Edit|
EditReeks Samenvatting:
Ver van huis of thuis. Wat een verschil. De Bijbel maakt verschil. Ver van onze kerk, ver van huis.....Zijn we misschien in de kerk ver van huis misschien? Voelen we ons thuis? Zijn we dan echt helemaal thuis? Om ons heen zijn velen ver van huis; vele duizenden daklozen in Rotterdam en omgeving. Ook in geestelijke zin misschien. Je zit wel in de kerk, maar je voelt je er niet thuis, je hebt er niks te zoeken- vind je- of je vindt er niks.
Er zijn miljoenen mensen zonder dak boven hun hoofd, denk aan de secularisatie. Hoe is dat zo ver gekomen; wat zijn de oorzaken? Je went er al bijna aan, maar het is een aangrijpende zaak. Hoe komt dat eigenlijk? Is daarmee het hart uit onze samenleving weggevallen? En als dat zo is, kan onze samenleving dan eigenlijk wel leven? Leven zonder hart? Is het hart niet uit grote delen van de kerkelijke samenleving niet weggevallen? Zijn grote delen van de kerk dan niet zonder kloppend hart, dus dood? Is dat de reden dat de secularisatie zo sterk om zich heen grijpt vandaag de dag?
Dat is wel een gewetensvraag, uiterst beschuldigend. In psalm 84 betuigt de dichter het verlangen naar het huis van God. Op de wijs van het Oude Testament. Kunt u nog zingen, zing dan mee......op de wijs van het Nieuwe Testament.
Psalm 84 gaat over een schreeuw naar God. Wat is dat eigenlijk? Is daar misschien schreeuwend gebrek aan? Is daar misschien schreeuwend behoefte aan? Psalm 83 gaat er aan vooraf en is een psalm van intense strijd. Gaat het misschien over de kerk in Nederland of over u persoonlijk? Er op of eronder?
Psalm 84 een loflied, volgend op een strijdlied. Luther zei: als je het moeilijk hebt, ga dan maar zingen. Maar dan wel op de juiste toonhoogte, vers 3: mijn ziel is begerig en bezwijkt van verlangen naar de voorhoven van de Heere. Mijn hart en mijn vlees roepen uit....Ging u zo naar de kerk? Ja of nee?
Of psalm 119: mijn ziel is bezweken van verlangen....het staat er toch...Op Uw Woord heb ik gehoopt....Of psalm 42: Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God.
Daar ligt de oorzaak van de secularisatie. Wat gaat er van ons uit? Waar is vandaag de schreeuw naar God? Los van Oosterse emotionaliteit, toch. Onder een nuchter en strak gezicht, een hart wat schreeuwt naar God. Of niet. Zo simpel is dat. Ons hart is onrustig in ons, totdat het rust vindt in God.
God, ik kan zonder U niet leven...Je bent in deze dingen thuis, of ver van huis. Wat een verschil. Psalm 84 maakt het verschil. Welgelukzalig zijn zij die in Zijn huis wonen. Een pelgrim op weg naar één van de feesten in Israël. Die pelgrim ziet in de verte de tempelgebouwen en zijn hart verlangt om daar niet alleen te komen maar om er zelfs te mogen blijven voor altijd.
Dit is het echte leven. De Bijbel maakt het verschil. Als je Christus kent, en God is een tijd afwezig in je leven, en je hebt de Heere Jezus lief en het wordt een tijd donker in je leven, dat kan, dan schreeuwt je hart naar God. Lieve God ik kan niet zonder U leven...
Je bent in deze dingen thuis, of ver van huis. Als je deze dingen kent, verlang je naar de Heere Jezus. De Heere Jezus wordt genoemd de bedienaar van het heiligdom in de Hebreeënbrief. Om daar te wonen, altijd...Tekent dit onze kerkgang? En onze dagelijkse gang in het leven?
Ik zoek nog steeds naar de oorzaak van die aangrijpende secularisatie. Zijn wij dat misschien zelf? Welgelukzalig zijn zij die bij God wonen.....verstaat u dat? Psalm 84 is een lofzang. Ik hou heel veel van mijn vrouw en kinderen, maar het grootste geluk is God zelf. Zien onze buren en collega's dat er iets is dat ons bezielt? Het wonen bij God, en zelfs de mus en de zwaluw kunnen zomaar bij God blijven in de tempel. Je bent daar jaloers op... Een alles verterend heimwee doortrekt je ziel.....Ben je dan een christen? ja. Dogmatiek maakt je niet zalig,maar de woorden van de Schrift zelf. Je leven is hierin vervat, of niet. Een derde weg is er niet.
