Edit|
EditReeks Samenvatting:
Vallen is meestal niet best. Je kunt naar terecht komen. Maar in onze tekst gaat het over Johannes op Patmos, die ook valt. Het moet al een oudere man al geweest zijn. Hoogbejaard. Hij valt ook. Hij zakt in elkaar. Maar wat komt hij goed terecht. Op een heel goed plekje: aan de voeten van de Heere Jezus. Toen ik Hem zag, viel ik als dood aan Zijn voeten. Dat is een goede plek,waar je met al je zorgen en al je zonden terecht mag komen.
Johannes aan de voeten van de Heere Jezus. Ik hoop dat u uw eigen naam mag invullen....
1. de val die hij maakt
2. de troost die hij ontvangt
3. de opdracht die hij krijgt
1. De val die hij maakt
Ik Johannes, die ook uw broeder ben. Johannes spreekt heel eenvoudig over zichzelf. Een broeder, een mens uit het gezin van God, die bij u hoort, bij allen die de Heere Jezus hebben lief gekregen. Als je daar geen weet van hebt, dan kun je daar jaloers op zijn. Medegenoten, in de verdrukking. In de wereld zult gij verdrukking hebben, zegt de Heere Jezus. De lijdensbeker wordt soms aan de lippen gezet. En toch heeft Johannes uitzicht! Het Koninkrijk van God is het enige Koninkrijk dat toekomst heeft. Straks zal dat heerlijk openbaar komen. Nu wel het lijden, de moeite, de verdrukking, maar straks de heerlijkheid. Johannes heeft zo eerst iets van zichzelf gezegd en dan gaat hij iets vertellen over Patmos. Dat hij daarheen verbannen is omwille van het Woord van God, de getuigenis van de Heere Jezus. Daar ziet u iets van de verdrukking. En dan: in de geest, op de dag des Heeren. Dat is toch de zondag? De dag die geheiligd is door de opstanding van de Heere Jezus. Johannes is in geestvervoering, in visionaire toestand. Hij ziet dan 7 gouden kandelaren. Hij ziet een gestalte oprijzen, een persoon die hem herinnert aan de Heere Jezus. De Heere Jezus in de staat van Zijn vernedering vroeger, maar nu vol majesteit en heerlijkheid. Bekleed met een lang wit kleed, een gouden gordel, als een hogepriester. Zijn hoofd en haar blinkend wit als sneeuw, Zijn verschijning doorstraald van heerlijkheid, Zijn ogen als vlam vuur, Zijn voeten als koper gloeiend als een oven, gereed om ieder die zich tegen Hem keert te vertreden. Zijn tong gereed om woorden van oordeel te kunnen spreken. Verpletterend. En nu Johannes. Toen ik Hem zag, viel ik als dood aan Zijn voeten...
Mensen kunnen vaak zo gemakkelijk over God praten....als over een vriendje...Oppervlakkig en los. Zonder eerbied. Maar: de God der goden spreekt tot ons door de prediking. U moet een stem in de stem horen! Als je beseft Wie je aanspreekt, dan gebeurt er iets van binnen...Je kunt heel wat van jezelf denken, maar als je beseft dat God je aanspreekt, die God van Johannes op Patmos, dan smelt alle verbeelding weg...Zijn we al eens in elkaar gezakt onder de majesteit van Gods Woord? God is groot en heilig. Maar als God je Vader is, is het toch wel anders? Denk eens aan Johannes. Hij was een ervaren kind van God, een geoefend christen. Maar toch een mens van vlees en bloed. Een hart dat niet ophoudt zonde op te geven. Een mens die beseft: zo kan ik niet voor God bestaan. Hij kan maar één ding doen als hij de Heere Jezus ziet. Hij viel als dood aan Zijn voeten. Het geloof gaat altijd op de Heere aan. Het ongeloof gaat altijd bij de Heere vandaan. Denk aan de soldaten die Jezus gevangen namen:zij vielen achterwaarts, bij Jezus vandaan. Je kunt in de kerk zitten en iets voelen van de majesteit van God, en toch niet bukken, rechtovereind blijven.
Ik zag een buurman een boom vellen. Hij had een koord gespannen van de boom naar de plek die hij had uitgekozen. Toen de boom geveld was, viel hij in de richting waar hij wilde dat hij zou vallen. De Heere heeft met eerbied gesproken een koord gespannen en nu valt Johannes in de richting van de Heere Jezus. Het geloof van Johannes is niet zo groot; hij herkent de Heere Jezus amper. Waar gaat het in ons leven naar toe? Van Hem af of bij Hem vandaan? Hij zegt; Wie tot Mij komt zal ik geenszins uitwerpen.....Aan Hem ligt het niet! Ik pas toch niet bij Hem...als ik zie naar mezelf......nee, maar het is ook een geschenk van God. Zie op Hem en niet op jezelf. Heb de vrijmoedigheid om tot God te vluchten. Soms ervaar je Zijn slaande hand. Als je toch naar Hem vlucht, dan is het geloof een dappere daad, is wel eens gezegd. Aan de voeten neervallen van de Heere Jezus, zelfs al gloeien die voeten van koper...dan toch.
2. De troost die hij ontvangt.
Hij legde Zijn rechterhand op mij. Die hand van de Heere wordt op Johannes gelegd. Hij overbrugt die afstand. Ze zeggen wel eens: Je moet de Heere Jezus aannemen. Dat moet je ook. Dat is Bijbels. Maar in de beleving is het soms alsof je geen handen hebt om Hem aan te nemen, geen voeten om te gaan. Ik zoek mijn vreugd alleen bij U. We mogen waarschuwen tegen valse lijdelijkheid. Als ik niet uitverkoren ben, kom ik er toch niet....weet u wel. je kunt beter zeggen: Heere hier ben ik, ik kan niets, maar wilt U me aanzien? U zit in de kerk. Hij steekt Zijn hand nog naar u uit. De ganse dag heb Ik mijn handen uitgestrekt tot een wederstrevig volk... Denk eens aan je Doop. Dat waren niet alleen de handen van je ouders en de dominee. Maar onzichtbaar ook de hand van God. Dat we die hand dan niet afkeren. Dat we ons laten zaligen.
