Preek/Lezing

---

Type	Datum	Spreker	Thema	opm
preek	2004-06-06 17:00:00	dr. C.A. van der Sluijs (em. te Veenendaal)		Voorber. Heilig Avondmaal

Tekst:	Schriftlezing:	Geluid:	Reeks:
psa 68:14	psa 68:1-14	2004-06-06.1713.mp3 (Preek, 16kPro, 4.9Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Opnieuw voorbereiding Heilig Avondmaal. Laat dat ernst blijven en geen gewoonte worden. De vraag mag naar ons toekomen: vertonen wij de juiste gestalte. Zijn we in de juiste `stemming`? Zijn we afgestemd door het Woord op de Geest, door de Geest op het Woord?
De juiste gestalte, geesteshouding. In de vernieuwing, de heiliging van het leven. Een beginpunt, bekeringspunt. En hoe staan wij in de heiliging voor God, we naderen immers voor Zijn aangezicht. Er zijn nogal wat misverstanden hieromtrent. Getoetst aan de Schrift en de belijdenis. Steeds meer wordt de heiliging getekend als een opgaande lijn, naar boven naar God. Steeds beter, steeds goddelijker. Excelsior. Dat is een misverstand. Het gaat om twee lijnen: een horizontale en een verticale; dat snijvlak bepaalt het kruisleven. Ik wens niet anders te weten dan Jezus Christus en die gekruisigd, zegt Paulus. Op dit kruispunt ligt onze tekst.
Psalm 68 is de strijdpsalm van de Hugenoten. Ook in de strijd der geesten vandaag. Een strijd die zo hoog kan oplopen in persoonlijke zin, dat je denkt het te zullen verliezen. `Ik haal het nooit`. Heb je dat nooit gezegd? Dan geloof je niet. Ingezonkenheid, zo groot dat je soms niets meer ziet van het werk van God.
De heilsfeiten van God worden beleden in psalm 68 en er was sprake van milde regen. Maar er waren dieptepunten in de woestijn, strijd met hun vijanden en de Heere heeft hen behouden. Ook tijden van misdragingen. Het nulpunt van Israël. Exodus 5.Tussen de tichelstenen. Dit nulpunt herhaalt zich de hele geschiedenis door. In de woestijn, later in de tijd van profeten en koningen. Als of God zegt we gaan steeds opnieuw beginnen. Al zou het weer net zo erg worden: Ik weet van je af en ik zal trouw zijn.
Wat een ingezonkenheid als een christen weer door het nulpunt heengaat. Afhankelijkheid van God. Wie selfsupporting is verstaat het vanavond niet. Genade moet steeds weer genade worden. Niet: als maar beter en beter, je vind dat bij de evangelischen en ook bij ons. Zo goed en zo eerlijk en zo geweldig en zo blijft het. Je ziet het wel samengaan met hoogmoed, trots, kwaadheid. In psalm 68 wordt het nulpunt steeds ervaart als een wonder. Nu kom je mee of je haakt af.
Na de heilsfeiten doorleefd te hebben: dieptepunten in de woestijn, zonde, ongeloof, terug naar Egypte willen. God zegt niet: proef mislukt, Ik kap ermee. Nee, al was je zwart van dienstbaarheid, Ik maak Mijn eigen werk af. God brengt Zijn volk steeds opnieuw bij af, getuige zijn eigen geschiedenis. We zoeken ons leven buiten ons zelf en bekennen dat wij midden in de dood liggen. Is deze les genoegzaam geleerd? Afhankelijk of selfsupporting?
De machten van de nacht zullen het niet winnen. Als we neerliggen tussen de steenovens van Egypte, de Heer zal ons recht doen in de gerechtigheid van Christus.
Als de zon op de vleugels van een duif speelt zag je een zilver en goud-schittering. Zo erg kan het niet meer worden in je leven of je zult net zo mooi worden als die duif. Als je terug valt in zonden - om dan te mogen geloven: je zult weer met je schoonheid pralen. Zelf maken we niets af, geen centimeter. Hij zal het voleindigen. De opwas gaat altijd weer door het nulpunt heen. Wie dat niet leert is nog gewoon onbekeerd. U bent gewaarschuwd.
Een strijdpsalm en een psalm van een de grote daden van God. Die grote daden van God staan in het spanningsveld van de strijd. Wat zal het zijn als de heerlijkheid van Christus niet meer gestoord wordt; en het zonlicht van Jezus een glans legt op Zijn gemeente. Het nulpunt voorbij. Straks in het beloofde land. De toekomst is niet aan de duivel, Maranathakerkgemeente, maar aan de Duif.

Edit