Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2011-05-29 10:00:00
dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
2Kon 13:21b 2Kon 13:14-21 2011-05-29_1000.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 61.6Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Het moet toch ergens op lijken, niet waar?
Of je moet zo veel mogelijk lijken op......tja wie heeft er niet zijn idolen, afgoden.....als het niet in de sport is, dan wel in de kerk....je wilt zo veel mogelijk lijken op....als je tenminste nog idealen hebt en het niet hebt opgegeven. Als je nog onbekeerd bent......weten we nog wat dat is? Het moet onder ons zo veel mogelijk lijken op net echt. Maar net echt is niet echt. Dat heeft te maken met je (reformatorische) identiteit....zeggen we dan. Is er zo langzamerhand geen sprake van een identiteitscrisis? De crisis van het postmoderne leven dat er achter zit. De indringende vragen van wie zijn we, wat stelt het voor eigenlijk, stellen we nog wel iets voor.....
Wat dacht u van dit lijken van deze lijken?
De tekst. Toen het lijk van een andere man het lichaam van Elia aanroerde, werd hij levend.....

Onder de verzwakte regering van Joas de tweede was het een bende in het land. We zijn hier aan de rand van het Jordaandal. Daar was het graf van de profeet Elia. Er komt een bende bandieten aan en in de haast zoeken ze een uitweg voor het lijk. In de haast werpen ze dat in het graf van de profeet Elisa. Nou ja, werpen...Haastig bijzetten, staat er in het Hebreeuws. Het was een rotsgraf, afgesloten door een stenen plaat, die wel gemakkelijk te verwijderen was.
Toen dat lijk erin kwam en het gebeente van Elisa aanraakte, werd hij levend. Dat lijk van de profeet Elisa lag niet in een kist, maar in doeken gewonden.

Dat lijkt toch nergens op. Maar als wij op allerlei idolen willen lijken, waar lijkt dat dan op? Als wij zonder genade er iets van proberen te maken......In God ogen lijkt het nergens op. In de ogen van een echt christen evenmin. Er komt een bende die het hele begrafenisritueel verstoort....de crisis compleet. Maar zo kan het ook bij ons zijn. Alles gaat volgens bepaalde rituelen...maar dan opeens is het een bende, crisis. Crisis in je huwelijk, crisis in je huis, crisis in je hele leven. Een grote bende is het zonder Zijn regering, of onder Zijn afgezwakte regering als je terug glijdt. Afglijdt, terug zakt. Dan wordt het gaandeweg één grote bende. Het woord dat hier gebruikt wordt is hetzelfde als Paulus: we zijn van nature goddeloos. Alles wat er net op lijkt is niet echt. In de gauwigheid wordt hier het lijk bezorgd, want het moet toch ergens op lijken in de gegeven omstandigheden. Toen dat lijk erin kwam en het gebeente aanraakte werd hij levend en rees op zijn voeten, hij stond op. Dat doet denken aan de tijd van het leven van Elisa. Nadat hij was gestorven.......is dat het geheim van het christelijk leven? Leven nadat je bent gestorven?

Leven voor God.....dat begint voor een christen eigenlijk altijd pas na het begraven zijn. Omdat Elisa de woorden van God ontving en doorgaf in de heilige traditie van geslacht op geslacht. Evenals Mozes en Elia. God liet zijn volk weten dat Hij het was die toen door Elia werkte en kennelijk nog werkte, ook na zijn dood. Wonderlijk. Toen het lijk erin kwam en het gebeente van Elia aanroerde werd hij levend. Het lijkt wel toveren. Toveren? Dat doet de duivel. God tovert niet, maar doet wonderen. De duivel deed en doet dat wel na. Maar er is een wezenlijk verschil.

Hert wonder was het bewijs dat het werk van Elisa door God erkend werd. Het was een bevestiging van Godswege van al zijn profetieën ook na zijn dood. Kennelijk waren zijn profetieën niet ten einde met zijn dood.


Met de oudvaders is dat ook zo. Kerkvaders als Augustinus, Luther en Calvijn... hun werken kun je nu nog lezen en daar wordt je levend van, in de zin van dat je er van opleeft. Zo kun je ook herinneringen ophalen van je godvrezende ouders en grootouders en daar ga je dan weer van “leven”...

Het moet toch ergens op lijken....Je zoekt je heil in je idolen, je muziek, je rituelen....maar ondertussen lijkt het nergens op. Je wordt er niet levend van in de zin zoals de Bijbel er over spreekt. Een wonder van God waardoor je levend wordt. Elisa spreekt nog steeds na zijn leven.

Als het wonder er niet is in je leven, dan ben je actief dood, actief in zonden en misdaden. Elisa werkt nog, na zijn dood. De dood is overwonnen. Daarom herinnert deze geschiedenis aan de opstandingsgeschiedenis. Elisa's graf is een profetie van het graf van Christus. Christus' dood en begrafenis, Zijn veilige doortocht naar het leven, Exodus. Zonder God lijkt het nergens naar. Werp uw dood en zonden en misdaden op Christus in Zijn dood...niet op de opgestane Christus. Anders ga je ontsporen. De Bijbelse orde. Anders lijkt het nergens op.

