Artikel 17, een van de mooiste en rijkste. Lijkt op zondag 1, ook over troost. Het is een scharnier tussen 1-13, de godsleer met 14-17 de mensleer. Vanaf 18 de Christusleer. God gaat de zondaar zoeken. Hij heeft deernis met hun lot – daar moet je toch van onder de indruk raken. God begeeft Zich naar de mens die voor Hem beeft. En belooft Zijn Zoon te geven. Het initiatief gaat van God uit. Je ziet een donkere achtergrond, daar schittert en fonkelt de liefde van God. Art 16 (verkiezend) en 17 (de zoekende liefde). De God van artikel 17 belijden wij, simpel gezegd. Let hier op de werkwoorden waarmee God beschreven wordt – Hij zag op de mens. Hij ziet op me. Hij keert zich niet vol walging af. Hij zoekt hen, hij heeft getroost, hij belooft.
Het is zo mooi, als je daar persoonlijk iets van af weet. Als je uitgeteerd in het ziekenhuis ligt, gaat er een gordijntje ligt. Maar Hij zoekt je op met Zijn blik. Zijn liefde zocht mij.
Hij zoekt met Zijn voeten, troost met Zijn woorden en geeft met Zijn hart.
1
Psalm 146 hebben we gezongen. Het is de Heer die... staat er vaak. Hij doet alles, het gaat van Hem uit. De wederoprichting van de gevallen mens. God is niet alleen bezig de mens te herstellen, terug in de oude positie, nee het is veel rijker. Dan zou het evangelie armzalig zijn, in zes dagen alles prachtig en in één handeling alles kapot – duizende jaren om alles te herstellen ? Nee, God is uit op verheffing. Het wordt veel mooier dan het ooit geweest is voor de zondeval. Adam kende geen oorlog of ziekte. Maar God gaat het via de tranen brengen tot de grootste vreugde. Echte vreugde kun je alleen beleven tegen de achtergrond van verdriet - gek is dat. Je weet beter wat het is. We kennen vrede pas als we vertrouwd zijn met oorlog. Nu gaat God die zondeval gebruiken als middel tot een hoger doel, een nog hoger doel. Zonder zondeval zou dan niet gekomen zijn. Door genade worden Adam en Eva niet alleen weer schepselen maar lieve kinderen van God, dat waren ze in het paradijs niet.
Dat geldt ook voor God zelf. Augustinus ging te ver – “o gelukkige schuld”, maar nee, het is niet 'fijn' dat de zondeval geweest is. Maar God is zo groot dat Hij het kwade ten beste keren wil.
In de schepping zien we karaktertrekken van God – de almacht, de goedheid en de wijsheid - daar konden Adam en Eva onder de indruk van zijn, maar niet zichtbaar waren: de gerechtigheid (bij het kruis), de heiligheid van God, daar wist Adam ook niets van. Om Zijn heiligheid moest God afstand nemen van Zijn Zoon. Barmhartigheid zie je pas als je ellendig bent. Deernis kon er alleen zijn met die schuldige. Adam was niet ellendig of schuldig.
Dat is aanbiddelijk...
God ziet. Hij is het onderwerp van de zin, de Handelende Persoon. Hij zoekt weer contact met de mens die met Hem gebroken. Als jij beledigt bent, dan zeg je, die ander moet weer komen om het weer goed te maken. God is de beledigde partij en Gij gaat de mens achterna – dat zouden wij nooit doen. De mens heeft geen 'help' geroepen, geen genade gesmeekt. Hij vlucht alleen maar weg. Als je satans kant kiest, wordt het donker en ellendig.
Het was goed en zuiver; nu was hij besmeurd door de zonde. Wat moet er door Hem gegaan zijn.. Ziet Hij koud en onbarmhartig – nee Hij keert Zijn gezicht niet vol walging af,maar Hij wordt diep geraakt. De Heere Jezus zag op de schare en werd geraakt in Zijn hart. Geen ogen van een vijand, die eerwraak wil. Ogen van een ontfermer.
God zoekt. Dat is het christelijk geloof. Altijd zijn het godszoekers in andere godsdiensten. Maar in het christendom is het een mens zoekende God. Voor we ons gewonnen geven aan God gaan we altijd op de loop. We doen een stapje terug en ontlopen Hem. De mens is angstig. Bevende vlucht hij. Verwijdering.
Misschien kent u het - je voelde dat je door de knieën moest, maar des te harder liep je weg des te meer stopte je je vingers in de oren. En toch haalde Hij de mens in. Mladic werd gezocht een paar jaar terug. Zo zoekt God niet. Weet u dat God u zoekt en roept – waar ben je? Ze zeggen niet hier ben ik Heere, o wees mij zondaar genadig. Dit is gereformeerd goud, Bijbels goud.
Weet u daarvan in uw eigen leven? As je opgroeit in een christelijk gezin – in de diensten als het kan, kinderbijbel, het wordt met de paplepel in gegeven. De ouders brengen de kinderen bij de Heere Jezus. En dan zeggen ze niet, wat is dat een enge man. Hij had iets aantrekkelijks voor de kinderen, ze wilden niet direct van Zijn schoot af. Hij omarmt ze zelfs. Het is niet eng. Van jongs af aan mest om je levensboom.
Anderen hebben het ervaren via een alfacursus bijvoorbeeld. Je merkt. God is met jou bezig. Wat loopt God ons achterna, ook als we weer een dwaalspoor in zijn gegaan. Hij brengt ons terug.