Waar zou je bang voor zijn? Zeggen mensen vaak. Ik ben toch gedoopt, heb belijdenis gedaan, ben altijd naar de kerk gegaan. Maar als je daarop bouwt, dan is het zandgrond. Het gaat om Hem. Hij is de eerste en de laatste, al hou je niets meer over van jezelf. De Heere Jezus was de Middelaar van de Schepping. Jezus was er. Met Hem is alles begonnen, niet met een oerknal. Heel die wereldgeschiedenis. Hij omspant alles. Heel het wereldgebeuren, inbegrepen jouw kleine leven, is in Mijn hand.
Obama en anderen denken misschien dat de wereld in hun hand is. Denk aan de olie. Aan de crisis, geld te kort, etc. De Heere Jezus regeert ook, Hij bepaalt, Hij leidt alle dingen. Dat geeft rust en troost. Dan kan er zoveel vrees van je afvallen. Hoe moet dat nu met deze wereld, met de kerk, met mijn leven? Maar Hij gaat verder. Hij is de Levende en geeft het Leven. Hij is het Brood dat uit de hemel is neergedaald. Hij is het Brood, maar ook het Water. De Vorst des levens. Dat is een Koning! Dat is een Zaligmaker! Bij U Heere is de Levensbron. Met ons doodse leven moeten we bij Hem zijn!
Ik ben dood geweest, zegt de Heere Jezus. Daar gaat het om. Hij heeft Zijn bloed gestort; Hij, de Vorst des levens, is de dood ingegaan op Golgotha.
We moesten eens meer stilstaan bij Golgotha. Misschien denkt u: ik ben zo'n tobber, ik denk altijd dat het van mijzelf afhangt. Onze eerste reactie is: meer ons best doen. Maar onze eerste reactie moet zijn: aan de voeten van de Heere Jezus terecht komen! Heere, ik kan het niet, maar U wel! U bent de dood ingegaan....
Wie kan dat zeggen, ik ben dood geweest? Mensen kunnen in een concentratiekamp geleefd hebben, maar alleen Hij kan zeggen: ik ben dood geweest. Hij kan harten aanraken en levens vernieuwen. Het offer is gebracht. Hij leeft om altijd te bidden voor de Zijnen. Hij leeft als Koning, te midden van de vijanden, om Zijn kerk te beschermen en bewaren. Houdt in gedachtenis, Jezus Christus opgewekt uit de doden. Dat is geen surrogaat-troost, maar echte troost.
3. De opdracht die hij krijgt.
Als je doorleest in dit hoofdstuk en niet stopt bij het kopje van de volgende perikoop, dan lees je dat Johannes een taak krijgt. Hij wordt geroepen voor een bepaalde taak. Wonderlijk als je denkt aan de omstandigheden van Johannes. Johannes leek uitgeschakeld,maar wordt ingeschakeld door de Heere Jezus.
Misschien voelt u zich uitgeschakeld. Aan de kant gezet. Vouw dan je handen om te bidden! Op het gebed wil God grote dingen doen! Johannes is verbannen, maar komt daardoor juist op de plek waar de Heere Jezus hem wil hebben. De keizer moet onbewust meewerken met Gods plan. Johannes zakte in elkaar. Toch kan God hem gebruiken. Juist omdat hij klein denkt van zichzelf. Niets dan een zondig stofje ben ik. Maar: nieten en nullen kan God vervullen! Johannes krijgt geweldige visioenen over de eindtijd te zien en mag ze opschrijven. God acht hem niet te klein om dat te doen.
Johannes krijgt verschrikkelijke dingen te zien. Monsters uit het water, anti-christelijke machten, paarden in een zee van bloed. Wee, wee, wee die op de aarde wonen. Kan Johannes dat wel aan? Ja, want Jezus is groter en Hij is de eerste die ik zag, zou Johannes zeggen. Johannes is door de Geest geleid in de hemel. Hij heeft onuitsprekelijke dingen gezien, heeft lofliederen gehoord, hij weet niet meer in of buiten het lichaam, maar hij heeft het gehoord en geeft het door. De God die hem heeft geroepen, maakt hem bekwaam. God heeft hem willen gebruiken om een troost op te schrijven. Openbaring is immers een troostboek. Gezegend door God heeft Johannes zelf op zijn oude dag tot een zegen mogen zijn voor de kerk van alle eeuwen. Wat een goede en rijke plaats daar aan de voeten van de Heere Jezus. Het is goed om daar te komen in het heden der genade. Hij brengt ook vijanden aan Zijn voeten, straks als Hij komt als Rechter. Spot niet met Zijn grootheid. Hij komt Zijn recht uitvoeren. Wat moet je doen? Een proef nemen van Gods goedheid. Het zijn woorden van troost en ontferming, Hij heeft je echt niet nodig, maar het behaagt Hem om je in dienst te nemen in Zijn glorierijk koninkrijk. Je wordt verwaardigd om medearbeider te zijn in Zijn dienst. Dat offer heeft Hij alleen gebracht. Dat moet uitgedeeld worden, er moet opgebouwd worden, getroost worden en daar wil Hij mensen voor gebruiken. Wie Hem nederig valt te voet zal van Hem Zijn wegen leren.