Er is verwachting voor uw nakomelingen, roept de profeet Jeremia ons toe. Wat heeft dat te maken met de kindermoord in Bethlehem?
Ik weet niet hoe u de Kerstdagen heeft ervaren, maar wij hebben mooie dagen gehad. En dan opeens krijgt het geboortebericht van de Heere Jezus een rouwrand. In plaats van de engelenzang is er nu het snikken van vaders en moeders gekomen in Bethlehem. De Heere Jezus is in Egypte. Daarmee werd ook het geloof van de herders beproefd, want het Kind was er niet meer. Geen vrede op aarde, maar het zwaard.
Die gebeurtenissen staan allemaal in één hoofdstuk.
Kerst in de rauwe of rouwe werkelijkheid van het leven. De Heere Jezus wordt als zuigeling al een vluchteling en moet vluchten voor Herodes die Hem van kant wil maken. Hij maakte mee wat ook nu duizenden mensen meemaken die op de vlucht moeten. Het doet me ook denken aan het bloedbad in Peshawar waar kinderen vermoord zijn. Of in Bokoharam, waar onschuldige meisjes een bomgordel om krijgen. Of ik denk aan hamas die kinderen gebruikt als levend schild in de oorlog tegen Israël. Wie kan de tranen tellen?
Koning Herodes haat Jezus omdat Hij een troonconcurrent is.En als hij Jezus niet kan vinden dan doodt hij àlle kleine kinderen van Bethlehem. Achter Herodes zie je Ezau, zijn voorvader en daarachter de satan, die Gods plan wil verijdelen om zondaren zalig te maken. Herodes is een pion, en daarachter zit satan. Het doet denken aan het verhaal van Mozes, die gered werd om zijn volk te redden. Herodes was een beest, hij heeft zijn vrouw omgebracht, zijn zonen, zijn zwager verdronken etc. Hij is ook op een verschrikkelijke manier aan zijn eind gekomen, onder vreselijke pijnen. Geweld en list, twee instrumenten in de handen van satan. De soldaten zijn de huizen van Bethlehem binnen gegaan en er hebben verschrikkelijke taferelen plaatsgevonden. Je moet er niet te veel over nadenken. De ouders konden er niks tegen doen. Hadden de soldaten geen vaderhart? Misschien was er onder de herders ook wel een vader van Bethlehem. En dan komen de vragen...Ik heb dat kind aanbeden en nu moet ik mijn kind missen......? Had God nou dat bloedbad niet kunnen voorkomen? Laten we die vragen maar gewoon eens op laten komen. Dat mag bij God. Worstel maar met God. Dat deed Job ook. Waarom kreeg Jozef wel een droom om te vluchten naar Egypte en heeft God Herodus niet tegen gehouden? Waarom heeft God die adem van die gekroonde wolf (Revius) niet afgesneden? U ziet toch die roodgehuilde ogen van die vaders en moeders? U hoort toch die smartekreten uit het hart wel?
Wat zegt Mattheus ervan? In vers 16 wordt een zee van ellende beschreven. Toen is vervuld dat gesproken is door de profeet Jeremia: een stem is in Rama gehoord. Rachel huilt over haar kinderen en ze weigerde vertroosting aan te nemen. In vers 17 staat niet opdàt de profetie vervuld werd, maar het woordje toen. Toen werd de profetie vervuld. Niet dat ze gedod moesten worden opdat de profetie vervuld moest worden......dat zou satanisch zijn. Dat bloedbad was niet nodig om Gods Woord uit te laten komen.
Er wordt gesproken over Rachel. Rachel is de vrouw van Jakob. Rachel heeft alles te maken met wenen. Ze huilde omdat ze geen kinderen kreeg. Daarom staat ze symbool voor al die kinderloze vaders en moeders....Rachel heeft ook gehuild omdat ze tijdens de geboorte van haar tweede kind sterft en haar kraambed een sterfbed wordt. Ze weent ook als ze ziet dat er een scheiding komt in haar nageslacht. De nakomelingen van haar twee zonen zijn van één gescheiden, in het twee en tienstammenrijk. Moederharten doen pijn als er scheiding komt tussen de kinderen. Wat ook zeer doet is dat haar nakomelingen later de ballingschap in gegaan zijn. Ook dat doet zeer. Dat volk dat de ballingschap in gaat dat wordt verzameld in Rama, en daar vandaan naar Babel weggevoerd. Dat plekje Rama, daar hebben hartverscheurende taferelen plaatsgevonden. Jeremia zegt het lijkt wel of Rachel zich omdraait in haar graf. Zal een stammoeder van een heel volk op zo'n moment niet wenen?
En nu worden weer de kinderen van Bethelehem vermoord. Rachel staat als het ware symbool voor al die moeders die een gebroken hart hebben, waar een wiegje plaats maakte voor een graf. Als u wel eens in Israël in Yad Vashem geweest bent dan ziet u daar ook de namen van kindertjes die vermoord zijn. Maar ook nu zijn er moedertranen. Als je baby niet verder komt dan de drempel van het leven. Maar ook moedertranen vanwege de geestelijke dood van je kinderen. Als je eigen kinderen groot worden, maar ze leven zover bij God vandaan. En ze zijn nog niet bij de Vader teruggekeerd........Je laat je niet vertroosten door een goed Kerstrapport, want je maakt je zorgen om de ziel van je kind. Hoe ouder je wordt, hoe meer je dat gaat weten als gelovige vader of moeder.
