Edit|
EditReeks Samenvatting:
Het anker van de hoop!
Na de weg van het lijden en sterven aan het kruis en na het doorlijden van de angsten van de hel is de opgestane Heere Jezus in aanwezigheid van Zijn discipelen opgevaren ten hemel met een verheerlijkt lichaam. Hij heeft de troon in de hemel mogen bestijgen. Die troon is niet met geweld ingenomen, maar wettig verdiend, omdat de Heere Jezus Christus een volkomen verzoening heeft aangebracht door het storten van Zijn bloed. Toen Hij het uit had geroepen: 'het is volbracht” scheurde het voorhangsel in de tempel dat hing in het Heilige der Heiligen van boven tot beneden. Dat was een teken dat de hemel geopend was om dat volbrachte werk van de Heere Jezus Christus en de toegang tot Gods genade werd geopend. Hij zit nu aan de rechterhand van de Vader; Hij heeft de weg gebaand voor Zijn strijdende kerk op aarde. De kerk die Hij eens tot zich zal trekken. Zij die de toevlucht hebben genomen tot Christus en die het anker van de hoop als het anker van hun ziel hebben ingeslagen in het binnenste van het voorhangsel zoals we dat lezen in de tekst.
Het anker van de hoop.
1. Een betrouwbaar anker
2. De ankergrond
3. Het gebruik van dat anker
Een zeereis verloopt lang niet altijd even gemakkelijk. Het is niet altijd zonneschijn en een kalme zee. Soms steken er plotseling stormen op die de reis zeer kunnen bemoeilijken en die het ook hoogste gevaarlijk kunnen maken en het schip wordt stuurloos. Hoe noodzakelijk is dan een anker. Want dat anker kan het schip vastleggen in nood en gevaar. Zodat het schip en de bemanning gespaard blijven. Zo'n anker moet een goed anker zijn, sterk en betrouwbaar. Wee de scheepslieden die op hun anker vertrouwen en het zou in het uur van het gevaar wanneer hun leven er vanaf hing en het zou blijken dat dat anker niet te vertrouwen is. An zouden ze tegen de rotsen geslingerd kunnen worden en vergaan. Daarom moeten we een anker hebben dat vast en zeker is.
Ook in het geestelijk leven kan de zee tekeer gaan. De vijand heeft het juist voorzien op dat schip dat in de veilige haven gekomen is, omdat schip alsnog te laten vergaan. O wat kan dat dan tekeer gaan. Wat een zegen als er dan in die donkere storm een sterk en zeker anker mag zijn. Het anker van de hoop! (vers 18 een 19).
Om welke hoop gaat het hier? Niet elke hoop is goede hoop. Niet elk anker is goed. Er is ook valse hoop, die beschaamt en tot wanhoop leidt. Je hebt er al je hoop op gevestigd, maar in het zicht van de haven blijkt het onbetrouwbaar en vergaat alsnog het levensschip. Denk aan de vrouw van Lot; bijna behouden; toch verloren...
Met die ernst hebben we te maken. De hoop en het vertrouwen op Zijn woord ontbrak. Er was niet dat vaste vertrouwen op de gerechtigheid van Christus. Dan moeten we vergaan in het oordeel van God vanwege onze zonden. Het anker van onze hoop moet een betrouwbare grond hebben.
Wat hebben we aan een anker als er geen goede ankergrond is? Stel je hebt een goed anker, maar je werpt het uit en het vindt geen houvast op de bodem van de zee, bijvoorbeeld omdat die bodem te week of te hard is. Dan glijdt het anker weg, dan helpt dat uitwerpen niets, al is het anker nog zo goed. Het sleept dan achter het schip aan en het schip zou alsnog vergaan. Waar is nu die goede ankergrond?
U verwacht misschien dat die goede ankergrond in de diepte te vinden is. De diepte van je eigen hart is in elk geval onbetrouwbaar. Arglistig is het hart. Een poel van ongerechtigheid. In deze wereld vinden we ook geen goede ankergrond. De wereld gaat voorbij en al haar begeerlijkheid. In onze tekst lezen we dat dat anker in de hoogte moet worden uitgeslagen.
