Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2011-08-07 10:00:00 ds W. Arkeraats (Hardinxveld-Giessendam) Een wanhopige klacht. Of toch niet...?

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
2Sam 18:33 2Sam 18:9-33 2011-08-07_1000.mp3 (Hele dienst CD kwaliteit, 48kPro, 64.7Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Een wanhopige klacht. Of toch niet?

1. een bittere klacht
2. een onvervulbare wens
3. een troostvol evangelie

Zul je voorzichtig zijn? Pas je goed op je broertje? Zoek je onderweg geen ruzie zoeken? Zulke dingen zeggen ouders vaak tegen hun kinderen. En soms gebeurt er inderdaad ook een ongeluk. Er volgt een operatie en vader en moeder wachten vol spanning op de dokter. …

Zo wacht David ook al urenlang op nieuws over Absalom. Absalom is in opstand gekomen tegen zijn vader. Hij deinst er zelfs niet voor terug om zijn vader te doden om zijn troon vast te kunnen zetten. David is gevlucht en een burgeroorlog volgt. Vechten tegen je eigen mensen....vreselijk. David is vreselijk bezorgd om Absalom. Hij vraagt zijn officieren om hem te sparen. Absalom had geen militaire training gekregen en hij en zijn volgelingen hadden geen schijn van kans tegen Davids ervaren soldaten. Absalom probeert het vege lijf te redden en slaat op de vlucht. Hij had een geweldige haardos en blijft daarmee hangen aan de tak van een eik. Hij hangt letterlijk tussen hemel en aarde. Joab doodt hem dan, hij steekt een speer in zijn hart. Anderen maken het af en begraven hem. David hoort de boodschap dat Absalom dood is en dat zijn troon veilig gesteld is.

David barst in een hevige huilbui uit en huilt: “Absalom, Absalom, mijn zoon, mijn zoon!” Er moet maar eens een agent of predikant aan je deur komen vertellen dat je kind dood is. Je hart breekt en je wereld stort in. Dat gebeurt ook bij David. De soldaten komen opgewekt terug vanwege hun overwinning, maar als ze David horen huilen, sluipen ze weg. Hun blijdschap is opeens weg.

Die bitterheid komt ook nog uit iets heel anders vandaan. Het is de smart van een vader om een kind, maar nog meer dan dat. Als er een kind sterft, mogen gelovige ouders weten dat hun kind in genade aangenomen is. De smart is dan niet kleiner, maar het is toch anders. Maar als er bij een groter kind weerstand was tegen het Woord, dan wordt het nog veel moeilijker. Dat maakte David mee. Absalom had zijn eigen broer gedood en een revolutie op touw gezet, waaruit bleek dat hij niet uit het geloof leefde. Absalom zelf had geen kinderen en richtte daarom die zuil op; hij had zelf waarschijnlijk 3 zonen verloren; hij had zelf ook heel wat meegemaakt.

Als u hier als ouder bent van een opgroeiend gezin, dan voelt u vast de spanning die daar in doorklinkt. En jongeren: je kunt hier zitten, maar hoe zit je hier? Is er betrokkenheid op het Woord of onverschilligheid? Heb je er vreugde in om de Heere te zoeken? Het is bitter dat er zoveel onherstelbaars is gebeurd. David had Absalom ook lang niet gesproken. Hij was geroepen om Amnon rechtvaardig te straffen maar hij had dat laten gaan. Absalom had toen het recht in eigen hand genomen. Het contact tussen David en Absalom was slecht. Ze hebben elkaar lang niet gesproken en al die tijd is verloren gegaan. Dat heeft de bitterheid verzwaard. Een bittere klacht klinkt.



