Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2011-03-20 10:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)	De doornenkroon	Bediening Heilig Avondmaal

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Mat 27:29	Mat 27:26-31	2011-03-20_1000.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 63.7Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Nicolaas van Zinzendorf was19 jaar, later voorman van de Hernhutters, hij bezocht een kunstwerk, Ecce homo van Domenico Feti. Hij zag de Heere Jezus met een doornenkroon. Daarop stond: dit deed Ik voor u, wat doet u voor mij? Het liet hem niet los, en de Heere gebruikte het om hem te verbinden aan de dienst van het Lam.
Vanmorgen denken we na over de Heere Jezus met de doornenkroon. Daar zijn heel wat schilderijen over gemaakt en boeken over geschreven. De man van smarten in lijdensgestalte. Met een bebloede rug en een kroon van doornen op Zijn hoofd. Geen gestalte dat we Hem zouden begeren. Zo afschuwelijk, toegetakeld. Er zijn ook veel musici die daar liederen op hebben geschreven. O hoofd vol bloed en wonden, belaân met smart en hoon... eertijds gekroond met stralen van meer dan aardse gloed, waarvan nu druppelen dalen, ik breng zegenend mijn groet.

De Heere Jezus met de doornenkroon. Goede Vrijdag, vroeg in de morgen. De Heere Jezus is onschuldig ter dood veroordeeld. Pilatus gaf Hem over nadat hij Jezus overgegeven had om gekruisigd te worden. Geseling, Zijn rug werd omgeploegd. Na de geseling en voor de kruisiging wordt Hij vernederd door de Romeinse soldaten. Ze gaan een ruw wreed spelletje met Hem spelen, een spotkoning. De Heere Jezus was zojuist gegeseld, Hij staat als slachtoffer met een bloedende rug voor de Romeinse soldaten. De Romeinse adelaar met zijn scherpe klauwen en scherpe snavel valt aan op dat Lam, dat weerloze Lam van God. Zovelen en ze omsingelen die Ene....Psalm 22 gaat in vervulling. Die militairen hadden opgevangen dat Hij koning der Joden genoemd werd. Ze gingen daar een spelletje van maken. Ze hebben Hem ontkleed... Zijn rug was open en het kleed werd er afgescheurd en Zijn wonden gaan weer open... Een roodpurperen mantel op een rode rug. Waar halen ze een kroon vandaan? Er liggen wat doorntakken en daar maken ze een kroon van en drukken die stevig vast. Daar moet ook nog een scepter bij en daar gebruiken ze een rietstok voor. Net echt. Is dat, is dat mijn Koning? Is dat, is dat Zijn kroning? Dat riet, die doornenkroon? Lijdt Hij die smaad, die slagen, Gods eigen Zoon?
En dan gaat het nog verder. In plaat van Hem te kussen, spugen ze Hem in Zijn gezicht en slaan Hem op Zijn hoofd. De Rots wordt met een riet geslagen. Ze slaan Hem met een rietstok op Zijn hoofd. Die doornen drukten in Zijn hoofd en dat ging bloeden. O hoofd vol bloed en wonden. Een paar dagen geleden was de Heere Jezus nog gezalfd met kostbare nardusolie....nu is het anders; het bloed druipt van Zijn hoofd.

Laten we eens inzoomen op die ene doornenkroon. Wat wil dat nu zeggen? Hij werd zo naar buiten gebracht, op het balkon. Een balkonscène. Ze zagen Hem. Het Joodse volk zag Hem in Zijn koningsuitdossing, evenals Pilatus. Adam was met Eva onderkoning, over de schepping. Maar dat werd een fiasco, vanwege de zondeval. Voortaan zou die aarde doorns en distels voort gaan brengen. Die doornen waren een direct gevolg van de menselijke zonde. In het paradijs was er onschuld en reinheid, maar door de zonde kwam er doornen en distels. Het herinnert mij aan een tragedie.