Het beeld van het voorhangsel lezen we in onze tekst, een beeld uit de oudtestamentische eredienst. Er hing ook een voorhangsel dat het Heilige scheidde van het Heilige der Heiligen. Dat laatste, binnenste voorhangsel wordt hier bedoeld. Achter dat voorhangsel stond de ark met het verzoendeksel met de 2 cherubs er boven op. Met de vleugeltoppen aan elkaar verbonden, waarop de heerlijkheid van God zich verbond. Eenmaal per jaar kwam de hogepriester met de schaal met bloed en deed daar verzoening door het bloed te sprenkelen op het deksel van de ark. Hij deed dat ter verzoening van zijn eigen persoonlijke zonde, maar ook voor de zonden van het hele volk. Dit heilige der heiligen beeldde de hemel uit. Het had de vorm van een kubus. Lengte, breedte, hoogte waren allen even lang. Het gaf iets aan van de volmaaktheid. Daar moet nu het anker van de hoop worden ingeslagen. Daar in de nabijheid van de levende God. Maar kan dat anker daar wel worden ingeslagen als een onheilig verloren mens dat doet bij de levende God? Wie zal voor Hem kunnen bestaan? Toch kan het, wonderlijk genoeg. Want het Heilige der Heiligen daar boven in de hemel is niet leeg; er staat iemand voor God. Die het voorhangsel gescheurd heeft met Zijn uitroep: het is volbracht. Christus die ten hemel gevaren is staat daar bij God de Vader als de enige Hogeprietser, als de vertegenwoordiger van allen die Hij heeft gekocht; Hij is ingegaan met Zijn eigen bloed. Ingegaan in de hemel met Zijn volmaakte gehoorzaamheid, Zijn gerechtigheid, Zijn Middelaarswerk, Zijn offer. Lees maar in vers 20. Dat zegt ons dat het inslaan van dat anker van de hoop niet los staat van de Heere Jezus. In tegendeel. Het wil zeggen dat zonder het ingaan van Christus in de hemel er geen vaste ankergrond geweest zou zijn om het anker van de hoop in vast te slaan. Dat geeft hoop, vastheid. In ons vaak zo hopeloos en moeitevol bestaan. Het anker moet dus niet in de diepte maar omhoog uitgeslagen worden, om daar houvast te vinden waar Christus is, die ten hemel gevaren is. Van deze voorloper wordt gezegd dat Hij is: Jezus. Met opzet de naam Jezus, want die naam wijst ons met name op Zijn menselijke natuur. Dat wil de schrijver van de Hebreeënbrief benadrukken. Daar in de hemel bij de heilige God, daar staat nu ons vlees en bloed. Hij staat daar als de Hogepriester van Zijn volk. Maar dan veel heerlijker dan ooit een aardse Hogepriester voor de ark stond in het Heilige der Heiligen. De aardse Hogepriester stond daar met vreemd bloed, van stieren en bokken. Die man stond daar maar een ogenblik, hij was hogepriester zolang Hij leefde. Maar de Heere Jezus staat daar met Zijn eigen bloed voor God en Hij staat daar altijd. Hogepriester in der eeuwigheid. Hij is het die daar voor ons bidt en pleit en Zijn zegen doet neerdalen op vloekwaardige zondaren. Hij is Hogepriester en Koning te gelijk, net als Melchizedek destijds in het Oude Testament. Deze Koning staat daar niet in Zijn nederigheid, maar als Overwinnaar voor de Vader. Als de middelaar Gods en der mensen. Vol van genade en waarheid. Als voorspraak voor veroordeelde zondaren om hen vrij te pleiten op grond van Zijn hartenbloed. Hij alleen kan zeggen: Ik wil dat waar Ik ben ook zij bij Mij zijn die Gij mij gegeven hebt. Die ankergrond is de Heere Jezus. Als verloren zondaren het anker van de hoop in mogen slaan in het hart van Jezus, dan slaat dat anker in in dat liefdevolle Middelaarshart van Christus. Dat is zo'n vaste en zekere ankergrond. Hij zal Zijn kerk bewaren als de eeuwige en enige Koning. Houvast is te vinden in de Heere Jezus. In die levende Zaligmaker van zondaren. In vers 20 lezen we dat Hij ook de voorloper is. Dat betekent dat Hij als de Zijnen is voorgegaan om voor hen plaats te bereiden. Als we daarop mogen zien, laat dan de stormen maar woeden, want Jezus haalt hen thuis. Hen die in Hem het anker van de hoop mochten inslaan. Die tot Hem de toevlucht hebben genomen. Daarmee is ook 's Vaders Zoon aan boord en het veilig strand voor het oog. Wat een vaste hoop in die vaste ankergrond Jezus. Een hoop die niet beschaamt. Dan is het ook: Jezus Uw verzoenend sterven is en blijft het rustpunt van mijn hart. Gelukkig wie in Christus het anker van de hoop mochten inslaan.
Mogen we daar nu ook van weten, van dat anker van de hoop en dat het is ingeslagen in de hemel in Jezus die ten hemel gevaren is?Weten we van dat anker; hebben we dat houvast ontvangen? Velen denken aan van alles, maar niet aan een anker. Of ze denken dat ze dat anker zelfs niet nodig hebben. Maar die rust kan plaats maken voor een geweldige storm en dan heb je dat anker hard nodig! Je eigen anker houdt het niet, ook niet het anker van een bijzondere genezing of gebeurtenis; dat houdt het niet. We hebben een anker nodig dat is uitgeslagen in Jezus. Is dat anker aan boord van je levensschip? Het anker van Gods genade is gratis verkrijgbaar. Vraag om dat anker. Maar dan moeten we het ook gebruiken.
Je moet het anker wel overboord werpen. Niet in de diepte, maar omhoog. Het moet niet gaan roesten op het schip. Wees er werkzaam mee. Om alleen op de Heere Jezus je hoop te stellen. Als het water nog wel eens tot aan je lippen komt. Als de golven hoog gaan en de stormen loeien, gebruik dan toch dat anker van de hoop. Laat het vast komen te liggen in de Heere Jezus. Het is zo'n heerlijk anker. Dat geeft niet alleen houvast in Gods beloften maar het heeft houvast in de belofte zelf, de Heere Jezus Christus. Als dat houvast er mag zijn, is er ook een heerlijke verbinding. Want tussen het anker en het schip ligt de lijn van het geloof. Dan mag er ook verbinding zijn tussen de Heere en jouw hart en heel je leven. Dat is een heerlijke verbinding tussen de Heere in de hemel en jou hier op aarde. Als je daarvan weten mag, is het met eerbied gesproken als bij een vlieger die door een kind op het strand wordt opgelaten, zoals die jongen die een vlieger heel hoog in de lucht had staan, aan een heel lang touw. Die vlieger was zo ver weg; hij ging schuil achter laaghangende wolken. Toen voorbijgangers aan hem vroegen: waar is je vlieger? Toen zei hij: ik zie hem niet, maar ik voel hem trekken. Zo rijk mag het ook in het geloof zijn. Dat geeft dan ook houvast op aarde en hoop voor de toekomst. Want alleen die zich door het geloof verbonden weten aan de Heere, zullen eenmaal wanneer het sterven wordt door Hem worden thuis gehaald. Dan zal het een thuiskomen zijn bij de drieënige God in dat binnenste heiligdom waar dat anker helemaal vast ligt.
