Verlangt u er ook zo naar dat het nu eindelijk weer eens echt lente wordt? Het blijft dit jaar veel langer dan normaal koud. In werkelijkheid is het al lang lente, maar het duurt een tijd voor we het merken dit jaar. De zon laat zich al wel wat vaker zien, maar we hebben geduld nodig tot het mooie weer echt doorbreekt. Bij het Paasfeest is het ook zo. Christus is al opgestaan, maar er zijn geen getuigen bij geweest. Het wonder heeft al plaatsgevonden, het nieuwe leven is al doorgebroken, maar het duurt nog een hele tijd voor de heerlijke gevolgen daarvan stap voor stap aan het licht treden. Zo kunnen we ook onze tekst een beetje begrijpen: de discipelen gingen weer naar huis.
In de hof van Jozef van Arimathea is geen levende gestorven, maar een gestorvene levend geworden. De NOS zou het bij ons niet uit willen zenden, zo ongelooflijk is dat. Er was dus iemand sterker dan de dood, iemand die er uit eigen kracht uit opstond. Dat deed Hij niet zozeer voor zichzelf, maar voor ons, ten dode opgeschreven mensen. De discipelen zijn getuige van dit nieuws. De doeken zijn netjes opgerold, dat duidt erop dat Jezus' lichaam niet gestorven is. Er staat zelfs dat Johannes geloofde. Deze boodschap dringt bij de discipelen door, en waar loopt dat op uit? Ze gingen weer naar huis!
Is dat geen koude douche, een anti-climax in heel dit gebeuren? Ze gingen gewoon weer naar het adres waar ze onderdak hadden gevonden in Jeruzalem. Maria ging later terug naar twee verschillende plekken, daar waar Petrus woonde en waar Johannes woonde. Blijkbaar op twee verschillende plekken. Ze zijn beide getuige geweest van het lege graf. Johannes geloofde zelfs, staat er. En ze gaan gewoon terug naar hun alledaagse leven. Hoe kan dat? Nou ja.....Is dat bij ons ook niet vaak het geval? We hebben op Paasfeest stilgestaan bij het heerlijkste nieuws dat zich maar denken laat. En wat doen wij ermee? Het gaat erom dat je gelooft in de Zoon van God en zo het leven ontvangt in Zijn naam, vertelt Johannes ons in Zijn hele evangelie. Johannes geloofde, en toch is hij niet spontaan in een geloofsjubel uitgebarsten. Hij gaat gewoon naar huis. Klopt dat wel?
Maria bleef wel, zij rustte niet voor ze wist waar haar Zaligmaker gebleven was. Petrus en Johannes gingen weer naar huis. Er staat niet dat ze naar hun broeders en zusters terug gingen, of naar de tempel of zo. Dan denk je aan de Emmaüsgangers, wiens harten brandende waren en zij moesten het aan de broeders vertellen. We lezen wel van de vrouwen dat ze het nieuws van Pasen als eerste gaan vertellen. Petrus en Johannes gaan domweg weer naar huis,alsof er niets gebeurd is. Hoe komt dat?Omdat dat licht van Pasen maar geleidelijk doorbreekt. In het Grieks wordt een steeds sterker werkwoord gebruikt voor zien. Vers 2: Maria. Zij ziet het graf aan de buitenkant. Ze komt niet verder en kijkt niet verder. Ze trekt foute conclusies en rent terug naar de discipelen. Dan komt Johannes bij het graf en kijkt naar binnen, hij ziet de doeken liggen. Hij ziet dus al meer dan Maria. Dan komt Petrus als derde, hij ziet ook de doeken, maar hij ziet ook nog de zweetdoek liggen, afgezonderd van de andere doeken. En dan gaat ook Johannes naar binnen. Hij zag het niet alleen,maar hij doorziet het. Theoreo, doorzien. Hier is geen sprake van grafroof, maar hier is God aan het werk. Johannes doorzag het, en geloofde het. Maar hij had Christus nog niet ontmoet, en de Schriften waren nog niet opengegaan. Hij zag wel genoeg om te begrijpen dat er iets bijzonders aan de hand was. Dan komt Maria Magdalena, en zij ziet nog meer. Zij ziet de twee engelen en daarna de Heere zelf. Eerst nog vaag, maar dan is het zover: ze ontmoet haar Heere en Heiland. Er wordt steeds een tipje van de sluier verder opgelicht. Het geloof van Johannes is nog beperkt geweest. Maar toch.