Een alles verterend verlangen naar de gemeenschap met God...Hebben we zo onze stille tijd? U zoekt mijn hart...Of is dat uit de tijd? Geen wonder dat de secularisatie dan zo om zich heen grijpt. Dan leef je dus niet.....
De bediening der verzoening in de tabernakel, in de tempel, in de kerk. Psalm 84 zegt: we zullen verzadigd worden met het goede van Uw huis. Vaak komen wij niet verder dan: het zei me wel iets.....ik had er wel iets aan...
In psalm 84 wordt gesproken over de mens wiens sterkte in God is. O Heere Jezus, ik moet bij U zijn....Daar gaan ze in de richting van het asiel, van de bediening der verzoening. Zie mij toch aan in Uw Zoon, anders ben ik verloren.
Is dit wartaal, of is het de taal van uw hart? Die tot Mij komt, zal Ik absoluut niet uitwerpen...nee echt niet. De aantrekkingskracht van een kerkdienst is dat God er is, en Christus. Geen gedogmatiseer, maar linea recta de Schriften zelf. Daar moet ik zijn, bij de Christus der Schriften. Paulus zegt: God heeft het verachte uitverkoren. Als het theologisch veracht wordt en je voelt je soms als een eenzame mus op het dak...laat u dan nu meenemen. Want je bent hier ver van huis, of thuis. Er is overvloed hier. We mogen kennelijk niet alleen even komen bij God, maar wonen bij God, omdat God wil wonen in ons. Dat is een geheim.
Dan is die stille vrede in je hart, die vreugde, met niets te vergelijken. Dat is een geheim.. Dat is niet maar even een gevoel,waarmee je vervuld bent en wat later weer weg is. De verzoening van je leven, Hij in mij en ik in Hem, dat geeft een verzoening van je leven, en een vrede die alles te boven gaat. De vader, Zoon en de Geest komen in wonen in je hart. Is dat Pinksteren? Ja.
Als je zelf een tempel bent van God in de Geest...dan merken ze het aan je. Dan val je op. Een pelgrim op weg naar God. Dat merken je collega's....dat merkt je gezin. Je kunt zelfs een pelgrim zijn binnen je huwelijk.
De pelgrim verlangt er naar alle dagen van zijn leven te wonen in het huis van de Heere. Dat tekent je dan, dan krijg je identiteit vanuit de hemel.
Heere Jezus ik ken de vrede met U, maar ik ben zo'n zondig mens. En ik kom weer bedelen om genade bij U. De bron van eeuwig leven ontspringt bij het kruis van Christus.
Ver van huis, of thuis. Ze loven u voortdurend, continu, staat er in de tekst. Herkent u zich in deze dingen? Bent u ver van huis of thuis?
Of moeten we concluderen dat we in de kerk ver van huis zijn, met veel godsdienst zonder genade. Ver van huis, of thuis...Voor Zijn troon en hier beneden...één samenzang. Als je geliefden mist hier beneden, dan moet je gaan zingen. Dan hoor je ze daar boven mee zingen...De Heere loven, dat is leven. Het waarachtige genade-leven, dat in de Schrift is ingebed. Welgelukzalig zijn zij die even komen- nee wonen – in Uw huis. Als wij in deze dingen niet thuis zijn, zijn wij zelf de oorzaak van de secularisatie. Dat is een verantwoordelijkheid....Als het echt in je leeft, kun je het niet verbergen.
O daar te zijn, zonder zonde,als een koninklijk priesterdom, gekocht door het bloed van Christus. Dat is leven; de rest moet je vergeten.
Welgelukzalig zijn zij...voortdurend Hem leven, voor Zijn troon en hier beneden...altijd? Ja dat eigen aan de trouw van God. De volharding der heiligen en de trouw van Gods genade. Heb je dat dan altijd? Nee. Maar het is wel de grondtrek van je leven. Als het niet in orde is, word je onrustig. Dat is Gods genade. Misschien onder een strak gezicht, maar in je hart is die schreeuw naar God. Dat is genade. Dan heb je werkelijk een missionaire gemeente. Eén dag is in uw voorhoven meer dan duizend elders...Ver van huis of thuis...
Mijn God, u zal ik eeuwig loven. God doet je alles of niks. Twee wegen. Een derde weg is er niet. De Bijbel maakt het verschil. Het is dit of dat. Altijd.
