Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2012-03-25 17:00:00	ds. M.M. van Campen (Rotterdam-Zuid)	De consequenties van het kruis

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
Gal 6:14	1Pet 2:19-25	2012-03-25T.171.mp3 (Hele dienst, 16kPro, 30.9Mb)	Aspecten van het kruis

Edit| EditReeks
Samenvatting:
1. ten opzichte van Christus
2. ten opzichte van de wereld
3. ten opzichte van mijzelf


We hebben de afgelopen nagedacht over de verzoening, over het kruis, het Evangelie in zijn essentie. Niet in zijn volheid, dan moet het ook gaan over Zijn opstanding, over Pinksteren, over de wederkomst. Maar het kruis is de essentie, de grond van de prediking. Nergens anders wil ik zo hoog van opgeven dan over het kruis, zegt Paulus.
Wat is het verband van Galaten 6? In de verzen 11-18 vat Paulus in een paar woorden samen waar de Galatenbrief over gaat. Of je roemt in de besnijdenis van het vlees, of je roemt in het kruis van de Heere Jezus, omdat je daardoor een nieuwe schepping geworden bent (vers 15). Paulus geeft hoog op van het kruis, hij was een kruisgezant. Hij preekte (H 3: 1) onder de Galatieërs de gekruisigde Christus gepreekt, Hem voor ogen geschilderd. Een dominee als een schilder. Het beeld van de gekruisigde Heere Jezus voor uw ogen. De druppels bloed vloeien neer. Hij heeft onder de Galatieërs de gekruisigde Christus geschilderd.
El Greco, schilderij, een gelovige Roomse man, hij schilderde handen, maar worstelde ook om de ge3kruisigde Heere Jezus vast te leggen op het doek. Hij kon het geheim niet vastleggen, maar worstelde daar wel mee. Hij schilderde de Heere Jezus aan het kruis, tegen de achtergrond van zijn eigen stad, Toledo. Hij kijkt omhoog naar zijn vader. Een zwarte nacht als achtergrond, achter het kruis zijn eigen stad. Denk eens aan Rotterdam. Hoe zou dat schilderij eruit zien? De kuip, het Ikazia-ziekenhuis, de Erasmus-universiteit, etc. en daarvoor het kruis.
Het lijkt alsof je flarden van licht ziet door het duister heen, als of het een mantel is met scheuren waardoor het licht heen schemert van de opstanding. Christus als gekruisigd. Wij zijn als reformatorische christenen zuinig met symbolen. Soms is dat ook wel eens jammer.

Vroeger stond ik in Hedel, tegen het Roomse gebied aan. Er waren huizen waarbij in elke kamer een crucifix hing, en in de woonkamer hing dan een heel groot kruis. Je kon dat niet over het hoofd zien. Zo heeft Paulus gepreekt. Je kon dat kruis niet over het hoofd zien. Dat kruis wordt pal voor je ogen opgericht. En of je buigt ervoor, of je loopt er aan voor bij maar dan verwerp je hem. Zo is het ook met het avondmaal vanmorgen. Hij wordt je voor ogen geschilderd? Paulus zegt ook in vers 1: wie heeft u betoverd? Er zijn dwaalleraars gekomen onder een christelijke mantel, die een ander Evangelie gingen brengen. Heel subtiel. Ze zeiden dat het goed was om in de Heere Jezus te geloven, maar vertelden dat je je ook moest besnijden. Als je echt bekeerd bent, dan hou je ook de sjabbat, dan eet je ook koosjer eten, etc. Paulus heeft gezegd dat je je moet vast houden aan het kruis, en verder niets. Paulus wijst de dwaalleraar met vurige woorden af. Ze dwingen jullie je te laten besnijden, ze doen zich mooi voor, maar zijn alleen maar uit op bekeerlingen. Het ging daarbij alleen maar om het godsdienstige vlees. Dat zit ook in een kind van God. Dat zit ook in avondmaalgangers.

