Edit|
EditReeks Samenvatting:
Wat zeggen wij dat vaak: je moet maar op God vertrouwen! En dat menen we uiteraard van harte. Het is waar, maar we zeggen het heel vaak. Bij tegenslag en ziekte, een overlijden. Beseffen we ook wat we zeggen? `Wat voor mij goed is, is toch ook goed voor een ander?` Maar op God vertrouwen leert een mens pas onder het kruis. Je doet dat nooit van nature. Veel zogeheten godsvertrouwen kan de toets van het kruis niet doorstaan, het blijkt een religieus getint zelfvertrouwen te zijn. We zijn zo geraffineerd!
Het Sanhedrin. Vertrouwen zij op God? Zo te horen niet: Indien Hij de koning van Israël is, moet Hij van het kruis komen en anders geloven we niet in Hem. Aan deze voorwaarde moet Hij voldoen. Dat is de Upper Ten in de religie. Geloven zij niet, dan? Ja wel hoor. Ze geloven in de God van Israël; natuurlijk. Maar wel zonder het kruis. Teken van zwakheid en dus ergernis. In Jesaja 53 staat toch dat God kracht zal geven door zwakheid. De krachteloosheid van de Messias is hen ontgaan.
Het vertrouwen op God in het Nieuwe Testament kan nooit zonder het kruis. Het `geloof` komt maar één keer in positieve zin voor in het lijdensevangelie, als de Heere Jezus zegt dat hij voor Petrus heeft gebeden, dat zijn geloof niet ophoude. Hier: kom van het kruis en wij zullen geloven, is het ook weer negatief. Naar mate het kruis nadert is ons geloof in positieve zin kennelijk niet meer noemenswaard. Hij gelooft in onze plaats.
Het geloof in Hebreeën 11 gaat altijd door nood en dood heen. Geloven tegen het zichtbare, het tastbare in.
Is me dat een God van jou! zeggen de omstanders feitelijk. Wat heb je nou aan zo'n God? Zo brult het Sanhedrin. Zo schreeuwt de mens van nature. Is me dat een God? Als je goed in de ellende komt. Wat heb je nu aan zo'n God die je kennelijk niet helpen. Het moet je maar eens tegen zitten in heel je leven?
Wat zou Jezus meer pijn gedaan hebben? Die spijkers of die spot. Wat een enorme verzoeking moet dat geweest zijn om niet miljoenen engelen af te laten komen en eens te laten zien of er een God bestaat!
Weet u waar ze geen erg in hebben? Ze citeren een psalm. Zo diep zit de Bijbel in hun verstand. Psalm 22:8,9. Ze hebben er geen erg in, dat die woorden in vervulling gaan.
Wat Jezus hier doet en doorstaat! Maar Christus vervult dit woord uit Psalm 22 op een positieve wijze. Hij vertrouwt inderdaad op God, omdat Hij Zijn Zoon is. Alhoewel er niets van te merken is. Hij vervult dit woord met Zijn liefde, uit liefde tot zondaren. Ziet u wat hier geschiedt? Hij is vijanden aan het verzoenen met God.
Als wij nog onbekeerd zijn, doen we net eender als die spotters. Wij hebben God op het hoogst misdaan. Wij en onze vaderen tevens. De Borg is aan het betalen hier, voor al die lastering die wij Hem aandoen. Terwijl het vuur van onze vijandschap op het hevigst brand tegen God en Zijn Zoon, verbrandt het vuur van Gods gerechtigheid de Zoon… een wonder van genade. Waar ik moest verteren, verbrandt Hij. Indien wij op zo'n grote genade geen acht slaan, dan moet je wel verloren gaan. Je kunt wel te vroom zijn om zalig te worden, maar nooit te slecht.
Zo leert een zondaar te vertrouwen op God. Onze Heere Jezus breidt Zijn handen uit aan het kruis: Zie hier ben Ik. Hier is uw God. Aan het kruis.
Anderen heb je getroost, anderen heb je geëvangeliseerd, zelf heb je niets meer: laat maar eens zien dat je een kind van God bent. Opdat God ons tot Hem zou nemen en wij nimmer meer verlaten zouden worden. Het wordt omgedraaid.
Waar is je God? Dan mogen wij zwijgen en op God hopen, zegt Kohlbrugge. En de 42e psalm zingen.
Vertrouwen en hopen op God: maar dit vertrouwen en deze hoop daalt af van het kruis als genade van de Vader, de Zoon en Heilige Geest. In de grootste smarten blijven onze harten in de Heere gerust.
Als wij denken dat het niet goed gaat, in deze zin, dan gaat het juist goed. Waar de hel zich opent, daar scheurt op onze klacht de hemel en ontdekt zich de Heere.