God is liefde, jawel,maar God lijkt hard. Een Jood leest zijn Hebreeuwse Bijbel van achteren naar voren. Zo is het ook met de wegen van God. Als je er achter staat, straks in de hemel bij God, dan ga je het verstaan. Maar niet als je erin zit, ervoor staat, er door heen moet. God lijkt op een rotssteen. Keihard. Maar dan wel de rotssteen die meeging door de woestijn in Israel. En binnen die rots bruiste het van de wateren van de ontferming. Het geloof is als een staf. Het tikt tegen de rots en het water vloeit eruit. God is niet alleen een steenrots, maar blijkt een zegenader te zijn.
Jeremia gaat de eerste 30 hoofdstukken over oordeel. Maar in hfst 31,32,33 gaat het over God die nieuwe hoop gaat geven. Uitgerekend uit die troostprofetien komt dit citaat uit het Oude Testament. Ik zal hen troosten en Ik zal hen blij maken na hun verdriet. Er is verwachting voor uw nageslacht, spreekt de Heere. Uw kinderen zullen terug komen naar dit gebied, zegt de Heere. Ze zullen terugkomen, zegt de Heere. Wat een rijke troost. Ze zullen uiteindelijk niet omkomen. Die belofte is een grote steun geweest voor heel veel moeders en vaders. Na rouw zal vreugde komen. Ik zal uw rouw veranderen in vreugde. God zal verandering geven. Na het zure geeft Hij het zoet. DL H1.paragraaf 17. hebben we gelezen.
Zouden die kleine kinderen van Bethlehem bij de Heere zijn? Ik denk het wel. Leest u het gedicht van Revius eens op de zondagsbrief. Revius had negen kinderen waarvan er 7 omgekomen zijn. Hij weet waar hij over schrijft. Ook hij gaat er vanuit dat ze in de hemel zijn. Ook Isaac Da Costa noemt ze de eerste christelijke martelaren van het Nieuwe Testament. M.Henry zegt: zij stortten hun bloed voor hen en later gaf Hij Zijn bloed voor hen!
Zouden nou mijn kinderen ook zalig worden? Ik bid er al zo lang voor, dominee....maar mijn zoon is zo koppig. God weet ze te bereiken en God weet ze te vinden. Er is verwachting voor uw nakomelingen. Misschien maakt u het niet mee. Hizkia maakte ook niet mee dat Manasse tot bekering kwam.
Ik denk aan die jongen. Kan ook een meisje zijn hoor. Vaders en moeder bleven bidden. En uiteindelijk kwamen ze toch tot geloof. Wat een wonder als je elkaar in de hemel dan toch terug ziet....
Ook in deze ruwe rotsachtige tekst zit Evangelie. Hier werd de Heere Jezus gespaard, maar later zou Hij niet gespaard worden, maar sterven voor een grote schare die niemand tellen kan.
We hebben het hier over moeders gehad, vaders zijn er bij ingesloten. We kijken nu ook naar moeder Maria. Heeft u wel eens over Maria nagedacht? Mater Dolorosa.....wordt ze genoemd. In de Rooms-Katholieke traditie wordt ze gekend als een moeder die 7 smarten heeft moeten verduren: de voorzegging van Simeon (er zal een zwaard door je ziel gaan), de vlucht naar Egypte, de twaalfjarige Jezus die ze kwijt was, de ontmoeting met een kruisdragende Jezus, de stervende Jezus aan het kruis, de afneming van het kruis en tenslotte de graflegging van Jezus. Maar de nood van het moederhart is niet het laatste. Ze moet er doorheen. Ik zal uw rouw veranderen in vreugde en Ik zal u blij maken na uw verdriet. Hoop voor je nageslacht. Gods eigen belofte mag je plakken op jouw eigen kind, Jeremia 31:15. Met die belofte ga ik naar Uw genadetroon en ik laat u niet gaan tenzij U Uw Woord hebt vervuld.
Rachel weigerde zich te laten troosten,. Dat moet u niet doen. Al zit u in een doolhof van verdriet. Laat het verdriet geen wig drijven tussen jou en je man, maar laat het kruis van Christus jullie verbinden. Zodat je troost vindt bij Hem.
Misschien zijn er moeders geweest die later hebben gehoord wat er van de Heere Jezus terecht is gekomen. Mijn ziel, maar ook mijn vermoord kind, gered door Hem. Er komt een eind aan het leed. Een eind aan het lijden van de lijdende gelovige, een eind aan het leed van de kinderen van Israel. Eenmaal zullen de tranen van haar ogen afgewist worden. Er is verwachting voor uw nakomelingen, omdat de Heere zegt: Ik zal u troosten en Ik zal u blij maken na uw verdriet.
