Edit|
EditReeks Samenvatting:
Paulus wordt in Antiochië door de overste van de synagoge uitgenodigd om een woord van troost te spreken tot het volk: hij spreekt meteen van Christus, de enige naam tot troost gegeven. De Christus van de Schriften. Uit de schriften en te overtuigen dat Christus is opgestaan. In Hem is het woord van God vlees geworden. Paulus' gewoonte is naar de synagoge te gaan op de Sabbat. Hij zoekt contact met de Joden. De schriftrollen van het OT worden bewaard en gelezen, men bouwt elkaar op door de uitleg van de Schrift. Paulus richt zich tot de Joden en jodengenoten. Hij spreekt over de oude geschiedenis van Israël, de tocht door de woestijn vestiging in Kanaän, Samuël, Saul, David. En hij komt op de verschijning van Joh de doper en Christus kruisiging en opstanding,. Hij legt de rollen op Christus uit. 20 eeuwen hebben Joden en christenen nog altijd niet dichter bij elkaar gebracht.
Israël is toch het uitverkoren volk, wordt er aan christenen gevraagd, en kijk eens wat ze doen: tendentieuze vragen, uit intolerantie. Haat tegen Jood en christen. De ergernis aan de genade van God, aan de verkiezing van God. Wij mensen zouden niet kiezen voor Jakob, geef mij Ezau maar. God is niet de God van Esau alhoewel ook voor hem een zegen is. Maar gelegen in de zege van Jakob.
Er is alleen maar toekomst voor Jood en christen (of Jood en Palestijn) wanneer ze zich samen buigen voor de Zoon van Jakob. We blijven verbonden met Israël, niet omdat ze beter zijn, maar omdat ieder die tegen Is het zwaard opneemt, door het zwaard zal vergaan, maar ook zal er voor Israël alleen redding zijn als ze zich wendt tot Jacobs God. Hij is ook een God der heidenen, der volken.
Paulus in de synagoge, waar over het verleden slechts gesproken wordt, of men voelt zich bijv. ver verheven boven de rest. De Jood heeft een verleden, en een toekomst, maar geen heden. Dat moet als een schok gewerkt hebben. In de gekruisigde is de Schrift vervuld. God heeft Hem opgewekt. Waar staat dat dan in het Oude Testament (waar hadden de Emmaüsgangers het moeten lezen), vanaf Genesis toont Christus het aan. Paulus geeft het aan: in de psalm staat dat de Heilige geen verderving zal zien. David dus niet, want die is gestorven. Dat is dus de grote Zoon van David, die door God is opgewekt. Iedereen die de levende God dienden, zij zijn bijgezet en hebben verderf gezien. De levensgang van alle gelovigen. Het ligt in Zijn hand, in Zijn raad. Daar kunnen we niet in doordringen. God gaat erover. Geen dom lot of stom feit. Dat blijft er over zonder verkiezing. Fatalisme. In de raad van God kan geen kwaad ons genaken. In Jezus Christus is de dood achterons, en alle dingen moeten meewerken ten goede. Die God moet worden gediend, het gaat er niet om wat u verdiend. Een goede keus om God te dienen. God dienen in Zijn hoogheid, wijsheid en goedheid,een hoge en heilige roeping.
We maken deel uit van deze wereld, de dood wenkt ieder uur, Pasen bepaalt ons daarbij. Ons lichaam wordt vroeg of laat aan het verderf prijs gegeven. God lijdt ons in Zijn dienst en hij bepaalt het moment waarop we tot hoger dienst worden bevorderd. De Heere zal u tot een eeuwig licht zijn, daarvoor wijkt de schaduw van de dood. David is ont-slapen. De bitterheid van de dood is eruit weg. Een geheimenis.
David is bij zijn vaderen bijgezet. Verderving, ontbinding - verschrikkelijk. Geen glorie blijft ervan over. Het begint al vroeg. Maar waar een mens aan het eind is, zet het evangelie van Pasen in. De levenden heeft geen verderving gezien.
Het is Paulus een hartzeer dat niet iedereen de Christus omhelst - ik zou zelf wel van Christus verbannen willen zijn; hij bidt om hun behoud. Geen verderving gezien, dat is Pasen. Het wonder van verzoening en herschepping. Hij stat in uw midden, in de Schriften, zegt Paulus. Als degene die God heet opgewekt. Voorgoed onttrokken aan de macht van de dood. Die Hem niet opmerken, zijn verachters.Verwonderen, hart hebben voor; besef hoe gering u bent tegen over deze God.
Alle tekort en gebrek van David's dienst wordt volmaakt door de volmaakt dienst van de Hogepriesters. Dat kan alleen door de opwekking van Christus. Alle gelovigen mogen dienaren zijn, omdat Hij is opgestaan. Wie zal scheiding tussen Christus en de Zijnen. De dood ? Nee, daadoor komen ze dichter naar Hem toe, de eeuwigheid dringt al binnen in het gebeid van de dood daar waar de graven zijn, Vader, Ik wil dat waar ik ben ook zij bij Mij zijn die Gij Mij gegeven hebt. Dat wordt verhoord. Naar ziel en lichaam beide Zijn eigendom. Als onderpand in de hemel. Davids verderving is niet het laatste woord. Christus' geen-verderving is van meer gewicht. Zij zullen aan die verderfelijkheid worden onttrokken, gelijkvormig aan het verheerlijkte lichaam van Christus. Geen zweem van ontbinding meer. Niet te begrijpen door ons. Ziet op Hem, die geen ontbinding heeft gezien. Die opgewekt in onverderfelijkheid staat er garant voor. De dood is verslonden tot overwinning.