Edit|
EditReeks Samenvatting:
Hoogte- en dieptepunten liggen niet alleen in het gewone leven soms dicht bij elkaar. Maar ook in de dienst van de Heere. Er kan een tijd zijn dat je verdrietig bent, en moedeloos. En gebrek aan vertrouwen aan God. Hert is niet altijd hetzelfde.
Zo ook hier bij Elia. We kennen hem als de grote profeet. Hij werkte in een moeilijke tijd. Er vieal al lang geen regen in Israel. Elia verkondigde dat dit een straf van God was. Daarna kwam de geschiedenis bij de Karmel. Elia tegenover 400 Baälsprofeten. Met als inzet: Wie is de echte God?
Elia bad eerbiedig om vuur van de hemel. En dat vuur kwam!
Nu: Moedeloos en onder een bremstruik!
En waarom was Elia moedeloos? Elia heeft zoveel betekent in de dienst van God. En nu opeens krijgt hij te horen dat hij morgen niet meer leeft. (Kennelijk kwam dit onverwacht en hard aan).
Is dit dezelfde Elia? We lezen: God geeft hem te eten en te drinken, en hij gaat richting de Horeb. En als hij daar aankomt is hij nog steeds in dezelfde gesteldheid. En als de Heere tot hem komt, volgt het hele verhaal. Vanuit het perspectief van hemzelf… Ik… ik…
Als je moedeloos bent, zie je de dingen vaak niet goed. Iets meer dan een halve waarheid? Ik ben alleen overgebleven..? Waar is Obadja dan? En waar zij die 7000?
Heeft Elia zelfmedelijden? Het lijkt wel of God hem iets schuldig is.
Dan gaat God hem leiden: Elia: Je moet doorgaan. Er is werk voor je te doen in mijn Koninkrijk.
Hoogmoed mag dan gevaarlijk zijn, maar moedeloosheid is ook niet goed.
Wat je aan anderen doorgeeft moet ook jezelf weer gaan raken. Jezelf weer het Evangelie verkondigen!
God bemoedigt Elia. Hij mag hier dingen zien – opmerken-, vanuit het verleden, de toekomst en het heden. Op deze Horeb was eens de brandende braamstruik. Daar was ook het volk Israel aan de voet van de berg, die Mozes beklom. Met donder en bliksem. Mozes was daar 40 dagen op. En mocht de heerlijkheid van God daar zien.
Elia mag dus terugdenken hoe God voor Zijn volk zorgde, wat Hij deed.
Wij zien mee. En zie wat God deed, Zijn Zoon, Zijn lijden en sterven. Goed om al mediterend die grote daden van God te overdenken! De wonderen van ouds gedaan. Is Hij veranderd? Nee!
God regeert (ook nu) over de wereld. Daarom (om dat weer te gaan zien) moet Elia naar Hazael, om hem tot koning van Syrië te zalven. En hij moet Jehu tot koning over Israël te zalven. En hij moet zijn eigen opvolger gaan zalven. Want het werk van God gaat door!
Bedenk maar eens -vandaag- wat het betekent dat Hij Koning is. Die niet zonder onderdanen is, maar ook niet zonder onderdanen wil zijn.
Wat rijk, als je Zijn onderdaan mag zijn. U bent het?
Ondanks Izebel, ondanks de afval, de verloedering, je bent niet alleen, Elia. Er zal altijd een kerk zijn.
Elia ziet indrukwekkende tekenen op de Horeb: Een orkaan, splijtende rotsen, een aardbeving, en vuur. Zoveel majesteit heeft God! Laten we diep ontzag voor Hem hebben.
Maar, Elia, ten diepste ben ik niet in deze tekenen. Maar in het suizen van een zachte stilte. Indrukwekkende stilte! Hier ligt Zijn hart in.
Hij komt tot ons door Zijn Woord.
En op deze wijze wil Hij als de Barmhartige en Getrouwe doorgaan met Zijn werk.
Dat zullen we later ook zien als Hij Zijn eigen lieve Zoon naar deze wereld zendt, komend als in een zachte stilte, een eenvoudig kind in de kribbe. En gaat Hij helend en genezend door het leven.
En later stond er een kruis en een open graf.
Wat wil de Heere duidelijk maken aan Elia?
Dat Hij als de Barmhartige en Getrouwe zal doorgaan met Zijn werk.
Zo werkt hij al weer zoveel eeuwen door. Waar Hij spreekt moeten we zijn. Bij een open Bijbel, bij de verkondiging van het Woord.
Daar moet het stil voor worden, en mag je de tijd er voor nemen. Om te horen, te lezen en te overdenken.
Dan is er ook geen reden tot moedeloosheid. Dat woord zegt ons: Komt tot Mij die vermoeid en belast bent, Ik zal u rust geven.
Genadig en barmhartig, groot van goedertierenheid en geduld.
Dat geeft moed. En vreugde!