Edit|
EditReeks Samenvatting:
Wat je beloofd hebt,moet je doen. Belofte maakt schuld. Hanna belooft ook iets aan God.
Hanna is in de tabernakel en stortte haar hart uit voor de Heere, onder tranen. Ze belooft de Heere dat als zij een kind krijgt, hij zijn hele leven ter beschikking zal zijn voor de Heere. Mag je God wel zo aanroepen? Als U dit en dat geeft, zal ik dat en dat doen..Dat gebeurt op zich vaker. Mag je zoiets bidden? Bijbels gezien wel, als u maar niet iets lichtvaardig belooft en als je het maar kunt waar maken. Je laat daarmee ook zien hoe ernstig je het meent en hoe graag je het wilt. Je klemt je aan Hem vast, het is je menens. Hij is je enige Hoop.
Mag je wel zo de toekomst van je kind vastleggen? Ik heb hem over voor het ambt in Uw huis... Daar moeten we heel voorzichtig mee zijn. Je kunt het leven van je kinderen niet naar je hand zetten. Wijze raad en het gebed hebben hier voorrang. Maar Hanna legt de toekomst van haar kind wel vast. Haar gebed ging over een kind dat anders niet zou bestaan, want ze had geen kind. Anders was het er niet geweest, en als het er is, is het voor de Heere. Deze moeder denkt wel heel goed van de Heere. Ze weet dat haar kind goed af is als ze haar kind daar goed kwijt kan. Ze kan het wel met haar moederhart overeenkomen. Ze maakt haar kind er alleen maar rijk mee. ..
Opmerkelijk dat Hanna dit in een zacht gebed zegt. In de oudheid bad men hardop, dus als Hanna zacht bidt, dan is dat uitzonderlijk. Ambrosius bad ook in stilte, in plaats van hardop. Hanna kan niet hardop bidden van verdriet. Maar Eli ziet haar lippen bewegen en houdt haar voor dronken. De kerk was toen erg in verval, er was veel misbruik en zonde rond Gods huis. Eli dacht dat er weer zoiets verkeerd gaande was. Hij waarschuwde zijn zonen te weinig, maar zag wel toe op Hanna....Tegen Hanna was hij te streng zonder noodzaak en tegen zijn zoons was hij te zwak... Hanna was nota bene in gesprek met God. Als wij iemand verkeerd beoordelen, merken we achteraf misschien ook wel eens dat we het verkeerd hebben. Eli erkent zijn fout en wenst haar Gods vrede toe en verhoring van haar gebed.
Als Hanna haar gebed heeft uitgesproken en Eli haar heeft toegesproken gaat ze naar huis. Hoe moet ze nu omgaan met wat de Heere haar gegeven heeft? Elkana en Hanna baden, gingen naar huis en ze hadden gemeenschap, maar nu in de hoop: de Heere kon wel eens wat gaan doen. Want het gebed is door de dienaar van de Heere zo bekrachtigd...
In onze tijd is seksualiteit een zaak geworden die erg op straat ligt. Escapades van allerlei mensen worden besproken. Het leven is op het moment vol seksuele prikkels geraakt. De Bijbel spreekt ook heel open over seksualiteit, maar dan niet als losse prikkel, maar als bevestiging van de eenheid en liefde tussen man en vrouw en met het oog op kindervoortbrenging. Openlijk besproken, om in Gods weg een plek te krijgen. In onze tijd roept seks veel op aan gevoel,maar er breekt ontzettend veel los als je er aan toegeeft. In een relatie van liefde en trouw is het een zekere inperking, maar binnen die inperking komt er des te meer kwaliteit en zekerheid en trouw naar voren.
Hanna denkt er over na hoe ze het beste haar belofte na kan komen. Ze maakt Elkana daar deelgenoot van. Zolang het kind aan de borst is, hou ik het hier. Zo'n klein kind moet eerst wat groter worden en van de borst af zijn. Kinderen kregen in die tijd wel de borst tot hun 3e of 5e jaar. De Heere zou dat best goed vinden. En daarna zou ze het naar Gods huis brengen. Ze is diepgelovig, en tegelijk ook heel praktisch en vol moederliefde. Een diep geloof, in combinatie met een wijs verstand, een praktisch inzicht. Dat is een mooie combinatie. Als je doorslaat naar het een of het ander wordt je of een dweper of je wordt oppervlakkig. Maar christenen bij wie die combinatie aanwezig is, kunnen ook wat betekenen voor anderen.
Het gesprek tussen man en vrouw is wezenlijk voor een goed huwelijk. Elkana vindt het goed wat ze zegt. Moge de Heere maar Zijn woord gestand doen, zegt Elkana. Moge dat maar in vervulling gaan, dat Samuel zich zijn hele leven aan God wijdt. We moeten wel de weg van de Heere blijven gaan. In dit kleine inkijkje in hun huwelijk zie je iets openbloeien van hoe de Heere het wil hebben. Openheid die alles deelt, maar tegelijk ook de steun om elkaar bij God te bewaren. Elkaar helpen om niet van de weg van God af te dwalen. (zie het huwelijksformulier). Elkaar praktisch en geestelijk helpen. De liefde is omvattend en wil in alle opzichten de ander goed doen.