Een onvervulbare wens. Een onvervulbare wens kan aan je knagen. Een jongen die graag een meisje wil trouwen, een echtpaar dat graag een kind wil....David zegt: was ik maar in jouw plaats gestorven....We zien hier geen mooie, maar wel rijke dingen. Als ze de raad van Achitofel hadden opgevolgd, dan was David nu dood geweest. Ook tegenwoordig zijn er situaties waarin er veel verwijdering ontstaat tussen ouders en kinderen. Er kunnen dingen zijn die ernstige psychische schade opleveren. Daar hebben we het nu even niet over. Maar nu gaat het om dingen waarvan het eigenlijk niet nodig is om uit elkaar te gaan. De Bijbel zegt dan: laat de zon niet over je boosheid ondergaan. Als er wat is, maak het dan dezelfde dag nog goed...In Davids reactie zien we wel een lichtstraal van genade. Hoe was het leven van David zelf? Hij sloeg zijn handen niet aan Saul, maar verder, zag zijn leven er ook niet al te best uit. Ouders komen vaak zichzelf tegen in het gedrag van hun kinderen. Zo zegt ook David niet dat hij beter is dan Absalom. Hij rechtvaardigt zichzelf niet ten opzichte van Absalom.

David roept: was ik maar in jouw plaats gestorven. Als je kind ziek is, denk je als ouders vaak: had ik het maar. Ouders voelen vaak de pijn van hun kind en zouden graag hun plaats in willen nemen. Zo is het ook bij David. Hij had in Absaloms plaats gestorven willen zijn. Als dat inderdaad gebeurd zou zijn, had Absalom kunnen triomferen. Was David dan niet bang om te sterven? Nu niet. Bij alle zonde en nood, leefde hij toch als een kind van God. Hij zong ooit in psalm 23: “Al ging ik door het dal van de schaduw van de dood, ik zou niet vrezen.” Absalom stierf een eerloze dood; hij werd vermoord door Joab. Moest Joab niet gestraft worden? Dat lag ingewikkeld; want David en Joab hadden samen de situatie van Uria meegemaakt. Uria die gedood werd, zodat David Bathséba kon nemen tot vrouw. David was schuldig aan de dood van Uria en Joab had dat David voor de voeten kunnen zorgen. Een wanhopige klacht of toch niet? Voor David was die wens onvervulbaar....Voor Mozes ook.
Voor de Heere Jezus was die wens niet onvervulbaar. Hij wilde het niet alleen, maar hij deed het ook. Christus kon onze plaats wel innemen en deed dat ook. Mogen we daaruit leven? Of verwerpt u Hem die zich in uw plaats voor de toorn van God wil stellen? Davids tranen waren als het ware als 1 grote cirkel waardoor niets opgelost werd.
Er is wel eens een ongeluk waarbij iemand om komt. De dader denkt dan vaak: had ik maar, had ik maar....als ik dit of als ik dat.....maar het lost niets op. Een vicieuze cirkel. De Heere Jezus doorbreekt dat door de verzoening te bewerken. Die wanhoopscirkel brak stuk op het kruis in de vergeving der zonden op zich, maar ook doordat de bitterheid eruit weggenomen wordt. Dat wordt op het kruis van Christus gelegd. De zonde wordt niet gekleineerd, niet”zand erover”, maar de Heere neemt de bitterheid eruit weg.

We volgen David nog even, nadat hij gehoord heeft dat Absalom gestorven is. Joab komt thuis en pakt David keihard aan. Hij verwijt David dat hij blij zou zijn geweest als Absalom nog geleefd zou hebben en al zijn eigen soldaten dood geweest zouden zijn. Joab had gelijk, maar had geen antenne voor de diepte van Davids verdriet. De Heere Jezus deed dat anders. Hij gaf ook haarscherp aan wat er mis was, denk maar aan de Samaritaanse vrouw. Hij pakt zelfbeklag en een verkeerde weg aan. Soms moeten we wakker geschud worden met de vraag: waar ligt nu mijn schuld. Maar niet op de manier van Joab. Maar op de manier van de Heere Jezus . Die gebroken harten geneest en verdrietigen troost. David volgt Joab wel, hij gaat op de troon zitten en doet alsof hij weer blij is. Van buiten vrolijk, maar van binnen niet. Die tranen bleven van binnen. En dat is nog steeds zo bij velen. Maar: Als alle tranen voorbij zijn, brengt de Heere Jezus ze thuis. Dat is een troostvol Evangelie!

Edit