Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2012-03-18 10:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)	Mijn Verlosser hangt aan 't kruis

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
1Cor 1:23-24	1Cor 1:17-25	2012-03-18T.101.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 33.2Mb)	Aspecten van het kruis

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Mijn Verlosser hangt aan het kruis
1. de kern
2. de aanstoot
3. de rijkdom

De kern.
Elke godsdienst heeft zijn eigen symbool. Het Boeddhisme had de Lotusbloem, het Jodendom heeft de Davidsster, de Islam de halve maan, het communisme kent de hamer en sikkel, het christendom kent het kruis. Het kruis was niet het oudste symbool. In de eerste eeuwen was het eerder een Ichthus, de vis. Jezus, Zoon van God, de redder. Of een pauw, beeld van onsterfelijkheid. Of een palmtak, beeld van de overwinning. In de eerste eeuwen was dat zelfs een teken van spot en vernedering. Constantijn was de eerste keizer die beleed christen te zijn. Hij zag in een droom een helder kruis aan een lichtende hemel. In dit teken zul je overwinnen, hoorde hij een stem zeggen. Hij heeft inderdaad overwonnen en vanaf dat moment was het kruis het teken van het christendom. Je ziet dat kruis overal terug. In gebouwen. Of een kruisteken op het voorhoofd bij de doop, en jongeren dragen een kruisje om de hals.
Maar wat betekent dat kruis nu eigenlijk?

Het kruis is voor ons een teken van verzoening, maar bij Paulus' brief in Korinthe was het veel meer een teken van smaad. Waar een boef aan heeft gehangen. Het was een teken van schande, van smaad. Dat is nu de inhoud van mijn prediking, zegt Paulus. Wij preken Christus als de gekruisigde. Dat klonk als volstrekte onzin voor de Korinthiërs.

Hoe vindt u dat er gepreekt moet worden? Zij die van de kerk zijn afgeraakt zeggen vaak: Preken? daar moeten ze maar mee stoppen. Daar heb ik al vaak genoeg onder gezeten. Alsof er nooit een eind aan kwam...Een ander zegt: vooral kort. Moet je eigenlijk wel preken? Ja! Er staat dat het God behaagt door de dwaasheid van de prediking te behouden die geloven. Het is Gods wil dat er gepreekt wordt. Wat is er dwaas? De inhoud, de gekruisigde Christus. Als Hij verkondigd wordt, zal er ook vrucht zijn en zullen er mensen behouden worden. Let vooral op het kruis. Dat is het aanstootgevende. Je kunt met Nederlanders nog wel een gesprek hebben over Jezus. Ze zien het als een edele figuur. De Bergrede bevat hooggestemde idealen. Maar als je praat over het kruis, dat een Ander jouw schuld moet betalen, dat vindt men dwaasheid. Maar het is ook het hart van de prediking.

Vers 17: Niet met wijsheid van woorden, niet met een welsprekende redeneertrant, een vlotte babbel. In die tijd waren in Korinthe, een havenstad, veel Joden en Grieken, die pochten op hun wijsheid, ze stonden bekend om hun wijsbegeerte, Paulus kwam niet met wijsheid van woorden. Hij is eerste in Athene geweest. Daar heeft hij wel met wijsheid gepredikt. Op de Areopagus heeft hij wel met wijsheid gepreekt, hij heeft hun geschriften aangehaald, en probeert hen te overtroeven met hun eigen argumenten. Er kwamen maar heel weinig mensen tot geloof. Weinig vrucht op de prediking. Paulus gaat nu naar Korinthe en doet het daar heel anders. Hij heeft als het ware zijn lesje geleerd. Hij gaat alleen maar Jezus Christus en die gekruisigd te preken. Hij zegt: ik doe het met veel vrees en beven. Hij wilde de Heere Jezus als de Gekruisigde aan uw hart leggen. Die prediking heft God gezegend. Er kwam een gemeente, er was veel vrucht. Het ging tegen het verstand in. Het is het hart van de prediking, maar ook het hart van het Avondmaal. De gekruisigde Zaligmaker. Als er niet in de Heere Jezus geroemd wordt, is de prediking zinloos. Dan is het als het beeld van Zadkine, de man zonder hart. In de Islam prediken ze: “Allah is groot”. Het Jodendom heeft veel op met Mozes, de mondelinge en geschreven wet. De NCVR en het humanisme prediken de mensen. Maar Paulus predikt de Gekruisigde Christus. Hij prees Hem aan, al kwam het er nog zo stuntelig uit want hij was geen debater...