In de bediening van de verzoening wordt u als een dode, een lijk, geworpen op het graf van Christus, terwijl het om u heen een bende is. Terwijl het een bende is in uw hart. U wordt gedragen door de bediening van het Woord, de bediening der verzoening. Door de bediening van de verzoening wordt u gebracht bij het lijk van Christus. Dat lijk ligt daar te rusten in de hemelse vrede en rust van zijn Vader. Het ligt te wachten tot God hem wakker maakt. Ik draag u nu in de bediening der verzoening in het rotsgraf van Christus. Met heel je ongeloof en de chaos in je leven. Zo mag je Hem gelijkvormig worden uit genade. Rust in de verzoening door voldoening. Hij draagt in zijn graf de woorden van God uit en draagt het op je over. Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood....Lieve gemeente, bent u al verdronken in de doop? Of nog steeds aan het spartelen om boven water te blijven? Dat opstandingsleven ontstaat dynamisch uit het gestorven zijn met Christus.

Als we maar rusten in Zijn graf. De zonde weg. Zijn rust en vrede om je heen... Waar is dit bevindelijke leven? Daar val ik ook op, zeiden ze vroeger. Waarop? Op de waarheid of op Christus? Het lijk van de dode man raakt Elisa aan, Er viel een lijk op een lijk. Geen half levende. Dat is het probleem vandaag. U wordt vanmorgen als een dode op Christus geworpen in Zijn dood. Zo wordt u verzoend met God, uit genade. Gelooft u dat? Hoort u dat?Maar zegt u: dan val ik boven op Hem...opdat ik Hem kennen, en de kracht van Zijn opstanding....Opdat ik enigszins moge komen tot Pasen,de wederopstanding der doden.

U kunt op iemand vallen en u weet wat dat betekent. Bent u zo op Christus gevallen? Mijn liefste is mijn en ik van van Hem. Bent u zo op Christus gevallen? In Zijn graf? Dan wordt je levend. En u heeft hij mede levend gemaakt, daar ik dood was door de misdaad en de zonde...

Toen de man in het graf kwam en het gebeente van Elisa aanraakte.....wonderlijke aanraking....In het Nieuwe Testament lezen we vaak van de Heere Jezus dat hij door iemand aangeraakt wordt en toen levend werd. Ik leef, maar niet meer ik, want Christus leeft in mij.
Die wonderlijke vereenzelviging van mij met Christus. Iemand kwam bij het huis van Maarten Luther. Woont Luther hier? Nee,zei hij; dieis gestorven, hier woont nu Christus. Dat is radicaal. Ik zie soms kerken vol levende mensen die nooit gestorven zijn. .. Dan moet je het niet gek vinden als er geen Paasleven is. Zonder het wonder van Gods genade lijkt het nergens op. U mag op Hem lijken. Dat door Zijn kracht onze oude mens met Hem gekruisigd en begraven worden....Een dode raakt een dode aan en wordt levend....Aanraking.
Twee dingen blijven me mijn hele predikantenloopbaan. Sola scriptura, sola fides en sola gratie. En ten tweede het nabij-komend christendom. Het kan zo dichtbij komen, wat het niet is. Want er is geen aanraking; het deugt niet. Dat lijk blijft net een eindje van Christus vandaan liggen.....maar raakt Hem aan!. Zo kan het er heel dichtbij komen, er precies op lijken, en het toch niet zijn. Nooit het wonder van de levend makende genade. Is er plaats voor het wonder in uw leven?Zonder het wonder zijn kerk en christenheid op sterven na dood. Daarmee hangt ook samen de kracht van de traditie. Het is goed nabij God te zijn....maar ook om nabij de heiligen te zijn in de geschiedenis van de kerk. In hun dood, in hun leven. Dat werk inspirerend. Je leeft er van op, en je rijst weer op je voeten, zoals hier waar Elisa's lijk aangeraakt wordt. Het is goed om dichtbij Christus te zijn en dichtbij de heiligen te zijn. Ook nu ze zijn gestorven. Zoete banden die mij binden aan des Heeren lieve volk.....maar ik ontmoet ze zo weinig meer. Het lijkt er soms heel erg op. Net echt....maar 't is niet echt. Indringende boodschap, gemeente, Je wordt levend, zo dood als je bent, al is het nog zo'n bende in je leven, huis of huwelijk....in de gelijkvormigheid met de dood van Christus. Daar begint het wonder van Pasen. Onthoud die twee-eenheid Goede Vrijdag en Pasen. Maak het niet los van elkaar, anders is het wonder weg van de verzoening. Ik werp u helemaal op Christus. De God die droeg ons voorgeslacht...Zo mag je Hem aanraken. Na Pasen. Daar gaat om, om dit wonder in uw leven.

Edit