Edit|
EditReeks Samenvatting:
1 het teken dat je leest
2 een waar feest
3 de werking van de Geest
Vorige week hebben we een begin gemaakt met dit artikel (zie..)
We aanbidden de verrezen Heer, vieren het Avondmaal totdat Hij komt. En je kijkt om je heen, knikt en glimlacht, wie zat naast je. Je ziet de onzichtbare machten en proclameren de dood van de Heere ook aan de satanische machten,die daar van knarsentanden.
Er zit ook iets van een blik naar binnen in, niet te lang maar het hoort er wel bij. Het is een heilige tafel. Toonbroden in het heiligdom. Geen vermenging met andere tafelen. Voorbereiding op het Avondmaal is Bijbels, een ieder beproeve zich, het dient niet om je staat te bezien, maar of er dingen zijn, die goed gemaakt moeten worden. Opruimen van barrières. Tussen u en de Heere en u en een andere broeder.
Als je een weg wandelt die niet goed is, is het niet voor jou, je kunt jezelf een oordeel eten en drinken. Elke keer opnieuw ligt er opnieuw de zelfbeproeving tussen. Heere is er wat aangekoekt, is er storing op de lijn?
In Corinthe gingen ze op onwaardige wijze aan, de een egoïstisch en de ander had niets, als oordeel kwamen er ziekten. Streep door zelfvertrouwen en een streep onder Christus genoegzaamheid (Kohlbrugge).
NGB: de Heere zorgt voor Zijn huisgezin. Hij nodigt Zijn kinderen aan Zijn tafel. Onbelegd brood - het nodige, maar ook wijn, wat vreugde geeft. Het is tekentaal. Iets wits en roods. Hooglied: mijn liefste is blank, wit, gaaf, als een vlekkeloos schaap, en ook rood. Van Zijn eigen bloed.
De Heere schakelt de hele mens in, niet alleen voor hart en hoofd en oor, ook handen en smaak en reuk.
Wat moet het zijn als een blinde aan gaat, je hoort en proeft het, als dove proef en zie je het.
Koran: “Allah is dichter bij dan de halsslagader”. Bijbel: de Heere Jezus woont in mijn hart! Ik in plaats van jou.. die kleine ik, grote Hij.. Zo zeker, woont de Heere Jezus in jouw hart.
In de zondagsbrief staat een heel oud chistelijk symbool afgedrukt. Een pelikaan. “een roerdomp in de woestijn (Psalm)” hij pikt zijn borst open en met dat bloed voedt hij zijn jongen. Een oud symbool voor het Avondmaal.
Je kunt het teken hebben, zoals de Israëlieten de ark hadden, maar in de strijd met de Filistijnen op hun eigen initiatief hadden ze God niet. 'We hebben toch in Uw tegenwoordigheid gegeten en gedronken?' Het ging niet met geloof gepaard.
Was Judas er bij, wellicht niet, het is brood van de kinderen. Huichelaars zullen openbaar komen. Zelfbeproeving blijft van belang, het gaat om Christus en Zijn heil, niet om de christen en zijn staat.
Er was een oude moeder met 7 kinderen. Rond 25 dec was ze jarig en ze wilde een familiereünie. Moeder stierf maar de gewoonte bleef gehandhaafd. Een broer zei: ik zou een paar vrienden willen uitnodigen, nee alleen familie, tot gedachtenis van Ma. De kinderen van de Vader komen bij elkaar.
Een ander kreeg een besmettelijke ziekte. Die sloeg toen over, besmet met het zuurdesem van zonde, zodat je geen anderen besmet.
Een broer of zus maakt kwetsende opmerkingen over die moeder, verwijten. Moeten we die zus wel uitnodigen? Ze hoort erbij, maar dit is zo krekend. De opstanding lochenen bijv.
Een zei: de een heeft een lastig karakter, we kunnen er niet mee overweg. Nee we nodigen hem uit. Die kinderen zijn, zin allemaal welkom, geen clubje, die wij aardig vinden. Welkom aan Zijn tafel, niet die van de M'kerk.
2
Er waren grote verschillen met Rome. Ook tussen de reformatoren onderling. Dit artikel gaat daar haast niet op in, heel postief getoonzet. Deze maaltijd is een geestelijke maaltijd. Banquet in het Frans. Een 'banquet'-bakker maakt het extra lekker. Andere vertalingen hebben dat ook Feestmaal. De Heere geeft Zichzelf te genieten. Daar lust je wel pap van!
