Edit|
EditReeks Samenvatting:
1 Het wezen van de kerk
2 De wisselende tijden van de kerk
(3 De wijde omvang van de kerk)
27-35 gaat over de kerk. De voorgaande gingen over de Heere Jezus. Nu de vrucht van Zijn werk. Niet wat mensen er van vinden, maar wat zegt de Bijbel ervan.
Je kunt het van beneden af bekijken – de kerkdiensten in het RD. De kerktorens. Tegenwoordig zijn hotels en banken hoger. Over dit gebouw kun je al zoveel verschillende gevoelens hebben. Een christen uit een andere richting voelt zich misschien wat verloren hierin, een kerkverlater loopt een blokje om, of een Moslim. Verschillende gevoelens en herinneringen. Gefrustreerd of hart verwarmd.
Je kunt er vanaf de buitenkant naar kijken. Wat vindt u van de kerk – o, al die incestschadalen. Verdeeldheid. Gergem binnen en buiten verband.
Of van binnen uit zoals u hetzelf verneemt. Misschien onmisbaar – zondag als tankdagen. Op dit bankje ben ik door de Heere aanspreken. Kohlbrugge liep op met een gast. Hoe ging het met zijn gemeente? Hij plukte een tak vol met luis en toch bloeien er rozen aan.
Vanavond van Gods kant af. Hoe Hij er tegen aan kijkt en wat Hij er van wil maken. Een van de mooiste thema's van de hele Bijbel. Een bruid voor de Heere Jezus van verloste zondaren – voor de grondlegging van de wereld. Van eeuwigheid tot eeuwigheid, ongelofelijk. Er zijn niet veel dingen voor de grondlegging. Wat was er? God Vader, Zoon en Heilige Geest. Twee dingen in Zijn hart, de Zoon en het voornemen om die kerk te scheppen op aarde. Israël is (pas) van na de schepping. Het koninkrijk van God is vanaf de grondlegging. Wat een project van God! Een heerlijke toekomst, op de nieuwe hemel en aarde is er geen Israël meer, alleen verlosten en die bruid.
1
Wat is die gemeente. Een heilige vergadering van ware Christus-gelovigen. Niet een bepaald kerkgenoodschap. Door wedergeboorte waarachtig Hem toebehoren. Alle RK gelovigen, prot. gelovigen, evangelsich gelovigen. En alle ongelovingen in de RK, GB kerken vallen daar buiten.
“Assemblee” zegt de Franse tekst, een gezelschap. Een eenheid wordt verlost, een Bruid, een Tempel. Het geheel is meer dan de som der delen. De kerk is geen club van gelijkgezinden. De Heere Jezus vergadert ze, Ecclesia, uitgeroepen uit de wereld, ingecorporeerd in die nieuwe eenheid.
Luther: waar Christus is, is de kerk. Op de schouders van de Herder. Door Hem gezocht en gedragen.
Gestempeld en verzegeld door de Heilige Geest, Zijn eigendom, verboden voor onbevoegden. Bent u een levend lidmaat van die Kerk? Verwacht je al je zaligheid van de Heere Jezus en is Zijn bloed onmisbaar? Dan staat je naam boven in de hemel genoteerd.
2
De kerk is niet van vandaag op gisteren. Maar ook niet van alle eeuwen. Sinds Adam – klein vraagteken. De gemeente bestaat vanaf Pinksteren. Ware Christusgelovigen – dat was Adam niet, de Heere Jezus was niet geopenbaard. Adam was een God gelovige en een belofte-van-God-gelovige.
Er zijn drie groepen hier op deze wereld, de heidenen, de Joden en de gemeente Gods. Zo Paulus. Mat 16 – Op deze Petra ZAL Ik Mijn gemeente bouwen, toekomstig dus. Mijn bruid, mijn lichaam, Mijn kerk, Bouwer en Bezitter van die kerk is Hij. Die wereldwijde gemeente is toekomstmuziek in de evangelieën. In Joh 10 zegt de Heere Jezus hetzelfde. Ik ben de Goede Herder – Ik zal ze uitleiden uit de stal (Israël), andere schapen niet van deze stal (uit de heidenen) zal Ik toebrengen, een kudde, één Herder.
De Heere Jezus moest eerst sterven, eerst opstaan en verheerlijkt worden, toen de Heilige Geest werd uitgestort onstond daar de gemeente.
Je ziet het in de beelden die gebruikt worden. Bruid van het Lam. Zo lief heeft Hij Zijn gemeente. Eén liefdesverhaal. Zij is Zijn scheppingswerk. Zij ging leven, de tweede Eva, uit de dood van de Tweede Adam.