Het tweede: het verkondigt mij het evangelie. De Heere Jezus staat daar met de gevolgen van de zonde, de vloek van mijn zonde op Zijn hoofd. Hij heeft het letterlijk op Zich genomen, mijn vloek op zich geladen. Hij deed dat om ons met Zijn zegening te vervullen, zegt het Avondmaalsformulier. Ik denk aan Grote Verzoendag, aan de zondebok, waar Aäron zijn handen op het hoofd moest leggen en de zonde op het hoofd van die bok moest leggen. Nadat die doornenkroon op de Heere Jezus is gedrukt komt de zonde op Hem.
Zijn mantel ging weer af, maar die doornenkroon niet. Volgens veel schilders had Hij die doornenkroon nog steeds op toen Hij aan het kruis hing. Beladen met vloek, de vloekdrager. De enige die zonder zonde is draagt daar de vloek van mijn zonden op Zijn hoofd. Het 3e aspect is dat ik ook een typologie zie. Ik zie dat afgeschaduwd in een aantal Oud-Testamentische geschiedenissen.
Abraham die Izaäk moet offeren, maar op het laatste moment voorziet God zelf in een ram. Die ram zat vast in de doornstruik. Een voorafschaduwing van de doornenkroon van de Heere Jezus. De ram, het lam, met zijn horens in de doornstruiken.
Ik zie het ook bij God die verschijnt aan Mozes in de brandende braambos, de brandende doornstruik. God die woont te midden van de doornstruik. Daarmee omgaf God zich, zoals de Hij zich omgeeft met die doornenkroon. Ik zie het ook een heel klein beetje afgebeeld in het Hooglied. Ik ben de roos van Saron. Alleen die roos heeft geen doorns... Die doornen zijn er van buiten opgedrukt, die komen niet van binnen uit...

Een vierde aspect van die doornenkroon is dat het te maken heeft mijn zondaar zijn.
Er is een plant met de naam Christusdoorn. Buigbaar, maar met vlijmscherpe doornen. Als ze de Heere Jezus nou alleen maar wilden bespotten, dan hadden ze ook een kroon van riet of van stro of van biezen kunnen maken. Maar waarom juist die doornen? Omdat ze Hem blijkbaar ook bewust pijn wilden doen. Ik denk aan een lied, van een 21-jarige jongeman: ik weende om de pijn van mijn lijdende Heer... maar ik dacht er niet aan dat ik zelf door mijn schuld Zijn kroon had gevochten, Zijn beker gevuld.
Die doornen waren mijn zonden...daarmee heb ik de Heere Jezus pijn gedaan! Zonde is niet alleen zonde in de zin van schande, maar ik heb Hem daarmee ook pijn gedaan.
Die stekelige scherpe doornen, dat kan mijn hoogmoed of mijn zelfoverschatting zijn, of mijn onwil. Allemaal stekels die Hem niet alleen verdriet doen, maar ook pijn doen.
Ziet u dat die doornenkroon heel veel aspecten heeft, maar ook vele mensen heeft bezig gehouden? Schilders, dichters musici...denk aan Revius. Die bloed-bedropen kroon die Uwe schedel droeg, maar dit is al geschied helaas door mijne zonden. Ik kost Hem die slagen, die smarten, en die hoon. Heel persoonlijk.
Dat stukje brood, dat slokje wijn...ik.

Vijfde aspect: als de Heere Jezus, onze Meester een kroon van doornen draagt. Dan moet u niet denken dat het over rozen gaat. Doornen in je vlees, een doorn in je hart: zorg en bekommernis, een doorn in je geweten: zonde. Het zou mooi zijn als er vanmorgen ook mensen zijn, die die doornen voelen en zich juist daarom neerwerpen aan de voeten van de Heiland. De Heere Jezus zegt dan als het ware tegen jou: Mijn kind, huil niet. Ik neem die doornen van jou af en Ik laat Me slaan.....
Zesde aspect: ik denk ook aan Gods kinderen in de kerkhistorie. Hoe is dat nou verder gegaan in de kerk? Roomse kerkvaders hebben gezegd; die kroon bestond uit 72 doornen. Denk aan 72 heidenvolkeren.. Hij droeg al die doornen maar Hij deelt ze vervolgens uit aan Zijn gemeente. Daarom zegt Paulus ook dat hij een doorn in zijn vlees had. Om je klein te houden. Hij heeft Zijn doornenkroon verdeeld onder de Zijnen. Opdat je je niet zou verheffen. Ik denk aan Johannes Hus, werd verbrand om Christus wil. Kreeg ook een spotkleed aan en een papierenmuts op met 3 duiveltjes erop met erop geschreven: 'aartsketter'. Lijden om Zijnentwil.

