Edit|
EditReeks Samenvatting:
Begin vorig jaar heb ik ook over deze geschiedenis van de storm gepreekt, maar het was niet af. Gelukkig kan het nu afgemaakt worden. Het is best een geschikte geschiedenis aan het begin van het jaar. We hebben weer volop plannen, vakantie plannen,en toch weet niemand wat hem te wachten staat. Het kan een hectisch jaar worden, dacht ik ook vorig jaar, de oorlog in Irak was op handen. We stonden toen nog voor de grote beslissing in de kerk; het is spannend toegegaan. Maar of het nu dan een rustig jaar zal zijn? We kunnen wel voorspellingen doen, maar we schieten er niet mee op.
Beter doen als de discipelen: kom laten we oversteken en naar de andere kant gaan met Hem. Jezus neemt het initiatief en de discipelen zijn Hem gevolgd. Het staat niet onder hun verantwoordelijkheid, geen verwijt: hadden we het maar nooit gedaan. Wat er dan ook gebeurd, fout kan het niet meer. Wij hoeven niet voorop te lopen, wij stippelen de weg niet uit. Dat doet Jezus voor ons. Wij hebben Hem slechts te volgen.
Er stak een grote `seismos` op, staat er. Niet maar een storm, het lijkt op een aardbeving. Vloedgolven. Er schijnt niets zo angstaanjagends te zijn als een aardbeving. Het ene moment gezond en dan zie de dood meld zich, kanker ontdekt, het kan ons ook overkomen. Maar Hij vroeg ons toch Hem te volgen? En nu dit! Dat zal bij de discipelen ook wel opgekomen zijn. En Jezus sliep, juist toen het kritiek werd. In het begin was het fijn, toen ik pas tot geloof kwam, het leek daarna wel, of de Heere steeds verder van me af kwam te staan. Ik moest het helemaal alleen doen toen mijn huwelijk stuk liep, toen ik in een depressie terecht kwam. Jezus was er niet meer. Taal noch teken kreeg ik meer van Hem te horen. Onbegrijpelijk dat Jezus kan slapen als het zo te keer gaat! Dezelfde verbazing die ook zegt wie is deze dat de wind Hem gehoorzaamt: wie is deze dat Hij nu kan slapen.
Jezus moet kennelijk erg moe geweest naar de mens gesproken. Hij `viel` in slaap staat er in Lucas. Door de slaap overmand. Terwijl de golven over het schip slaan. De menselijke zwakheid van Jezus. In alles is de Heere ons gelijk geworden staat er in de Hebreeën brief, behalve de zonde. Hij moest weer eens `inhalen`, hele vermoeiende dagen achter de rug. Hele dag zieken genezen en 's nachts gebeden tot Zijn vader.
Met geen stok of storm wakker te krijgen. De enige keer in de evangeliën dat over het slapen van de Heere Jezus gesproken wordt. Er zitten nog meer kanten aan, goddelijke ook, maar daar is nu geen tijd voor.
Het is ook wel toegepast over het leven van de kerk. Op een middeleeuws schilderij is een schip in nood, met bisschoppen erin, die uit alle macht proberen te roeien. In de marge van het schip is een klein rood stipje dat Jezus voorstelt, die slaapt. Kerkelijke leiders die uit alle macht proberen het `schip` te redden, maar Jezus is er niet bij. Een ontdekkend beeld. Is dit schilderij nu actueel? Dat is moeilijk te zeggen, ja en nee. Juist vanwege de dreiging die we zien organiseren we van alles en nog wat. Voor velen is Samen op Weg de manier om te overleven. Wat een energie en geld zit er in het landelijk dienstencentrum. En toch hebben de SoW kerken 70.000 leden verloren in 2003. 70 stampvolle Maranathakerken in één jaar. Als Jezus er niet bij is…
Ook nu is Hij de grote afwezige. Een ijverige bemanning en Jezus "bleef" slapen, staat er eigenlijk. De discipelen zullen ook uit alle macht geroeid hebben, totdat ze inzagen dat het zo niet langer kan. En dan ten einde raad gaan ze naar Jezus toe. Heere behoed ons, wij vergaan. Los laten ze hun roerspanen en ze gaan naar Jezus. Niet in het begin, want als rasechte schipper laat je je niet kennen. Maar als hulpeloos mensje moet je tot Jezus gaan en roepen, Jezus, wij vergaan…
Is het met u als eens zo ver gekomen? Ik hoop dat u ja zegt. De enige weg die over blijft. 'Bij Hem komende' - daar gaat het om, ook nu, ook voor u. De helft van de discipelen blijft niet roeien: Jezus moet alles in handen krijgen, dat is de enige weg tot behoud. Geen storm en vloedgolf kon de Heere wekken, maar als de discipelen komen wel: De golven storen Hem niet in Zijn slaap, maar hun geroep dringt direct door in Zijn ziel!
Ook al is Hij al zo lang uit uw leven weg: als u nu tot Hem gaat dan is Hij er weer. Maar wel met de woorden: Heere behoud mij, zonder u ga ik verloren. Geef mij Jezus of ik sterf.
Zou dit ook voor de kerk gelden? Wij zijn geneigd om het samen te willen doen. Vergaderingen, gemeente opbouw, cursussen, hopelijk hebben we het inzicht dat we daar de kerk niet mee redden. Als we zien dat we het niet alleen kunnen, willen we het samen doen met Jezus, door bidstonden te houden, etc. Jezus, natuurlijk, maar wij ook. Wij stippelen ook onze plannen uit ingeval dat….
Ze hebben Hem opgewekt. Hebben ze geroepen, Hem wakker geschud? Ze hebben alleen geroepen, nadat ze naar Hem toe gekropen zijn. Heere behoud ons, we vergaan. Roepen tot Jezus. Dat is het enige wat ons en onze kerk te doen staat. Een roepende biddende smekende gemeente. Wie Mij aanroept in de nood vindt Mijn gunst oneindig groot. Ik besef me hoe moeilijk het is om tot de erkenning te komen dat wij het verkeerd gedaan hebben. `We moeten onze verantwoordelijkheid toch kennen en nemen? ` Toch zullen we aan het einde komen van onze geroei en dan komen we tot Hem, roepend.
Toen Zijn discipelen op hun knieën lagen stond Hij op. Onze verlegenheid is Zijn gelegenheid.
De Heere Jezus reageert onmiddellijk op het hulpgeroep. Terwijl Hij nog ligt. En Hij gaat over tot actie. Het antwoord bevat echter wel een bestraffing: het heeft hen ontbroken aan geloof in al hun inspanningen. Wel actie, geen geloof, vandaar de paniek. Activisme is geen vrucht van geloof, maar van klein geloof, een pijnlijke realisatie.
Niet door de discipelen of ons, maar alleen dankzij Jezus wordt Zijn kerk behouden. U zal ik eeuwig loven omdat Gij het hebt gedaan!