Edit|
EditReeks Samenvatting:
Hoe heeft dat kunnen gebeuren, dat Barnabas en Paulus uiteen gaan, en dan over een bijzaak! "Zoon der vertroosting" betekent Barnabas, en dat is hij geweest voor Paulus. Hij was de eerste die in Jeruzalem geloofde in Paulus' bekering. `Wie nemen we mee`; moet je daarom verschillende wegen gaan? Zo kan dat gaan tussen twee kinderen van God, geoefende christenen. De komst van de Heilige Geest was nodig, toen maar steeds opnieuw. Hier in Handelingen zien we wat het is om het zelf te doen. Verbittering, ze gaan uit elkaar.
Broeders en zusters zijn uit elkaar gegaan om de kerk, we voeren een geding over de kerk. We vertellen elkaar wilde verhalen: als je dit… dan gebeurt er dat. Wat bepaalt de kerk? De kerkorde? Synode besluit? Of zit het dieper? Het gaat toch om Zijn kerk? We moeten ons toch druk maken om de zuiverheid van het evangelie, en om de trouw en betrouwbaarheid van de mensen? `Hij geeft een goed signaal af`, zouden we tegenwoordig zeggen dat Paulus' bezwaar is. Voor de troon van God zijn geen vakken als in een voetbal stadion; ze staan samen, en het zijn er zóveel. Dat was al beloofd aan Abraham, een volk dat niet te tellen is.
Johannes is verbannen als hij zijn openbaring krijgt. Een klein kerkje liet hij achter Een gemeente van ca. 200 in de grote havenstad Corinthe bijv. - het zou een schare worden die niemand tellen kon.
Scharen uit landen en tijden vòòr de gereformeerde belijdenisgeschriften, of uit landen met lutherse geschriften en helemaal geen belijdenis geschriften. Belijdenisgeschriften zijn niet onbelangrijk, maar het fundament is Christus. Het zijn scharen die de Heere Jezus kennen. En op Hem vertrouwen. En dat is wel de totale omkeer van ons leven.
De schare staat voor de koning der koningen. Die God aanbidden zij. Witte klederen van de overwinning, en palmtakken. We vieren een groot feest voor onze Koning. Een hemels loofhuttenfeest. De volmaakte uittocht.
Wie zijn zij? Zij komen uit de grote verdrukking. Dwz niet alleen die als martelaar gestorven zijn. Maar grote verdrukking is er ook als je de pijn en het verdriet van deze wereld voelt.
Wij lopen de Heere steeds voor de voeten, je zegt woorden die je niet moet zeggen. We kunnen ze niet terug nemen. Onze trots! Waarom niet als eerste wij? De Heere heeft er heel wat werk aan gehad om die schare in het Vaderhuis te krijgen. Barnabas en Paulus staan daar ook. Wie had er eigenlijk gelijk? Wie is er de schuld van? Alleen met deze vraag te stellen is het al mis. Je schrijft er een boek over vol. De Heilige Geest zegt er NIETS over in Handelingen. Maar in feite zegt Hij: het is mis.
Oasen zijn erop op de weg van je leven. Het Lam weidt Zijn kudde. Vertrouwt u Hem nog,dat Hij de Goede Herder is? Dat Hij oog heeft voor de dorst van zijn schapen? God zal alle tranen van hun ogen afwissen. Een rijke belofte. Een grote schare, ondanks het geruzie van Paulus en Barnabas en ondanks ons en onze tijd. Zie op Jezus en verwacht het levende water van Hem alleen. Je wordt zalig gemaakt, en je hoeft dat zelf niet te doen. Hij heelt de gebrokenen van harten.
Als we vuil zijn van onszelf maar door het bloed van het offer van Christus rein zijn voor God. Met dat vooruitzicht bidden wij: kom Heere Jezus. Het Lam zij een eeuwig halleluja.