Hemzelf en de rijkdommen van Zijn verdiensten. Hoogtijdagen. De eerste kerk was er zo stuk van, ze hadden Hem verloochend en dan dit! De woorden stapelen zich op. Voedend, vermakend, het wijnhuis. De liefde was Zijn banier. Geen krampachtige stilte, maar de lofzang kan in stilheid aan die tafel naar God omhoog worden gezonden. Het gaat niet om die rijkdommen, het gaat om Hem, maar ik krijg het er wel bij, de kerk is dubbel rijk.
Woord en Avondmaal waren brandpunt. Wij doen het maar 4x per jaar. Waarom? Zo dikwijls gij dit doet. Waar komt dat vandaan? De DKO schrijft voor 1x per 2 maanden. 6x ipv 4x per jaar. In opwekkingstijden werd het elke maand gevierd en Calvijn wilde het minstens elke week, maar B&W van Genève zei 4x per jaar en daar luisteren wij naar..!
Naar voren komen is mooi (ipv dat het brood rond gaat), kinderen moeten het zien. Papa en mama gaan, de juf ook en de meester niet. Ze willen graag bij de Heere horen. Geef je pa of ma maar een por – waarom ging je niet? De Heere riep toch ook u?
Guido de Bres werd opgepakt vanwege artikel 35. Galgemaal. Hij kon het niet nalaten, want dit is zo belangrijk.
3
De werking van de Geest
Hij werkt dank naar God, ondenkbaar dat je ondankbaar de tafel verlaat. En ook dienstbaarheid, ik sta weer tot Uw beschikking, Heere, ik mag het weer zeker weten. Je ziet mensen op avondmaalszondagen tot bekering komen. Waarom is die simpele beker oneindig veel meer dan een wereldbeker? Er kunnen zelfs genezingen plaatsvinden, lichamelijke fysieke zegeningen!
1 Psa 105:37, toen het volk Pesach had gevierd, geen stam die een kreupele kende.
2 je kunt je zelf een oordel eten, dus als als je op een waardige manier viert, bevordert dat ook je lichamelijke gezondheid. Ik zet het maar in de week.
3 Paulus heeft één keer een dode opgewekt – tijdens een avondmaalsviering!
4 Jes 53, hij heeft onze ziekten op Zich genomen en onze zwakheden heeft gedragen. Geestelijk, psychisch en lichamelijk helend kan het werken.
Genezingsbijeenkomsten worden gehouden bij voorkeur na een avondmaal.
De uitwerking, wat die ook is, hoeft niet samen te vallen met de bediening, maar kan een nawerking hebben – Avondmaal als medicijn, een geneesmiddel, zo spraken Luther en Calvijn erover.
Luther: het is heilzaam en troostrijk voor ziel en lichaam.
Het verhaal van “Babette's feast”. Denemarken, 19e eeuw, twee dominees dochters, Fillippa en Martine, strenge vader. De dochters gingen de bloemetjes buiten zetten, de een krijgt verkering met een luitenant, en de ander met een directeur van een opera. Ze keren dan weer terug. Gaan gemeentewerk. De vader sterft; ging niet goed met de gemeente. Hard en koud. Winderig en nat dorp. Veel ruzies onderling. De dochters nemen iemand in dienst: Babette, ze wint de hoofdprijs in de loterij. Ze maakt een diner voor de hele gemeente. Om de geboorte dag van die domine te gedenken. Babbatte blijkt een top kokkin te zijn. Een waar festijn. Een oude vrouw komt met haar neef (de luitenant, die inmiddels generaal is, teleurgesteld in het leger) – iederaan neemt zijn plek in en ze zijn verbluft over de kwaliteit van het eten. De muren brokkelen langzaam af door de kracht van dat feestmaal. En oude vijanden beginnen voor elkaar te ontdooien. Hartverwarmende opmekingen, er werd vergeving gevraagd en geschonken. Twee vrouwen die niet meer praatten: God zegene jou.
Filippa begint te zingen. Zo zuiver en mooi. De generaal leest Psalm 85. Ze ervaren een gemeenschappelijk genezingsproces door die maaltijd, ook Babbette voelt zich geen vluchteling meer.
Het avondmaal is helend, verbroederend, verkwikkend, vertroostend, God verheerlijkend; ik mag weer zingen van het heil, ook voor ons bereid.