Er zijn van die wonderlijke dingen waar zo moeilijk een verklaring voor te vinden valt. Wonderen, waarbij je weet: hier is iets bijzonders aan de hand, Hier zie je de hand van God. We leren God eerst kennen uit de natuur, en steeds meer door Zijn Woord. Maar Petrus en Johannes hadden alleen maar het boek der natuur. Ze hadden psalm 16 nog niet leren betrekken op hun Meester. Daarom is het hier nog beginnend geloof. Ze kenden Hem wel, maar het is nog niet om over naar huis te schrijven. Pasen is zo overweldigend, en pas stapje voor stapje dringt de geweldige werkelijkheid tot je door.
Zo worden er nog steeds ontdekkingen gedaan. In de wetenschap gebeurt dat ook, en opeens komen er nieuwe inzichten opgedaan. Zo is het ook hier met Pasen. Petrus verwondert zich en gaat net als Johannes terug naar Zijn vaste verblijfsplaats in Jeruzalem.
We kunnen er nog meer over zeggen. Het feit dat ze naar huis gaan, heeft ons tot nu toe steeds verbaasd. Het feit dat ze naar huis gaan, heeft niet alleen te maken met de beperking van het geloof van Johannes, maar heeft ook te maken met het geloof van Johannes. Je kunt het dan ook rustig in Zijn handen leggen, en rustig weer naar huis gaan. Vanuit de wetenschap dat Hij regeert over alle dingen. Dan kun je rustig weer naar huis gaan. Hij zal zelf zorgen dat anderen het horen. Er wordt in deze geschiedenis heel wat afgerend. De vrouwen naar het graf, naar Jeruzalem, de discipelen naar het graf etc. Het is een drukte van belang d aar in de vroege ochtend. Maar het is wel het ongeloof dat hen zoveel haast in het bloed jaagt. Op het moment dat Johannes begint te geloven, is de onrust voorbij. Het geloof geeft dus rust. Ongeloof geeft stress, gespannenheid, maar het geloof houdt rekening met God, en geeft rust.
Weten wij nog dat het ware geloof juist rust geeft? Vanuit de wetenschap dat de Heere er ook nog is en dat hij Zijn werk echt niet zomaar uit Zijn handen laat vallen. Wij hoeven dus niet mee eindeloos te draven en van hot naar her te rennen, alsof het koninkrijk van God van ons afhangt. We vieren Pasen, we laten de teugels vieren, juist omdat Hij alles heeft volbracht. De Heere zelf heeft Zijn werk helemaal afgemaakt, Hij doet het en Hij doet het volkomen. En wij mogen daarbij rusten, wij krijgen vrij af. Zo blijft er dan een rust over voor het volk van God.
Jezus vertelt het verhaal van de Farizeeër en de tollenaar. De Farizeeër was druk met de draagbare radio van Zijn gebeden. De tollenaar beleed schuld en ging gerechtvaardigd naar Zijn huis.....
Johannes had met Christus zo'n nauwe band. Hij heeft het geloofd, hij heeft het gezien en hij ging terug naar huis. Gerechtvaardigd. Hij kon rustig wachten. 's Avonds vinden we hem weer terug in de kring van de discipelen. Kunnen wij ook wachten? Er is een tijd om te werken, om te rusten, maar ook een tijd om te wachten. Bonhoeffer was er van overtuigd dat het nu een tijd is om te wachten op God. Het zou me niks verbaasd hebben als Petrus en Johannes thuis gebeden hebben: wat wilt u dat we nu doen zullen? De Heere heeft hen inderdaad verder geleid. Petrus wordt diezelfde dag weer opgezocht door de Heere Jezus. De discipelen dan gingen w eer naar huis. Dat was dus blijkbaar niet zo vreemd dan het eerst leek.
Ik denk ook aan de geschiedenis van Maria en Martha. Maria bleef in huis zitten. Zij had het goede deel uitgekozen, staat er. Ze gingen naar “het hunne”, staat er letterlijk. Ook daar moet Pasen juist doordringen. Ook in het huis. Voor ons zijn het vaak twee werelden. De wereld van de kerk en de zondag aan de ene kant, en thuis aan de andere kant. Jammer eigenlijk. Juist in de gewone dingen van het leven wil de Heere doordringen. Juist als we leven in zonde en in de grauwheid van het bestaan, wil de Heere Jezus doordringen. Gewoon in het alledaagse leven. Laten we daarom de afstand tussen de hof en het thuis niet te groot maken. Je herkent dat wel: bent nog niet thuis of het gaat alweer mis; de overgang van het hooggebergte naar de laagvlakte van het leven. Het is de bedoeling van Pasen om die twee dichter bij elkaar te brengen. Totdat de werkelijkheid van Zijn opstanding het huis, ja de hele wereld zal doortrekken. Wat zal de wereld mooi zijn op die dag....