijken naar het jaar 2009. Het stemt tot dankbaarheid dat:
De Maranathakerk nog steeds staat en elke dag het woord verkondigd mag worden
Er huwelijken zijn gesloten
Er kinderen zijn geboren en gedoopt
Er 22 mensen belijdenis hebben gedaan
We gezegende Bid- en dankdagen hebben gehad: de Heere was er
We hebben nagedacht over de tien geboden (Catechismus)
Mensen zijn veranderd
Mensen een geestelijke verdieping hebben meegemaakt
Wij konden in de gemeente een thuis hebben. Mozes heeft nooit een thuis gehad, maar hij had God tot een eeuwige woning. God beschermde (wolkkolom en vuurkolom), zorgde en gaf eten (manna, vlees) en drinken. Als Mozes terugkijkt ziet hij dat God gezorgd heeft voor het voorgeslacht. Mozes mag ook met verwachting vooruit kijken. Als wij deze toevlucht missen zijn we zo te beklagen. Wij zijn er binnen of er buiten. Straks worden er namen voorgelezen van gemeenteleden die overleden zijn. In 2009 is de hemel voller geworden, maar de hel is ook voller geworden. Wij hebben een toevlucht nodig en die toevlucht is er. Er is er maar Eén: God in Jezus Christus. Iedereen mocht in het voorhof bij de tabernakel. Misdadigers konden bij het altaar de hoornen vastgrijpen om veilig te zijn: een veilige toevlucht. Als we stilstaan bij de almacht van God beven we: Gods macht en majesteit. Maar God is ook een toevlucht die open staat voor iedereen en er altijd is. God is er niet alleen voor slechte tijden, maar ook voor de goede tijden. Vergelijk het met de relatie tussen kind en ouders.
Mozes is veel bergen tegengekomen in de woestijn. God was er al voor deze bergen. God heeft geen begin. Hij is niet slechts eternal (eeuwig), maar everlasting (altijd aanwezig), want Hij is betrokken
2. huiveringwekkende beschrijving van de mens
Mozes heeft het hele volk zien wegsterven. Onder andere door Gods straffen. Wij mensen zijn sterfelijk, fragiel, voorbijgaand. De oorzaak van de dood is de straf op de zonden (we vergaan door Uw toorn). Mozes denkt hierbij aan het ongeloof, het mopperen en de opstand van de Israëlieten in de woestijn. Dit was in het oude testament zo en in het nieuwe testament ook. In Johannes 3 vers 36 staat: “Die in de Zoon gelooft, die heeft het eeuwige leven; maar die de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op hem”. God ziet alles van ons: ook onze heimelijke zonden (vers 8). Gelukkig staat er een tabernakel, waar de zonden kunnen worden vergeven na belijdenis en het brengen van een offer. Vers 9: wij brengen onze jaren door als een gedachte (in de Engelse vertaling een verhaal). C.S Lewis zei dat ons leven op aarde een inleiding is, maar het eeuwige leven in de hemel het echte verhaal. Vers 10: Wij vliegen daarheen. Als we kind zijn, kruipt de tijd, als jongere loopt de tijd, als volwassene rent de tijd, als oudere vliegt de tijd. Waar vliegen we heen? Het is belangrijk om dat te weten: gaan we naar God, of moeten we het eeuwig zonder God doen?
3. een hartelijke bede
Hoe kort het leven hier ook is, het is wel genadetijd. Tijd om De Heere Jezus, de Toevlucht te leren kennen. Tijd om Gods Woord te gehoorzamen en geloven. De Israëlieten moesten in de woestijn leren aftellen: totdat ze in het beloofde land mochten ingaan. Onze genadetijd krimpt voortdurend in. Maar Mozes bidt niet alleen voor het tellen van dagen, maar in de verzen 14 en 15 over verzadiging en verheuging. In vers 16 bidt Mozes om heerlijkheid voor de kinderen (het nageslacht). Wij leven in een postchristelijk tijdperk en we vrezen een antichristelijk tijdperk. Maar we mogen omhoog blijven kijken: zo lang er zon en maan is zal de kerk doorgaan. De oudere Israëlieten zijn toch doorgegaan terwijl ze wisten dat ze niet in Kanaan zouden aankomen. Zij wisten echter wel dat hun kinderen in het beloofde land zouden aankomen. De psalm eindigt mooi en positief. Ons werk hoeft niet gezien te worden, als God ons werk maar wil bevestigen. Wij hebben deze bevestiging nodig, dat geldt ook zeker voor de ambtsdragers.
Psalm 90 deed een blik achteruit (belijdenis) en een blik vooruit (bede), met een droevige beschrijving in het midden. Deze droeve beschrijving staat tussen de twee lampen. Met deze twee lampen kunnen we naar huis gaan en het nieuwe jaar ingaan.

"O God, Die droeg ons voorgeslacht
in tegenspoed en kruis,
Wees ons een Gids in storm en nacht
en eeuwig ons tehuis"
(Isaac Watts)

Edit