Joh de doper noemt zich de vriend van de Bruidigom. Niet de Bruid, dus.... vrienden waren al die gelovigen van het Oude Testament.
Of: het Lichaam van Christus, het verheerlijkte hoofd in de hemel, als mens. Hij moest daar eerst verheerlijkt worden wilde Hij op aarde Zijn lichaam kunnen vormen. 1Cor 12, gedoopt, zodat het lichaam kon ontstaan. Voor Zijn hemelvaart was Hij geen menselijk hoofd in de hemel – dat was een verborgenheid. Totaal nieuw, wat Paulus mocht duidelijk maken.
Of: het beeld van de Tempel van de Heilige Geest. Hij woont in die tempel. Hij woonde in het Oude Testament niet op aarde. Pas met de Pinksterdag. Kenmerk van het christendom – een mens in de hemel en de Geest op aarde.
Of: de geestelijke familie van de Vader. Johannes zegt dat vooral. Het Huisgezin van God. Door genade zijn we zonen en dochters van de hemelse Vader. De Vadernaam – niet bekend in het Oude Testament. Ik vaar op tot Mijn Vader en uw Vader. Abba, lieve Vader, dat is ook pas sinds de Pinksterdag.
Een nieuwe eenheid dus. Vandaar de drie groepen die Paulus noemt. Hebr: om de vreugde, die voor Hem lag, het kruis heeft gedragen. Wat was die vreugde? Die bruidsgemeente...
Jozef is een prachtig voorbeeld. Daar zie je de Egyptenaren, zijn broers en je ziet een vrouw aan zijn zijde, Asnath. Verworven, nadat zijn broers hem hadden verworpen. Zij mag delen in zijn heerlijkheid.
Die Bruid zal straks stralen, Hij zal pronken met Zijn Bruid.
Pracktische bedoeling:
1 om de Heere te loven prijzen. Een prijzend gezelschap van geredde mensen. 2 or 3, 20 or 30. Heerlijk om dat te doen ook met andere, uit welke kring ze ook komen. Dan vraag je niet uit welke kerk kom je, maar Wie dien jij? Ieder slaat zijn eigen toon aan. Leerdienst prima, maar de gemeente is op zijn best om te loven. Hij troont op de lofzangen.
2 Introvert – oog voor elkaar. Ook horizontaal. Broeders en zusters van hetzelfde huis. U bent zo verschillend allemaal, maar je hoort wel bij elkaar. Als er eentje niet functioneertof tot zijn recht komt is het lichaam gehandicapt. Geen los zand and maar een hecht verband.
3 Extravert, naar buiten toe. Getuigenis. Missionair, niet het een en al, maar een van de drie. De kerk is Gods etalage in deze wereld. De buurt ziet wat God in huis heeft. Opgebouwd en uitgebreid.
De kerk wordt tegenstaan, maar God houdt het staande. De wereld gaat soms te keer. Woede van de wereld. Terwijl de kerk barmhartigheid wil bewijzen. De kerk preekt geen opstand, maar toch ben je eigenlijk altijd de zondebok. Daar zit de duivel achter. De kerk is niet uit te roeien.
Luther: de kerk is een bloempje-duizendschoon, maar zijn wortels zijn taai. Met water begoten, staat het weer op. Zo is het met de kerk, bange tijden, maar ook bloeitijden. Opwekkingstijden. En in de eindtijd? Het zal een bange tijd zijn, “als tot niet schijnt gekomen te zijn”,de grote afval, die is bezig. En toch zijn er nog 7000, God zorgt voor een getuigenis in de wereld. Meer dan je denkt. De migrantenkerken bloeien. De kerk verschuift. De bedding wordt nooit helemaal droog. Een stad op de berg of een nachthutje op het komkommerveld. Er zal ook een bloetijd komen in de eindtijd – een late regen. Ik heb er vaak over gepreekt. Commentaar op de NGB van Arnoldus Rotterdam, voorwoord van ds Kersten: er wacht nog de bekering van Israël, een toevloed van de heidenen, de val van Rome (naamchristenen), in de kerk het zal het wel wezen.
De kerk heeft niet zijn beste tijd gehad. De kerk rolt niet om, als banken, het zal er altijd zijn - niet op grond van prognoses, op grond van de Schrift. Totdat Hij komt.
Behoed uw Kerk, zet uit, o God, haar palen,
zij kenn' eerlang geen grenzen meer!
Dat elk in naam van onze Heer
de knieën voor U buig', en alle talen
uw lof herhalen.
(Gez 103:1)
