Een feestelijke maaltijd, want de Heer is opgestaan. Dan komt Jezus en dropt een verwijt in hun midden.
De reden is dat ze zich zo ongelovig hebben gedragen op de Goede Vrijdag en de volgende dagen, hun harde hart. Bewegen wij anderen tot het geloof, wetend de schrik des Heeren? Maar waarom ga je er dan niet op uit om al die buitenstaanders te redden? Ook al lopen we tegen een muur aan: dat het ongeloof van de ander verwijtbaar zou zijn, gaat ons te ver. Jezus doet dat wel: vooral na Pasen, voorbeeld: Emmaüsgangers. Wat wordt het ongeloof vaak vergoeilijkt, het lijkt soms wel een kenmerk van het ware. Je kunt in deze moderne tijd niet meer aankomen met het verhaal van de opstanding? Als de twijfel veel ruimte krijgt in een preek, waardeert de gemeente dat; het krijgt zelfs het keurmerk pastoraal of bevindelijk. Jezus is ook pastoraal, maar toont geen begrip voor het ongeloof. Als je niet gelooft, wordt je dat door de Heiland verweten. Als de discipelen het verhaal al verzonnen hadden, zouden ze dan de reprimande ook vermeld hebben? Het wordt hun verweten, omdat ze het hadden kunnen weten, maar waren het weer vergeten. Weten wij nog waar een preek over ging? Toch is er meer reden om wel te geloven, want de Christus openbaart Zich in de natuur en de schriftuur. Wie niet gelooft zal voor eeuwig verdoemd worden (vers 16), voor God blijkbaar de ergste zonde. Dan vertrouw je namelijk niet op Zijn Woord en belofte, je maakt Hem een leugenaar en dat onteert Hem. Het maakt je ook krachteloos als christen en gemeente, je bent geen voorbeeld en hebt geen aantrekkingskracht. Het blokkeert de Heere om te werken in ons leven. Jezus kon in Nazareth geen wonderen doen vanwege hun ongeloof, Hij verwonderde zich zelfs over hun verzet.
Het is een verwijt achteraf. Ze kenden het paasgeloof al: ‘de Heer is waarlijk opgestaan.’ Niet alleen omdat ze niet leven bij de voorzegging, maar vooral omdat ze de paasgetuigen niet geloofden. Markus lijkt het paasevangelie (vers 2 en 9) twee keer te vertellen. Hoe vroeg de dames ook waren, de Meester ging nog eerder op pad. Vers 2: heel vroeg: derde nachtwake: bij het hanengekraai. Voordat wij Hem zoeken, zoekt Hij ons al, is Hij al aan het werk. Maar voordat Hij verschijnt, stuurt Hij eerst de paasgetuigen op de discipelen af. In de mond van twee getuigen is de boodschap waar. Juist Maria Magdalena, als oorlogstrofee na al die duivelen, wordt als eerste naar voren geschoven. De discipelen weenden en huilden, maar ze geloofden haar niet. Zij was zo blij en haar broeders in het duister. Daarna ook nog aan twee die wandelden in het veld, in een andere gedaante (denk aan de verheerlijking op de berg). Dat had bij die discipelen herkenning moeten oproepen, maar toch geloofden ze het niet. Van de Emmaüsgangers staat dat ze wel geloofd werden, betreft dus een andere verschijning. Zo heeft Jezus het recht tot verwijt: ze geloofden de ooggetuigen niet, en de preek hadden niet aangenomen, leefden er niet naar. Je moet oude koeien juist wel uit de sloot halen, anders gaan ze stinken. We moeten onze fouten en zonden niet begraven of bedekken, maar juist belijden en laten.
Juist door deze benadrukking, rust Jezus hen toe voor de zendingsopdracht om te gaan vertellen aan alle creaturen. Verwacht grote dingen van God en doe grote dingen voor God. Zij die geloven zullen tekenen en wonderen doen, er staat een machtige Paasvorst achter je. Achter het verwijt zit liefde, heeft een opvoedend karakter. Zo kunnen ze het evangelie gaan prediken. De Opgestane openbaart zich, dat is meer dan verschijnen. Dan gaat je hart open, zo wordt het geloof bewerkt en versterkt. Zo kunnen ze de opdracht ook aan! Hij openbaart zich door Zijn Woord en Geest. Dan verandert de nee van het ongeloof in de ja van het geloof (Martha). Amen zeggen op Zijn Woord.