We denken niet alleen aan Zijn woorden die Hij heeft gesproken, woorden van genade. Niet alleen aan Zijn wonderen. Niet alleen aan Zijn doop. Ook niet aan Zijn verheerlijking. Al was het een hoogtepunt van Zijn leven. Aan de Avondsmaalstafel denk ik aan mijn Heiland, aan de Gekruisigde. Als dat brood breekt en wijn gegoten wordt, denk ik aan zijn gebroken lichaam voor mij. Daar ben ik Hem zo intens dankbaar voor. Dat is het hart van de prediking en ook van de sacramentsbediening.

Verzoenend sterven in zelfopofferende liefde. Hij heeft de verzoening voor mij aangebracht en het oordeel van God over mijn zonde ondergaan in die 3 uur duisternis. Ik denk aan de Heere Jezus in de hoogste openbaring van Zijn liefde, toen Hij zichzelf gaf voor mij.


Dat aspect van schande kennen zij eigenlijk niet. Het was een schande, een smaad. Er is niets zo schandelijk en zo wreed als het kruis, de meest erge straf voor de ergste misdadigers. Paulus komt bij de havenarbeiders in Korinthe en predikt: Ik kom jullie vertellen dat er voor jullie alleen maar heil en behoudenis is door iemand die aan het hout gehangen heeft. Dat is heel shockerend. Elke heiden die dat hoorde wees dat spottend van de hand. Denk je nu echt dat wij geloven dat er heil ligt in iemand die de marteldood aan het kruis is gestorven. Moeten wij aanbidders worden van een gekruisigde boef? Moeten wij een God gaan vereren die als een misdadiger hangt aan het kruis? Wat een waanzin. Het is een volstrekt wonder als er mensen door die boodschap tot geloof komen.

Ik zie 3 lijnen:

1. Het kruis als een martelpaal, het lijden dat mensen Hem aandoen. Aangehitst door de duivel, mensen hebben Hem gefolterd, gemarteld, gedood. Met geweld Zijn handen en voeten kapot te slaan. Terwijl Hij slechts anderen geholpen had, gezegend, genezen. Hosanna en kruis Hem in één week tijd. Zijn supporters hebben meegewerkt aan Zijn marteldood. Hier zie je de verdorvenheid van de mens ten hoogste toppunt stijgen. Het kruis als het vreselijkste lijden, als martelwerktuig. Wat een schuld heeft de mens op zich geladen door de Zoon van God te vermoorden aan het kruis.


2. Er is ook een lijn van God. Het feit wordt ook heil. De plaats van de grootste boosaardigheid van de mens is tegelijk de plaats van de grootste liefde van God, voor de mens die niks van Hem moet hebben. De Martelaar is ook de Middelaar. Door mijn zonden maar ook voor mijn zonden. Die marteldood was ook een zoendood. Het was ook een heilsdaad. Mensen maakten Hem tot slachtoffer van haat, maar God maakte hem tot een zonde-offer. Voor mijn schuld. Hoe meer we gaan zien wat ons aandeel was in die schuld, hoe meer we ook gaan zien van onze onreinheid en Zijn reinheid. De straf die ons de vrede aanbrengt was op Hem. Het kruis als een rechtszaal. Wij schuldige mensen, maar God de rechter had het bepaald. Christus neemt de schuld op zich. Plaatsvervangend draagt Hij de straf opdat er voor mij vrijspraak zou zijn. Daar hangt Hij ze als een zondoffer, een schuldoffer, een offer voor mijn schuld. Vrijspraak voor een ieder die in Hem gelooft.

