Edit|
EditReeks Samenvatting:
Simon woonde in een rijke buurt. Hij vroeg zijn buurman,waarom kijk je sip? We zouden op vakantie en mijn dochter heeft de auto in de prak gereden, weg vakantie. Waarom? Je mag mijn auto wel lenen. Nee, zei de buurman. Simon drong aan. Maar hij is net nieuw, buurman. Het werd een geweldige vakantie. Wat bezielt die Simon toch? Simon vertelt, ik ben christen, wat ik heb is om te gebruiken, ik had hem nu niet nodig. Vele vragen komen bij de buurman naar boven. Zondags gaat de buurman een keer en hij komt tot geloof en het is nog waar gebeurd ook.
Het gebaar van Simon had hem overtuigd.
We zien het in ons tekstgedeelte. Ze staan het af aan elkaar. Wat hadden ze gebeden om die Geest. Het was druk, zoals bij een Pausverkiezing, het hele Sint-Pietersplein vol. En dan de preek van Petrus, 'deze Jezus die jullie gekruisigd hebben'. 3000 komen tot geloof. Gedoopt, de Geest ontvangen. Is het ook Pinksteren geworden in uw leven? De Geest die zo is gaan werken in uw leven – bekeer je dan en laat je dopen en je zult ontvangen. Van dood levend.
Vier kenmerken worden er gegeven: Volharden in de leer, de gemeenschap, breken van het brood, de gebeden.
Volharden, dus.
Het woord van Pinksteren schoot wortel en kwam op en ze hebben volhard. Eengezind in het bidden en smeken, 120 mensen, 10 dagen lang, dat is mij nog niet gelukt. Volharden valt niet mee. Er zijn er die belijdenis hebben gedaan, zelfs ambtsdrager geweest en ze hebben de huidige wereld lief gekregen. Meegezogen in de welvaart. Het gaat hen te goed. Terwijl het de zegeningen zijn die mens bekeren, zo staat er..
Of door relaties, getrouwd met een onkerkelijke partner, verwereldlijking. Volharden – zoveel vraagt onze aandacht. Het hangt er wel van af waarvoor, als de wedstijd vrijdag (Spanje-Nederland) verlengd wordt, zal dat nog wel even lukken.
Jezus zag op de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, terug bij de Vader! Daarom volhardde Hij.
Ze volharden in de leer van de Apostelen, dat is in onze tijd niet zo voor de handliggend als het lijkt; er is veel wind van leer. Het kan naar alle kanten eenzijdig zijn. We zijn pelgrims hier op aarde, dat moeten we niet vergeten. Christus moet aan Zijn eer komen in ons leven.
Het is bijzonder dat u hier bent op deze prachtige Pinkstermiddag. Hier wordt de leer van de Apostelen dan ook verkondigd. Volharden in het bijeenkomen in de tempel. Kerkgang met Pinksteren.
Volharden in de gemeenschap. Individualisme is niet van de Geest. De gemeenschap in de christelijke gemeente moet gestalte krijgen. Ze hadden alles gemeenschappelijk, communisme in de zuivere zin van het woord. Wij kunnen zo voorttobben in ons eigen wereldje. Moederziel alleen soms. Zorg voor elkaar in de gemeente. Sommigen verkopen hun spullen en de opbrengsten worden bij de apostelen gebracht, om aan de armen te delen. Oei dat komt dichtbij. Ik heb er hard voor gewerkt. Ligt het echt zo radicaal? Ja en nee. Het is spontaan, niet verplicht. Ze hebben er veel voor over. Wat is onze motivatie erachter? Met die van Annanias is het nog verkeerd. Open hart en open handen. Niet: als ik maar tot ontplooiing kom, maar: wat kan ik juist betekenen voor die ander, vanuit de verbondenheid met Christus.
Er kan een beroep op ons gedaan worden. We hebben een roeping in de maatschappij. Allereerst tegenover de huisgenoten van het geloof, maar ook aan die die buiten zijn. Van huis tot huis, broodbreken, wij denken snel aan het Avondmaal, maar het is veel meer. Ontmoeting is ook eten. Dat dringt hier ook door. Gemeenschappelijkheid. Als het bij eten blijft dan is het te kort, maar daar blijft het hier niet bij. Want het gaat over in het Avondmaal.
Bij het bidden kunnen je gedachten op eens verschieten naar gedachten die er mee te maken hebben. Geconcentreerd bidden, je aandacht erbij blijven houden.. Een jongere: ik val halverwege in slaap. Het is moeilijk. Hardop bidden kan helpen bij het volharden. Trek je terug op een rustig plekje. En: Hoe meer we online zijn naar elkaar, hoe minder naar God. Zet dat eens eventjes uit, even stil.
Hectiek. Duizend en een ding. Als we niet uitkijken gaat het onze gemeente niet voorbij. Kerkenraadsleden missen veelal de bijbelstudies, ze zijn zo druk. En rondom het woord gebeurt het toch? Of gaat het om de hardste lopers, die de meeste bezoeken aflegt?
Het gaat niet om al ons doen en laten, maar volharden we in het gebed en in de gemeenschap met de Heere zelf? Laten we Hem groot maken, hier op aarde.
Ze vinden genade bij het volk, bij hen in de gunst. Zo zegt Lucas het ook van Jezus, die genade vindt bij hele het volk. De gemeente lijkt op haar koning. Dat is de bedoeling.
Het Joodse volk – het was water en vuur. Liggen wij in de gunst bij mensen? Hé, dat is bijzonder, die hebben iets dat ik niet heb. Ze krijgen ook ontzag. Het dwingt respect af.
We moeten niet ontmoedigd raken als we ons vergelijken met die eerste gemeente. Daar was het ook niet perfect, maar er worden mensen toegevoegd. Een groeiende gemeente. Wie hebben wij ooit meegevraagd? Leen je auto eens uit, wie weet. Wie weet hoe eenvoudig het is om anderen in te winnen.
We hebben een geestelijke opwekking nodig. “Dat was vroeger”, nou dat zit nog. Mensen die denken ik wil weten wat het is, het is echt. Laten we een goed gerucht voortbrengen van onze Koning en dan heen leven naar de grote toekomst van Hem, die eenmaal zal zijn alles in allen.