Misschien vast je elke maandag. Dat kan goed zijn, maar het kan ook heel gevaarlijk zijn. Een echte christen doet ook dit of dat.......laat zich ook dopen (over)dopen......vasten.......in tongen spreken. De gemeenschappelijke ondertoon is dan ik ik ik. Een echte christen is bij het kruis geweest en ziet alleen maar Hij, Hij, Hij! Hij alleen! En zo is het.
Het godsdienstige vlees wil wat doen of laten voor de Heere. Paulus wijst dat radicaal af. Maar o wat zit dat er diep in. Je laat namelijk met 1 hand het kruis van de Heere Jezus los. 1 druppel vergif in een glas met water en het is levensgevaarlijk. Kijk uit met dat Christus-plus geloof. Als je èn op de Heere Jezus wil kijken en ook op je doen en laten, dan kijk je eigenlijk scheef. En dat is al gevaarlijk. Hij alleen, daar gaat het om. Om het met Hem alleen te wagen, dat is heel moeilijk in de praktijk. Paulus zegt: mijn glorie dat is niet mijn besnijdenis, niet mijn doop, etc. Maar dat is het kruis.

Paulus zegt in vers 14: God verhoede dat ik ooit ergens anders over spreek dan alleen in Hem. Als je vanmorgen hebt gehoord wat voor een heerlijk licht er van het kruis wordt verspreid, versterking van het geloof., verzoening, redding van mijn ziel, etc. Dan kun je toch niet anders dan Hem roemen, met 2 handen hoog houden in de lucht. Paulus wil het aan iedere voorbijganger horen, Jood of christen. Hoog opgeven van Hem. Zet ze maar op je schoot, zet ze maar op je schouders, zodat ze het mogen zien en leven. Paulus was een man van het ene ding. Wij hebben zoveel aan onze fiets hangen. Paulus ging het alleen om de glorie van Christus. Al het andere is eigen roem....Eigen roem stinkt. Luther heeft een mooi commentaar geschreven. Eigen gerechtigheid en roem, dat wuift hij weg. Dat stinkt als de pest. Paulus zou heel wat kunnen hebben om op te roemen.
Paulus was op de 8e dag besneden, streng godsdienstig opgevoed, onberispelijk naar de ijver van de wet, aan de voeten van Gamaliël gezeten, Paulus acht dat allemaal schade en drek. Drek dat is mest, dat stinkt.
Als het gaat over het werk dan is er ook heel wat te roemen. Hij heeft heel wat geschreven, heel wat gepreekt, heel wat zegen op zijn werk, veel vrucht, maar geen grond. Bijzondere geestelijke leiding en ervaring in zijn leven. Paulus heeft zelfs in de hemel mogen blikken. Wat was hij een biddend mens. Ik zit op een gebedskring...heel goed. Maar op het moment dat het om jou gaat draaien, om jou die bidt, dan is het weer godsdienstigheid. Zet er maar een streep door.
Wat een omslag. Dat is nu een echte christen. Eerst erger je je aan die volgelingen van Jezus. En nu gaat Paulus hem eren. Niet een leeg kruis, maar mijn Verlosser hangt er aan. Niet zijn bidden, niet zijn Bijbelschool, niet zijn Bijbellezingen, niet zijn Bijbelkennis. Etc. Allemaal goed, maar als je voor jezelf nu niet mag zeggen vol verwondering “Christus stierf voor mij”, dan mis je alles. In het woordenboek van een christen staat alleen het kruis met gouden letters geschreven.

