Edit|
EditReeks Samenvatting:
Bij mij in de straat zijn nieuwe mensen komen wonen. Ze hebben een duurdere auto, deze week een verre vakantie gehad en ze kunnen ook nog wat duurdere apparatuur aanschaffen. Waarom kunnen zij wat ik niet zo makkelijk kan? Ben jij ook wel eens jaloers op school op iemand die betere cijfers haalt, vaker voor feestjes wordt gevraagd?
Heb jij dat ook als het gaat over de gemeente? Dat je diep in je hart wat jaloers bent als het elders beter is. Meer aandacht voor de kinderen enz. Als je dat hebt, dan komt het mooi uit, want daar gaat het over vanochtend. Over een kerk waarop je jaloers kunt zijn en ik mag nu al zeggen dat je er zo lid van mag worden. Die gemeente is niet ver weg.
Handelingen is het reisboek van de kerk. Er staan reisverslagen in. Het was een gemeente waar duizenden mensen zich in korte tijd bij hadden aangesloten. Onderstreep je wel eens wat in de bijbel? Het is toch een leerboek? Als je dat in Handelingen zou doen, zijn dat drie woorden: één, geen en geloof. Eén van hart, één van gevoelen, geen gebrek, geen armoede, geen eenzaamheid, geen kerkdiensten die niets nalieten, groot geloof en grote genade.
Eén man gaan we volgen: hij was een goed man, vol van de Heilige Geest en van geloof. Dat wil je toch hopelijk ook, dat anderen dat van je zeggen? Barnabas is zijn naam. Eigenlijk heette hij Jozef of Joses. Toen Rachel eindelijk een zoon kreeg, noemde ze hem Jozef: aan één niet genoeg. Benjamin is er later bij gekomen.
Soms verlang je wel eens naar dingen waarvan je achteraf moet zeggen, was dat wel goed.
Deze Jozef is geboren en getogen in Cyprus. Zijn ouders waren van de stam van Levi. Wel apart, want ze moesten werken voor de tempel werken en mochten geen bezit hebben. Wel bijzonder dus dat ze grond hadden in Israel. Daaruit moet je denk ik afleiden dat ze niet zoveel meer met de kerk hadden. Ze zijn misschien langzaam van de kerk af gegroeid. Meestal word je stapje voor stapje onkerkelijk. Maar toch is het leven van die zoon radicaal verandert. Misschien heeft hij de preek van Petrus wel gehoord. Hij was er iedere keer als de gemeente bij elkaar kwam. Toen hij wat meer in de gemeente gegroeid was en begreep wat er nodig was, had hij het stuk land verkocht en het geld aan de discipelen gegeven. Op den duur zeiden de mensen dat zijn naam niet bij hem paste. Ze noemden hem Barnabas, zoon van de vertroosting. Hij was niet alleen trouw en vol van Jezus Christus en Zijn offer, maar ook in zijn daden troostte hij de mensen.
Wat zou het zijn als er bij zo’n voorlichtingsbijeenkomst voor een asielzoekerscentrum, dat er iemand opstaat en in woorden en daden laat zien dat hij Jezus volgt en met mensen begaan is.
Ten tweede: Binnen een ideale gemeente kunnen ook dingen gebeuren die niet goed zijn, denk aan Ananias en Saffira. Dat was kort nadat Barnabas tot bekering was gekomen. Laten we niet alleen praten over dingen die niet goed zijn maar over wat wel goed gaat.
Ten derde: kort daarna is Saulus tot bekering gekomen. Hij was van de IS, Boko Haran. Hij had de meest verschrikkelijke dingen gedaan. De mensen vertrouwden hem niet, hoewel hij tot oprechte bekering gekomen was. Hij is toen maar weggegaan en anoniem drie jaar in Tarsus gebleven.
Als we vanmorgen op zoek zijn naar de ideale gemeente en je denkt, wat is dat voor iemand? Misschien is het wel iemand met een donker verleden. Zeg je dan dat het fijn is dat hij aan het zoeken is? Omdat God daarvoor een belofte heeft? Na drie jaar is Barnabas naar Tarsen gegaan en zocht Paulus op. Bij terugkomst zei Barnabas tegen de mensen dat zijn offer niets voorstelde in vergelijking met het offer van Jezus Christus. Als we weten dat hij vergeeft en genade schenkt, moeten wij ook vergeven en aanvaarden. Barnabas verbindt mensen met elkaar.
Ten vierde: het is een aantal jaren later. De eerste grote zendingsreis begon in Cyprus, ze komen terug in Jeruzalem en doen verslag. Ineens komt er een theologisch probleem binnen de gemeente. Er wordt eindeloos vergaderd. Ook al ben je het niet eens, je kunt dan nog wel één zijn. Ze gaan toch eensgezind verder. Dan lukt het weer niet. Er is ineens tussen Barnabas en Paulus wat. Het ging over Johannes Markus, of hij mee moest of niet. Dat loopt zo hoog op dat Paulus uiteindelijk met Silas weggaat en Barnabas met Johannes Markus. Gelukkig zijn er ineens twee teams en kunnen dubbel zoveel mensen worden bereikt.
De aanleiding was niet goed.
Is het ooit nog goed gekomen tussen Paulus en Barnabas. Ja, het is echt goed gekomen, dat staat in heel veel Bijbelverzen. Barnabas wordt ergens zelfs een apostel genoemd.
Bent u op zoek naar de ideale gemeente. Hier is hij. Het begon niet met een stukje land. Het begon dat ene Jozef aanschoof in een kerk en zo geraakt werd door het evangelie. Dat hij aan het einde zei: Ik heb mijn God, dat is genoeg. Eén naam is genoeg: het fundament dat Jezus heeft gelegd door het offer van zijn leven. Barnabas werd zijn naam.
Ben je tevreden over je naam, betekent het iets moois? Barnabas werd zijn naam, zoon van vertroosting. Dat kwam doordat hij de Vertrooster had leren kennen en toen niet alleen met woorden maar ook met de daad mensen leerde vertroosten. Als je op zoek bent naar de ideale gemeente, hoef je niet ver te gaan. Hij is in dit stukje van de Bijbel. De mooiste gemeente van heel de wereld is vlak bij jou. Als je leert belijden: ik heb aan één genoeg: Jezus mijn Heiland, dan word je een trooster voor anderen.