Het kan via een sterfgeval. Met een schok besef je – mijn leven is eindig. Ik was 26 en net dominee, een klasgenoot van de lagere school, het mooiste meisje van de klas – een hersentumor, twee weken voor ze overleed, heb ik haar opgezocht. Wat heeft dat een indruk op me gemaakt – een leeftijdsgenoot – als ik nu eens voor de eeuwigheid had gestaan, is het dan wel met mijn ziel? Het heeft een impact op me gehad. Een roepstem van God.
Kan door een gemis dat je voelt, alles wat je wilde, maar je bent leeg. Omdat ik niet verzoend ben met God, en daardoor heen ben je Hem gaan zoeken, maar Hij gebruikte die leegte. God roept u en noemt je bij je naam.
En toen kwam die confrontatie, uit mijn schuilhoek te voorschijn, dat je brak voor God en Hem onder ogen moest komen. Dat je door alles heen zakt. Gaan smoesjes meer. Adam deed dat ook nog – die vrouw die Gij mij gegeven hebt. En Eva – voel jij geen schuld? Dat komt door die slang. Afschuiven en uitvluchten. Die mens blijft de Heere zoeken, niet te begrijpen. Ze zeggen dan toch wel: en ik heb gegeten. Heel dun schuldbelijdenisje.
Als u me verdoemd op dit moment, dan doet U geen onrecht. Ik heb niets meer te eisen, wat u ook met mij doet, Heere. De schuldbrief komt bij jou naar binnen, ordentelijk voor ogen, als in een film en je zinkt weg. Zet je handtekening, maar je hoeft het niet zelf te betalen.
2
God troostte. Toen God die mens inhaalde – wat deed Hij toen: hij veroordeelde niet, maar troostte hen. Legde een arm om hem heen. Hij legt het oordeel, dat zij verdienen op Zijn Zoon. Wat rijk, zodra de zonde was begaan, wordt genade beloofd... Zodra de wond is geslagen, komt de Heere met het medicijn: de moederbelofte. En Hij geeft ze aan twee zondige mensen, die amper schuldenaar voor God zijn geworden. Wonderlijke goedheid en wijsheid van God – juist gekozen worden...
De verleider zal worden veroordeeld en de misleiden verlost. Dat is de moederbelofte. Zijn hart wordt leeg gegeven: Mijn Zoon wordt mensenkind. Guido de Brès: en dat geloof ik, wat God beloofd.
Kent u dat in uw leven, die vertroostende liefde, met woorden. Dat doet de Heere vaak als je klem zit – op je knieën, Heere ik weet het niet meer; de Heere kwam over en geeft een belofte – via het lezen van het Woord - een kaart met een tekst, die naar binnen sloeg. Er zijn zoveel manieren. Je kreeg houvast. Heeft u zo'n tekst? Voorin uw Bijbel misschien? Die kan gaan werken in je leven.. troostende zondaarsliefde. Aan een bevende zondaar.
Lof zij de Heer die uw bevende vrees zal beschamen. Hij zoekt; maar zend ook Zijn Zoon, de goedheid van God ten toppunt gestegen. Er was een tegenstrijdigheid – tussen Gods recht waar Hij niet van af kwam. Dat eiste dat Adam moest sterven. De genade riep: laat hem leven. Dat was een probleem. De engelen wisten dat ook niet op te lossen: En recht blijven en genadig zijn? Toen kwam Gods wijsheid tussen beide, die beide voldoening gaf. Op het kruis. Hier schittert Gods gerechtigheid en straalt genadige verschoning. Daar wordt Christus gestraft, opdat wij zouden worden gespaard. Straf die ons vrede aanbrengt.
3
Om de kop van de slang te vermorzelen en om de gevallen mens gelukkig te maken. Het eerste was op Golgotha. Zijn gespijkerde voeten op de kop van de slang.
God wil je zo graag gelukkig zien. Hij s iniet uit om je te beperken en ellendig te maken – hoe kom je erbij – de wereld kan dat echt niet hoor – je wordt bedrogen. Een schijnwereld.
Als je een lieve papa en mama hebt, dan weet ik zeker: ze willen je heel graag elke dag blij zien. Vaders willen niet waarschuwen en straffen – maar dat ze gelukkig zijn. Liefde zorg en aandacht, studeren, school, ze doen er alles aan om je zo goed mogelijk op te laten groeien, en als je christelijke ouders hebt – alleen door de Heere Jezus word je echt gelukkig. Zelfs als je maar 26 jaar zou worden, zou je toch eeuwig gelukkig worden.
En God: Precies eender. Hij wil dat jij – vul je naam in – ben je gelukkig zonder God? Wat een vreselijk geluk is dat, eet en drinkt en feest zonder God. Zonder bekeerd te zijn. Als je zo sterft en je slaat in de hel je ogen open en kijkt terug op je leventje, dan zul je zien hoe vreselijk dat geluk was. God wil je ècht gelukkig maken. Voor nu en altijd, zodat de dood je geen angst aanjaagt, ik zoek je, troost je, ik beloof je, ik geef je.
De heilsgeschiedenis is geen cirkel, hier begint het – het is een spiraal, het zakt maar het eindigt hoger dan het ooit geweest is.
Wie is aan onzen God gelijk?
Die armen opricht uit het slijk;
Nooddruftigen, van elk verstoten,
Goedgunstig opheft uit het stof,
maar meer dan dat:
En hen, verrijkt met eer en lof,
Naast prinsen plaatst en wereldgroten?