3. Er is nog een derde prachtige lijn. Ik zie ook hoe Hij zichzelf geeft in liefde. Het is zo'n geweldige liefdesdaad van mijn Meester. Het spreekt van hartelijke zelfovergave. Vrijwillige liefde. Zo'n aanbiddelijke Heiland hebben we nu. Niet omdat mensen het deden, niet omdat God het zei, maar Hij ging ook zelf. Hij gaf alles weg. Hij gaf alles op, Zijn bloed en Zijn leven. Hij werd arm opdat Hij ons arme zondaars, eeuwig rijk zou maken in God. Onuitputtelijke liefde.


Liefde was het, onuitputtelijk,
liefd' en goedheid, eind'loos groot.
Toen de Levensvorst op aarde
tot ons heil zijn bloed vergoot.
Komt, laat ons Zijn liefde prijzen!
God geeft vreugd' en dankensstof.
Eenmaal zingen wij voor eeuwig
in de hemel Zijnen lof.

God geeft vreugde en dankensstof. Het is Gods Zoon die voor mij stierf aan het kruis.
Dat wat Christus mij kwijtschold is niet de helft, maar alles. Terwijl die schuld wel betaald moest worden; Hij moest wel voor voldoening zorgen.
Dat bloed spreekt mij nu helemaal vrij. Daar mag u aan denken als u volgende week een slokje wijn krijgt. Hij heeft die liefde zelf bewezen. De diepste motivatie was dat Hij het zelf wilde. Dat hield Hem aan het kruis, zodat Hij er niet van afging.

De aanstoot van de prediking.
En struikelblok, een ergernis, een aanleiding tot vallen. Joden wilden graag een manifestatie van Gods macht. Ze begeren een teken van macht en dan zouden ze Hem wel volgen. Dat is weerzinwekkend voor een orthodoxe Jood. Als wij aan de Messias denken, dan denken we aan iemand die met goddelijke macht en kracht de Romeinen verjaagt en zijn troon van gerechtigheid op aarde sticht en daar zijn messiaans vrederijk inluidt. Niet iemand die aan het hout hangt! Geen messias die in zwakheid het bloed uit Zijn lichaam laat lopen.... Jesaja 53 slaan ze vaak over in de synagoge. Jezus aan het hout...vervloekt is een ieder die aan het hout hangt. Is een vervloekte onze messias? Sommige rabbijnen vergelijken Jezus met Haman en met Absalom. Beiden bungelden ook aan een hout. Dat kan de messias niet zijn, denken ze. Voor de joden was de Heere Jezus ook een dwaasheid. Ze wilden iets filosofisch horen, iets rationeels, iets dat logisch in elkaar zit. Christenen zijn dwaze mensen, denken ze. Ze zijn op zoek naar een goed verhaal, maar mensen die goed kunnen oreren zoals Plato, Socrates, Aristoteles. Als Paulus nou komt met Jezus, zeggen ze: kom maar op! Wat is dat voor nieuwe leer? En dan komt Paulus aanzetten met een gekruisigde Jezus. In het concept van een Griek was dat zo walgelijk. Dat God überhaupt een lichaam aanneemt was al een walgelijke gedachte. Materie was minderwaardig in de ogen van de Grieken. Dat vervolgens die God ook nog sterft als een martelaar aan het hout en dat je Hem als God zou moeten vereren, dat vonden ze dwaasheid.
Voor natuurlijke mensen is het een dwaasheid, voor godsdienstige mensen een ergernis, maar voor verloren mensen is het een zaligheid.
Er is een muurschildering gevonden in Rome met daarop een man, een christen, Alexandros, knielde voor een kruis. Aan dat kruis hangt een mensengestalte met een ezelskop. Eronder staat sarcastisch: Alexandros aanbidt zijn God.



Wat betekent nu het kruis voor jou heel persoonlijk? Roem je erin? Paulus zegt: ik wens niets anders te weten dat dat alleen. Er is een boek met de titel: het vertrapte kruis. Het gaat over iemand die christelijk was opgevoed en later overgaat naar de islam. dat kan zomaar gebeuren, in Rotterdam ook...Hij moest daarvoor wel het kruis afzweren. Er werden twee takken op de grond gelegd in de vorm van het kruis en met zijn schoenen moest hij die takken stuk trappen. Hij deed het nog ook. Het vertrapte kruis.
Als je niet roemt in het kruis van Christus, dan ben je niet letterlijk, maar wel in gedachte bezig het kruis van de Heere Jezus te vertrappen. Misschien zelfs met je woorden.