Hanna neemt een 3-jarige stier mee als dank naar de tempel. Ze heeft er heel wat voor over. Kennen wij ook dankbaarheid en een dankoffer? Willen wij onszelf ook als een dankoffer aan Hem wijden? De vraag was wel: hoe zou Samuel zich gedragen in de tempel? Zijn moeder wilde hem wel aan de Heere geven, maar wat zou hij zelf doen? Hij kwam in een vervallen toestand van de tabernakel. Er staat: Hij boog zich daar neer voor de Heere. Hij was dus eerbiedig! Hij ging niet mee met de zoons van Eli, maar hield zijn oog op God gericht! Als wij in aanraking komen met allerlei andere gedachten en praktijken, is het ook belangrijk om zelf keuzes te maken. Om je eigen weg met de Here te gaan, en niet alleen maar die van je ouders. Net als een plantje dat gesteund wordt door stokken, maar als het stevig genoeg is gaan de stokken weg en groeit de plant zelf door.
God gaat Samuel ook gebruiken om een geweldige opwekking tot stand te brengen in Israël. Samuel heeft een grote liefde voor God al van jongsaf aan. Hij wil maar 1 ding: God dienen. In het begin betekent dat de deuren opendoen, een soort kostersdienst. Zijn leven wordt gedragen op het gebed. 's Morgens en 's avonds en bij de erediensten. Als mens levend vanuit God en tegelijk trouw in zijn taak. Hij wist niet hoe God hem zou gaan gebruiken, maar op Gods tijd is hij gebruikt om grote dingen te doen. Dat weet je niet van tevoren. God doet dat op zijn tijd. Hanna geeft haar zoon aan de Heere om hem aan de Heere te wijden. Juist omdat Hanna haar kind helemaal aan de Heere geeft, gaat God hem tot rijke zegen stellen voor Zijn volk. Als iets in de hand van God wordt overgegeven, wil de Heere er in komen en doet Hij er ook wonderen mee.
Hoe meer je je geliefden en je spullen ter beschikking stelt aan de Heere, des te meer komt Gods genade rijk terug. Dat is lastig voor ons. We willen alles het liefst in eigen hand houden en grip houden. Maar in de omgang met God gaat het helemaal omgekeerd. Hij gaat het dan weer terugbrengen naar hoe Hij het bij de schepping heeft bedoeld. Hoe meer wij alles voor onszelf houden, des te minder genade en zegen komt ervan, en hoe meer wij het loslaten, hoe meer God Zijn genade kan verheerlijken. Je mag je aan Hem helemaal overgeven. Aan niets of aan niemand anders. Niemand heeft recht op je, dat wordt tirannie, dwingelandij. Je mag je alleen voor 100 procent overgeven aan je Schepper. Het is alleen tegenover de Almachtige, tegenover je Maker, je Bron, dat je geroepen wordt om jezelf in te leveren. Ook al je angsten, je zorgen verdriet, je uiterlijk, je gezin, je werk etc. alles uit handen geven. Ook dat wat je het lastigst vindt. Juist dat wat je het lastigste vindt, moet je aan de Heere overgeven. Wat betekent dat voor je geld, je tijd, je getrouwd of ongetrouwd zijn, etc. ? Wat is nu het zwaarste voor je? Waar verlang je het meest naar wat houdt je het meeste bezig? Geef juist dat punt over aan de Heere. Als je het Hem in handen geeft, krijg je in dit leven al honderdvoudig terug, zegt de Heere Jezus. Denk aan Paulus. Hij had zijn leven over voor de Heere. Hij maakte vreselijke dingen mee, maar werd ook wonderlijk geholpen. Gered van schipbreuk, gestenigd maar gespaard, etc. De weg van Paulus was natuurlijk bijzonder, maar ook wij worden geroepen om alles weg te geven aan de Heere. Je leven is net als een glas-in-lood-raam. Als je het in eigen hand wil houden dan blijft dat raam donker zoals bij een kerk die donker is. Maar als je het uit handen geeft, dan gaat het licht erdoorheen stralen en dan gaat het raam fonkelen van schoonheid. Met God leven is niet jezelf terugtrekken, of je geloof ernaast leven, maar je leven uit handen geven. Niet ik maar Christus leeft in mij, zegt Paulus. Heeft Hij geen machtige hand, heeft Hij niet je haren geteld? Je geeft het ook uit handen aan de Zoon. Heeft Hij Zijn leven niet gegeven aan het kruis? Je geeft jezelf ook uit handen aan de Heilige Geest? Is hij het niet die je volmaakt van de Heere Jezus en die je leidt naar het Vaderhuis? Bij Samuel zien we dat als hij de Heere in handen gegeven wordt, er ook anderen wonderlijk gezegend worden.
Toen hij overgegeven werd aan de Heere, ging hij trouw zijn taak en roeping vervullen. Hij begon als een soort koster, en liet aan God over wat Die verder met zijn leven ging doen. Hoe zou Hij nu Zijn genade en zegen uit gaan werken? Dat wat aan Hem ter beschikking is gesteld, daar wil Hij met Zijn genade zeker in komen. Heere, beschikt u maar over mijzelf en over alles wat bij mij hoort.
Wij willen het liever in eigen hand houden. Die erfzonde zit tot in je vezels. Er is niets moeilijkers dan alles uit handen te geven, maar ook niets wat meer zegen geeft. Mogen wij onszelf telkens meer en meer de Heere ter hand stellen. Dat brengt uzelf genade, God eer en uw naaste zegen.