Het kruis heeft ook consequenties ten opzichte van de wereld. Sinds Paulus de Heere Jezus heeft ontmoet telt de wereld niet meer mee. En de wereld ziet mij ook niet meer staan. Sinds ik christen geworden ben interesseert de wereld mij niet meer, en de wereld ziet mij ook niet meer staan, laat mij links liggen. Tussen mij en deze wereld staat het kruis van Golgotha. En daardoor is het anders geworden. Zoals er in het Oude Testament een ark tussen mij en de wereld stond. Het kruis maakt dus een scheiding. Daar gaan de wegen uiteen. Dat wetticisme, die oude mens, dat godsdienstige vlees, reformatorisch of evangelisch, daar komt een radicaal einde aan. Mijn oude mens is met Hem mee gekruisigd. De wereld vindt dat moeilijk te verteren. Goed zijn voor je naaste, de 10 geboden houden, je aan de Bergrede willen houden, dat vindt iedereen prima. Als je bij de islam die 5 grote dingen doet, misschien kom je er dan net. De Bijbel zegt: je moet je zonden belijden. Maar dan moet je bekennen dat je een zondaar bent. En dat het kruis nodig was om jouw zonden te verzoenen. Dat kruis rekent af met dat godsdienstige. We nemen elkaar in de gemeente vaak de maat. Dwingen gebeurt niet letterlijk, maar je moet je wel een beetje aanpassen aan de gedragscode van de kerk. Dat zijn zo de gewoonten van onze kerk. Als je je daar nu aanhoudt, dan doe je mee, maar dat is godsdienstig vlees. Het christelijk geloof is niet een geloof met een ander programma. Het christelijk geloof kent niet een andere route naar de hemel. Het christendom is een Persoon! Het gaat om een relatie die je mag hebben met Hem, Die naar je toe kwam toen je bankroet was. Toen ging Hij het voor je doen. Toen Jezus je redde, toen mocht je met Hem een relatie aangaan. Toen zei Hij: nu ga ik wat van je maken.

Je wilt je opwerken, Heere, ik ga voor U! En er komt niks van terecht. Hij wordt alleen maar groter en ik wordt alleen maar kleiner. Je bent o zo gauw weer met jezelf bezig, maar het gaat om een Persoon, om de Heere Jezus. Waarom roemt Paulus nu zo in Hem? Er is een einde gekomen aan zijn godsdienstige vlees, en er is een nieuw leven met Christus begonnen. Toen de Heere Jezus in mijn leven kwam heb ik afscheid genomen van al mijn godsdienstigheid. Als je laat merken dat je met Hem leeft, dan gaat de wereld, ook de godsdienstige wereld, je uitkotsen. Dan hoeven ze je niet meer. Dat kun je soms ervaren in je familie. Je gaat aan het avondmaal. Je mag geen Heiland zeggen maar Heere. Als je spreekt over “mijn Heiland”, dan hoeven ze je niet meer. Dat komt omdat er een scheiding is gevallen tussen jou en de godsdienstige wereld. Jezus neemt de zondaars aan.....Paulus werd door de rabbijnen en de Farizeeën afgeschreven. Roemen in Christus is nooit te rijmen met godsdienst. De wereld is voor mij aan een einde gebracht, mensen die uit een andere godsdienst komen die ervaren dat het meest duidelijk. Mensen die uit het heidendom komen worden een nieuwe schepping en willen dat zichtbaar maken door de doop. Vervolgens klikte het niet meer met waar zij vandaan kwamen. Islamieten merken dat ook. Als je gedoopt wordt is dat een definitieve brug. Als je roemt in Christus valt er een scheiding. De wereld is voor mij gekruisigd. Maar ik ben ook gekruisigd voor de wereld. Ouders dit is heel belangrijk voor je opvoeding. Als het gaat over de opvoeding van je kinderen, hoever ga je dan? Je brengt ze fatsoen bij, je stelt grenzen en regels, etc. De tien geboden, etc. 's Zondags willen we graag dat je naar de kerk gaat, etc. En elke dag een boekje en een paar verzen uit je Bijbel. Etc. Elke dag bidden, etc. Maar wat je dan mist, is de kern: de Heere Jezus!! Als je de Zaligmaker niet hartelijk aan beveelt dan heb je het verkeerd gedaan! Schilder de Heere Jezus voor ogen! Anders geef je ze een kompas mee zonder naald. Neem ze mee naar het hout naar de gekruisigde Zaligmaker die ook die kinderhartjes schoon wast. Mijn oma zei vroeger: ik ben in mijn leven langs het kruis geweest. Als je in je leven maar langs het kruis gegaan bent. Dan ga je de goede richting op. Zonder kruis is zonder behoud, al heb je 40 jaar gevast en gebeden en gekerkt. Dan ga je nog verloren.