Er is een oude legende die zegt: toen de Heere Jezus geslagen werd, gleed die doornenkroon van Zijn hoofd en kwam Hij op het mos terecht. Toen Hij opgestaan was, raakte Hij even die kroon aan en die doornen veranderden in fris ontluikende rozen.
Ook mijn Paasmorgen komt. Dan zal de Heere ook mijn doornen maken tot bloeiende rozen. Straks zullen mijn doornen veranderen in bloeiende rozen.

Laatste aspect:profetie.

Ik zie een belofte van de zegen van God die straks zal komen. De aarde was vervloekt om des mensen wil, de zondeval. Omdat de Heere Jezus die doornen droeg zal om Zijnentwil straks ook het aardrijk vernieuwd worden; de laatste doorn in het vuur verbrand worden en Israël zal niet meer zuchten maar juichen! Zo mag ik uitzien naar de vervulling van die heerlijke profetie van Jesaja: de bomen zullen klappen in het veld, voor een doorn zal een dennenboom en voor een distel een mirreboom op gaan. Dat zal gebeuren bij de wederkomst van Christus. Ik heb geloofd in U die de aarde met al haar doornen heeft gekroond, maar die nu met erekroon en eer aan Gods rechterzijde troont. U aan wiens doorboorde voeten...alle knie zich buigen zal. Als Hij terug komt als de Koning der koningen met een gouden kroon op Zijn hoofd...

Dank mijn Heiland, dank U die het afschijnsel was van God wezen; het zuivere beeld van God. U in die tijd gekroond met stralen. Want door die doornenkroon is er voor mij een erekroon. Door Uw dood is er voor mij leven. Door mijn Heiland. De Heere Jezus zei ooit eens: kun je van een doorn druiven plukken?
Nou, van die doornen van de Heere Jezus, daar kan ik wijn, vreugde, en geestelijke blijdschap uit vergaderen. Dankzij het werk van de Heere Jezus kunnen gelovigen nu, als verloste zondaars als parels aan Zijn middelaarskroon worden gehecht.
Als ik bedenk, dat het mijn zonden waren, dan ga ik met pijn aan mijn hart. Ik kost Hem die slagen, ik doe Hem dit lijden aan. Er is niets wat je leven zoveel troost geeft als dat, maar er is ook niets dat zo'n heiligend effect heeft op mijn leven. Er is niets dat mijn liefde voor God in de Heere Jezus zo aanwakkert dan Hem daar te zien staan voor mij.

Hebben jullie wel eens gezien, kinderen, hoe een vogeltje zijn nestje bouwt in een doornheg? Hij weet dat het daar veilig is. Zo schuilt een christen als het ware te midden van de doornen van de Heere Jezus. Daar is het veilig voor een christen. Geen teken van Gods toorn maar een teken van Zijn tere liefde. Daar mag ik mijn 'nestje' bouwen.

Ps 89: wij steken het hoofd omhoog en zullen de eerkroon dragen. Hij de doornenkroon, die ik had verdiend en wij de erekroon, die Hij had verdiend. Door U, door U alleen. Dat is het geheim van zalig worden. Dat is de roemtaal van de kerk, God is ons ten schild in het strijdperk van dit leven. Hij, de Koning van Israels God gegeven.

Ik eindig met een oproep. De Rotterdamse predikant Jan Scharp (1756 - 1828) heeft eens zo gezegd:

Laat mij toch nooit vergeten
die kroon, dat kleed, dat riet.
Dit trooste mijn geweten,
het is al voor mij geschied.
(Gez 43, 1938)

Edit