Edit|
EditReeks Samenvatting:
Shit. Stinkende hondenpoep. Dat heb ik nog nooit een dominee horen zeggen vanaf de kansel. Maar Paulus gebruikt wel zo'n plat woord (Gr. skubalon). Waar heeft hij het dan over? Niet over iets verkeerds, maar over zijn eigen godsdienstige leven! Hij ontdekte dat al zijn godsdienst religie was en geen relatie. Religie wil zeggen: heel veel doen en laten. Relatie:het gaat om een Persoon. Als ik Hem maar kenne...
Religie of relatie?
– de plussen
– de minnen
– beminnen
Fil 3 gaat over de rechtvaardiging (3), heiliging (12), heerlijkmaking (21). Maar het gaat hier over een levende persoon, nl. de Heere Jezus. Christus, ons doel, Vers 14, ik jaag naar het doel, de prijs, Christus zelf. Vaders in Christus willen alleen maar over Hem spreken. Zoals Christus op aarde was, laat die gezindheid ook in ons zijn. Die mentaliteit. In hfst.3 gaat over Christus, zoals Hij nu in de hemel is aan Gods rechterhand. Het gaat om de uitnemendheid van de kennis van die verheerlijkte Heiland. Dat is het onderwerp.
Wij maken vaak verkeerde indelingen. Wij praten over Rooms en protestants, over evangelisch en reformatorisch, over hervormd en gereformeerd. Maar je kunt beter een toegewijde Roomse hebben dan een gereformeerde meeloper. God kan niets met die onderscheidingen. Ik hou van mijn kerkgenootschap, maar voor God hebben die indelingen geen waarde. Je kerkgenootschap en opleiding zijn voor God geen pluspuntjes.
Wij maken ons druk over het Avondmaal. Of we wel of niet aangaan, maar dan gaat de persoon van de Heere Jezus naar de achtergrond. Doe dat tot Mijn gedachtenis.. Het gaat over Hem.
Is heiliging een gave of opgave....blijf je bedelaar of overwinnaar... Daar kan ik over gaan discussiëren, maar het gaat in de heiligmaking om Hem, om Christus. Er is veel blabla, maar dan ben je de focus kwijt.
Paulus schrijft: kijk uit voor de honden. Hij doelt hier op de Judaïsten. Honden, slechte arbeiders. Wat een scherpe taal. Versnijdenis, noemt hij ze zelfs. Die leren dat geloof in de Heere Jezus alleen niet genoeg is, maar dat heidenen die tot geloof komen zich ook moeten laten besnijden. Ze snijden het hart van het geloof weg. Kijk uit voor predikers die zeggen dat geloof in de Heere Jezus niet voldoende is. Dat kan op allerlei manieren. Geloof is niet genoeg, maar je moet eerst een Pniël of Bethel meegemaakt hebben, of bij de Pinkstergemeente; je moet wel in tongen spreken etc. Je kunt zo de nadruk leggen op de geestesgaven, dat je de Heere Jezus vergeet. Honden noemt Paulus ze dan.
Het gaat om de besnijdenis van het hart. Om het vereren van Hem op een geestelijke manier. Roemen in Christus. Paulus gebruikt dat woord roemen vaak. Roemen is zo vol zijn van die Ene, dat je de kerk uit komt en maar één ding onthoudt: het gaat om de Heere Jezus. Wat is nou in één woord wat het evangelie is? Hij. Niet ik, maar de Heere Jezus. Niet de offers die ik breng, niet de tranen die ik pleng, maken ons aangenaam voor God. Alleen het bloed van Christus redt.
Tegenwoordig zijn er ook Messiaanse gemeenten in opkomst. Ook in Zuid-Holland. Het zijn geen Joden die tot geloof komen, maar het zijn christenen die steeds Joodser gaan leven en doen. Ze gaan terug naar het Jodendom, maar de Heere Jezus als Zoon van God wordt niet meer beleden. Dan is het hart eruit. Prutsers.
Vlees kun je op twee manieren opvatten: het zondige vlees, maar ook het vrome vlees, dat uit eigen kracht probeert zo aangenaam mogelijk voor God te worden. Je kunt redeneren: als ik me heb laten over-dopen, dan ben ik een beetje gehoorzamer dan anderen. Als je zegt: ik heb een andere Schriftvisie en daardoor ben ik tot een andere conclusie gekomen, OK. Maar als je jezelf een beetje gehoorzamer vindt, dan stinkt het naar eigen vroomheid.