De wereld vind ook niets meer in mij. Ik pas er niet meer in. Weg wereld, weg schatten, gij kunt niet bevatten hoe rijk ik nu ben. De wereld schrijft je af en doet je in de ban, maar je hebt Christus verkoren. Je bent zo gelukkig in Hem. Een afscheid, losgemaakt van al het kerkelijke en godsdienstige; in Christus en verbonden aan Hem. Als dat werkelijkheid wordt in je leven, dan komt er een breuk en een keuze, een relatie met de Redder, dan ga je Hem roemen. Dan wil je maar 1 naam horen. Geen naam is er beter en zoeter voor het hart. Al wat de wereld bevat is ijdel in vergelijking met Hem.
Al het andere zonder Hem smaakt niet meer. Luther heeft ook ervaren dat ze Hem niet meer moesten. Ik verafschuw die hele Roomse wereld, hij moest er niets meer van hebben. Vuilnis, drek. Maar andersom is het ook waar: de Roomse kerk moest hem niet meer. Ik ben voor die wereld ook gekruisigd, het is wederzijds.
Als je achter die Kruiskoning aangaat, dan krijg je daarmee te maken. Ik kijk met beide ogen naar Hem. Ieder die mij helpt om de Heere Jezus hoog te houden, is mijn broeder en zuster en dan praten we niet over allerlei andere onbelangrijke bijzaken. Opdat wij voor de zonde afgestorven en voor de Heere zouden leven. Als de wereld mij uitkotst en ik hoef die wereld niet meer, dan is het mijn roeping om Hem te volgen en met Hem in nieuwheid van leven te wandelen.

Ik zie mensen zitten die geloofsbelijdenis gaan doen. Een algemene opmerking wil ik nog maken. Iemand kan zeggen: ik wil belijdenis doen omdat ik geloof dat de Heere Jezus ook voor mijn zonden aan het kruis is gegaan. Maar ik zou nog meer willen horen: ik wil ook voor Hem leven. Niet door mijn kracht, maar voor hem en door hem. Neemt U mijn beide handen en leid mij als een kind. Neem mijn leven, laat het Heer, toegewijd zijn aan Uw eer. He died for me, I live for Him. Dat hoort bij elkaar.
God moest bij Paulus zijn beide benen breken, op de weg naar Damascus, om hem te brengen aan de voeten van Jezus. Maar toen hij er eenmaal was aan die voeten toen wilde Hij er nooit meer weg.
Ik heb vandaag het kruis mogen oprichten voor je ogen. Misschien heb je je nog niet overgegeven aan Hem. Ben je nog toeschouwer? Die armen zijn open om jou te ontvangen. Die handen zijn naar jou uitgebreid. Kijk eens naar die littekens, tekenen van Zijn liefde voor jou zondaar! Die handen zijn open, dat hart is geopend! Als ik kijk door die speerstoot heen, dan kijk ik rechtstreeks in dat liefdeshart. Wat heb je nu nog meer nodig? Is het nou echt nodig dat de Heere je beide benen breekt?
Ik eindig met de plaat van de brede en de smalle weg. Direct achter die poort is het kruis. Een crucifix met Jezus er aan. Uit die rots stroomt het water des levens om niet. Voor die rots ligt een geknielde zondaar die zijn hand uitsteekt om dat water des levens te drinken. Paulus zegt: ik heb niets anders om in te roemen dan het kruis van onze Heere Jezus Christus.

Paulus spreekt heel teer over het kruis van ONZE Heere Jezus Christus. Hij is niet alleen van mij, maar van allen die Hem met een oprecht hart liefhebben.

Edit