De rijkdom
Er zijn gelukkig ook mensen die er voor vallen. Wat een vreugde komt er als het verzet wordt opgegeven. Dan komen er ook knappe en geleerde mensen tot geloof, die niet alleen met hun verstand maar ook met hun hele hart vallen voor het evangelie van het kruis. Maarten Luther, Blaise Pascal, Sören Kirkegaard, etc. Geleerde mensen bij wie het hart werd geraakt door het kruis. Jezus Gij mijn kracht en leven.....
Als het gaat over al die mooie theorieën en filosofieën........als het gaat over al die wonderen........het mag best. Maar het geeft me geen verlossing, geen zingeving. Ze brengen me niet de hemel in en ze laten me in de kou staan als ik op mijn sterfbed terecht kom. Echte gelovige mensen hebben 1 ding gemeen:
Ze kunnen verschillend denken over geven, over de doop, over tongentaal etc. Maar 1 ding hebben ze gemeen: ze klemmen zich simpelweg vast aan het kruis van Christus. Ik klem mij daarom aan Golgotha's kruis. Dat is mijn roem, mijn houvast, mijn grond, mijn enige hoop. Voor hen die geloven is Christus de kracht van God en de wijsheid.

Kracht van God, aantrekkingskracht. Als het goed in je hart ligt, sta je volgende week in gedachten bij het kruis van Golgotha. Dan gaat daar zo'n aantrekkingskracht vanuit. Dan voel je die trekkracht van het kruis. Niet de overredingskracht van de dominee. Maar de trekkracht van het kruis. Je voelt de weerstand, de ja-maars, etc. Christus, de kracht Gods. Zo zijn er hier ook mensen die niet meer konden blijven zitten maar onder de schaduw van het kruis wilden zitten. Onder de schaduw van die levensboom.
Paulus schrijft dat hier, dat hij weet van die kracht van God in zijn leven. Hij gaat op de weg naar Damascus. Kracht, dat is- dynamus, dynamiet, springstof.
Paulus wordt gewoon uit zijn voegen getild, het slaat in als een bom. Zijn hele oude godsdienstige leven wordt opgeblazen. Kracht Gods. Daar komt Ananias. Broeder, uw zonden zijn u vergeven....Terwijl Paulus hem wilde doden! Dan wordt het zo anders...
Christus, de kracht van God. Waar haal ik de kracht vandaan om door te gaan? Ik val uit elkaar van moeheid. Hoe kan ik volhouden? Hoe blijft mijn lichtje branden? Geef ons de kracht om door te gaan. Je krijgt de kracht door elke dag te kijken naar het kruis. Als jij naar het kruis je ogen richt, wordt je last licht. Als je Zijn lijden bedenkt, en beseft dat het het teken is van Gods hartelijke liefde, dan krijg je kracht. Als je het kruis centraal stelt in de bagger van je leven, dan geeft Hij licht en kracht.

Mijn Verlosser hangt aan 't kruis
en Hij hangt er mijnentwege
mij ten zegen.
Van de vloek maakt Hij mij vrij
en Zijn sterven zaligt mij.

Mijn Verlosser hangt aan 't kruis
Zou ik dan in droeve dagen
troosteloos klagen?
Als ik naar Zijn kruis mij richt
valt mijn eigen last mij licht.


Kohlbrugge zegt in 1874, in zijn laatste preek:

Kracht bezit ik niet om mezelf te bekeren
Kracht vind ik niet om Gods geboden te bewaren
Kracht vind ik niet om mij tot God te wenden
Kracht vond ik niet om ook maar 1 enkele zucht te laken
Kracht vind ik niet om ook maar1 enkele zonde in stukken te breken
Kracht vond ik niet om mij tegen de wereld en haar smaad te verzetten
Zo was het echter juist goed.
Want juist toen ik zo krachteloos was, heb ik onder vonden dat de Heere sterker is dan Zijn volk.
Amen!

Edit