Misschien doe je een hoedje op bij het avondmaal. Prima, sta ik achter. Maar als je denkt dat jij een beetje gehoorzamer bent dan een ander, dan wordt het al weer gevaarlijk, dat stinkt.
Paulus moet heel wat plussen. Ik ben een Israeliet, ik draag het teken van Gods verbond, ik ben uit de stam van Benjamin. Ik ben een Hebreeër. Ik heb me ingespannen in de partij van de Farizeeërs. Misschien denk je: ik neem het geloof tenminste serieus. Ik doe aan Bijbelstudie, ik bid elke dag. Prima, maar denk niet dat jij er wat mee kan worden voor God. Als hij in de spiegel kijkt, ziet Paulus en onberispelijke Farizeeër. Maar ik ben er niks mee voor God. Want Paulus zegt: maar.
Maar toen God mij stil hield. Toen werd dat wat vroeger zo belangrijk voor mij was, waardeloos. Paulus kreeg een ontmoeting met de verheerlijkte allerhoogste Heere Jezus. Hij zakte door zijn vroomheid heen. Hij kon zichzelf niet meer op de been houden. Al zou je 40 jaar bidden en vasten, dan ga je nog verloren. Hard he? Ik geef zoveel van mijn vrije tijd op voor de kerk. Je kunt nog zo vroom zijn en goede dingen doen, maar als je niet die levende relatie met de Heere Jezus heb, dan is het shit. Paulus wil je choqueren. Niet die vieze zonden, maar die vieze gerechtigheid zonder Christus. Ik ken mensen die altijd heel netjes geleefd hebben, maar als ze Hem ontmoeten dan wordt alles anders. Toen Christus je met Zijn liefde overspoelde, toen werd religie relatie. Toen werden al die plusjes geen grond meer maar vrucht. Je wilt de Heere Jezus wel, maar je wilt Hem erbij. 80% Christus, 20% zelf. ….Dan begrijp je niet waar het over gaat. Het is alles of niets. Niet: 1 hand aan Christus en de ander nog even vrij houden. Neem Heer mijn BEIDE handen.
Alleen het fundament van het bloed van Jezus, dat is houdbaar. Christus die de zonde verzoent. Alles schade en drek achten, en naar Christus vluchten. Het is niet alleen iets wat neutraal is, niet alleen geen pluspunt, maar een minpunt als het zonder Christus gedaan is. Je moet het niet alleen van de credit kant af halen,maar aan de debet kant plaatsen. Vroomheid zonder Christus is als een mantel met gaten waar Hij dwars doorheen kijkt tot op je hart. Als Hij je ogen opent, bekleed hij met Zijn mantel van gerechtigheid.
Al onze gerechtigheden zijn een wegwerpelijk kleed. Vies. Zelfs mijn tranen en gebeden hebben nog vergeving nodig. Over mijn preken heb ik nog verzoening nodig, Hoeveel was nou van mij en hoeveel was echt tot eer van Hem?
Hem te kennen, daar gaat het om. Geen plus, geen min, maar alleen die ene: Christus. Paulus acht alles drek, vergeleken bij Christus.
Als er één in de wereld geweest is die Hem kende, dan was het Paulus wel. En toch zegt hij zelf: och dat ik Hem kende en de kracht van Zijn opstanding. Hoe groot en schitterend is Zijn eer....
De Heere is op Zijn eigen eer betrokken. Hij gebruikt vaak predikanten waar je geen zin in hebt.
Belijdeniscathechisanten: heb je kennis aan Hem gekregen? Gaat het je om Hem? Als je pas verkering hebt, ken je elkaar een beetje. Maar na 25 jaar heb je geen woord meer nodig om te weten hoe de ander gesteld is. En toch is er steeds weer iets verrassends. Zo is het ook met de Heere Jezus. Als je omgang met Hem hebt, tijd voor Hem vrijmaakt, dan leer je Hem steeds beter kennen. Maar weten over is niet hetzelfde als kennen. Kennen is heel persoonlijk. Als je jezelf leert kennen, word je een groot beest bij God. Als je Hem leert kennen, dan ga je je ook steeds meer in hem verheugen. Als religie relatie wordt, gaan alle heilige huisjes omver. Dat doet pijn. Maar de Heere Jezus kan het. Dan worden heilige huisjes afgebroken en de relatie met Hem opgebouwd. Als je nog vragen stelt over hoe vaak je moet bidden, of je 1 of 2 keer naar de kerk gaat, over wat mag en niet mag, dan gaat het nog om religie. Als je een relatie met Hem hebt, dan hoor je aan Zijn tafel. Niet als het alleen religie is. Als ik Hem maar kenne.
