Edit|
EditReeks Samenvatting:
Corinthe was een lastige gemeente voor de apostel Paulus. Nu Paulus weg is wordt de gemeente aangevallen door verleidende geesten. Er was weinig zachtmoedigheid en veel hoogmoed. Paulus zag men niet als een geroepen apostel. `Hij heeft nooit tot de discipelkring behoord`. Dat was niet alleen een aanval op de persoon van Paulus maar ook op de autoriteit van het Woord. `Hij teert op de zak van anderen`. Giftige kwaadsprekerij.
Paulus zegt: als ik die gemeente geestelijk dien is het billijk dat ze mij lichamelijk onderhoudt, maar ik heb dat nooit gedaan. Die het altaar dienen, mogen er ook van leven. Maar Paulus zocht dat niet en ook nooit zijn eigen eer. In dat moeilijke leven wilde hij Christus dankbaarheid betuigen om Hem zo te mogen dienen. Dat is een voorbeeld om na te volgen. Heilig en onberispelijk voor God te leven.
Hij gebruikt het beeld van een renbaan. Juist in Corinthe werden de Isthmische Spelen gehouden. Onze sport komt ook uit het oude Griekenland. