Edit|
EditReeks Samenvatting:
Ik kwam van een dorp en kwam op weg naar school iedere dag langs een smederij. Ik wilde daar graag binnen kijken, omdat ik nieuwsgierig was naar wat daar binnen gebeurde. Maar er was ook een hond waar ik bang van was, omdat ik niet wist wat hij wilde. Op een keer was de smid hard bezig om op een aambeeld te slaan terwijl de hond rustig bleef slapen. Ik verwachtte dat de hond bleef slapen bij al dat lawaai en sloop naar binnen. Maar de hond werd toch wakker van dat zachte geluid. Blijkbaar joeg al die herrie hem geen schrik aan maar dat hele zachte geluid deed hem wakker worden.
Als dominee heb ik hetzelfde gezien. Ik heb jaren lang het Evangelie van de Vrede die God geeft mogen verkondigen. Het is zo vertrouwd dat je soms het idee krijgt dat de mensen erbij inslapen. Maar ik hoop dat we vanmorgen allemaal wakker worden. De discipelen waren blij, terwijl Jezus naar de hemel ging... Ze hadden zo veel moois gezien met Jezus. Ze zijn anders naar kinderen gaan kijken toen Hij een kind in hun midden zette. Ze hebben gezien hoe zieken genazen, ze hebben gezien hoe doden opgewekt werden. Ze zullen toch wel vaker blij geweest zijn? Toch lezen we dat niet. We lezen het alleen met Pasen en met Hemelvaart. Blijkbaar is dat woord “vrede” dat de Heere Jezus na Pasen zo vaak heeft gezegd anders. We zeggen het ook elke kerkdienst weer: genade en vrede zij u. Niet de vrede van de wereld maar de vrede van God.
Alles wat de Heere Jezus zei in de tijd tussen Pasen en Hemelvaart, daar zijn eigenlijk geen afscheidswoorden bij, het zijn hooguit afscheidsbezoeken geweest. Afscheidswoorden vind je in Johannes H. 14, waarin onze tekst ook staat. Mijn vrede geef ik u.
We hebben onlangs 70 jaar vrede herdacht; in deze stad herdachten we het bombardement. We dachten aan vrede in de wereld, de tegenhanger van oorlog en geweld. Premier Chamberlain van Groot-Brittanië ging kort voor de oorlog nog even naar Duitsland en nam een papiertje mee met daarop de afspraak die hij had gemaakt met Hitler over vrede. Die vrede was schijnvrede. Jezus had geen briefje met afspraken over vrede, maar Hij toonde aan de wereld zijn doorboorde handen. Peace voor altijd. Jezus heeft het niet alleen maar over vrede aan het eind van je leven als je de eeuwige rust binnen mag gaan. Maar Hij zegt: Mijn vrede geef ik u nu. Waar moet je dan aan denken?
Het Griekse woord voor vrede is “Irene”; dit is ook een Griekse godin die staat voor vrede en welvaart. Zij wordt altijd afgebeeld met Pluto op haar schoot, de god van de welvaart. Zij vertelt je dat vrede is dat je gezond bent, welvaart hebt, voorspoed. En dat zijn ook gaven van God waar je dankbaar voor mag zijn. Maar het is niet de vrede die Jezus geeft.
Laten we dan kijken naar de Romeinse God voor vrede, Pax. Hij wordt altijd afgebeeld met een lauwerkrans. Dat is de vrede die veel strijd heeft gekost, waar je veel offers voor moet brengen en die je misschien na een moeilijk leven eindelijk krijgt. Maar die vrede is het ook niet.
Het Joodse woord voor vrede is “Sjalom”. En dat is de vrede van God, de vrede die Jezus geeft. Die hoef je niet te verdienen, want Jezus zegt: ik geef die aan jullie. Heelmeester, een van de prachtigste namen van de Heere Jezus uit het Oude Testament.. De vrede van Jezus is de vrede die geneest, die verbindt, die je zegent. Vrede die je alleen maar kunt ontvangen. Die ontvang je door aan de vrede van de wereld niet meer genoeg te hebben; door die wereld vaarwel te zeggen. De vrede die Jezus geeft, te midden van elke moeite en zorg. Na een zorgvolle week kwam je zondag in de kerk en Jezus raakte je aan Hij gaf je iets van die vrede mee. Jezus geeft het niet aan handen die klaar staan om het aan te pakken. De discipelen hadden allerlei vragen en waren er helemaal niet klaar voor. Maar aan het einde van alles wat zij ervoor hebben moeite doen is daar Jezus met Zijn vrede. God geneest, Hij zegent, Hij geeft vrede. Een vrede die alle verstand te boven gaat.
Ondanks alles wat eer in je leven fout gegaan is. Wie krijgen die vrede?
Bijvoorbeeld Petrus, nadat hij de Heere Jezus verloochend had. Thomas, met al Zijn twijfels. Vrede zij u! Dat zijn de erfgenamen van de vrede van God. Als Zadkine nog jaren naar de hemel zou blijven wijzen met zijn vragen, denk dan eens aan de discipelen. Ze waren verblijd want de vrede van Jezus was in hun hart. En wat er dan ook in de toekomst aan moeilijke en verdrietige dingen op hun pad zou komen, Zijn vrede bleef in hun hart. Vrede die heel maakt, vrede die geneest. Jezus voer ten hemel, maar Zijn Geest is niet ver bij ons vandaan. Hij werd ten hemel op genomen, maar liet de deur wijd open staan. Voor ieder die tot Hem wil komen, breekt er een vrede-toekomst aan.