Edit|
EditReeks Samenvatting:
Ruzie kan overal voorkomen: onenigheid, verwijten, haat en nijd. Dat is triest; en hoe maken we het weer goed? Dat is niet gemakkelijk. Soms doen we het te gemakkelijk: zand erover. Bij de verzoening kan dit niet, want daarbij moet er bloed over: dat is dus niet goedkoop.
Paulus schrijft een brief aan zijn broeder en mede arbeider Filemon. Deze brief bestaat niet uit een uitgebreide verhandeling van de grote thema's verzoening en rechtvaardiging, maar het gaat "alleen maar" over die ene Onésimus. Dat is het bijzondere, want God houdt zich ook bezig met individuele mensen, dus ook met u. Hij nodigt u uit om met vrijmoedigheid naar de troon van God te gaan. Van de lof en dank daarvoor is deze brief doordrongen. Filemon betekent liefhebber. Het gaat in deze brief om drie mensen: Paulus, Onésimus en Filemon.
Paulus is op het moment van het schrijven een gevangene van de Romeinen. (Waarschijnlijk in Efeze). Hij is enerzijds van de vrijheid beroofd door mensen, maar anderzijds ook gebonden in de banden met Jezus, een slaaf van Jezus. Van deze Jezus komt Paulus nooit meer los, dat wil Paulus juist ook niet. Er zijn maar twee mogelijkheden: of we zijn een gevangene van Jezus, of een gevangene van de satan.
Een slaaf in de tijd van de Romeinen is niet te vergelijken met de slavernij uit de 18e en 19e eeuw. Slaven in die tijd hadden vaak nog een zekere vorm van vrijheid.
De naam Onésimus betekent "nuttig". Dat is hij nu echter niet. Er is iets misgegaan, maar we weten niet wat. Er is in ieder geval een scheiding gekomen tussen Filemon en Onésimus. Deze scheiding lijkt definitief te zijn. Dat lijkt op ons leven, waarin we de deur dicht hebben gedaan voor God en wij niet meer nuttig zijn voor Hem. Onésimus komt bij Paulus terecht. Wij kunnen uit ervaring ook weten dat God een bijzondere weg met ons gaat, al zien we dat vaak pas achteraf.
Aan het einde van boek Handelingen ontvang Paulus in Rome diverse mensen die hij vervolgens "het Koninkrijk van God verkondigde en onderwijs gaf in de Heere Jezus Christus, met alle vrijmoedigheid, ongehinderd" (Handelingen 28:31). Dat zal Paulus waarschijnlijk in Efeze ook gedaan hebben.
Paulus en Onésimus hebben met elkaar gesproken. Er wordt wat goedgemaakt. Het gaat dus om de praktijk van het leven: vergeving en verzoening. De brief is eigenlijk vol van de verzoening door het bloed van Christus. Vervolgens gaat Paulus bij Filemon pleiten op de liefdebanden die er zijn met Jezus Christus (vers 8 en 9). Paulus vraagt aan Filemon om Onésimus weer aan te nemen (vers 12).
Dan komen we bij het hart van de brief in vers 19: "Ik zal betalen". In de gezindheid van Jezus treedt Paulus naar voren, om te betalen voor Onésimus. Jezus was vrijwillig slaaf geworden om ons te redden. Hij heeft Zijn handen uitgestoken om gebonden te worden, zodat Zijn discipelen vrijuit konden gaan. Jezus heeft Zich vast laten nagelen aan het kruis. Jezus werd verlaten door Zijn Vader. Hij heeft Zichzelf ontledigd, vernietigd, zodat wij nooit meer gebonden zouden zijn.
Paulus zegt: Filemon, ik dwing je niet, maar .... Jezus. Dat breekt bij Filemon.
Met deze brief gaat Onésimus terug naar zijn meester Filemon, waarschijnlijk beschroomd. Filemon staat op Onésimus te wachten, als een vader op de verloren zoon, en ontvangt hem als broeder.
Als wij deze Jezus afwijzen moeten wij gebonden blijven. Als wij Jezus aannemen, mogen we eeuwig bij Hem zijn. De banden hebben echter zo gemakkelijk (weer) vat op ons, daarom moeten wij iedere keer weer de woorden van verzoening horen en ontvangen.
Wij hebben een voorspraak bij de Vader, zoals hier bij Paulus. Als de Zoon u vrijmaakt, bent u eeuwig vrij. Straks mogen we in die vrijheid eeuwig de Heere danken. Halleluja, Amen
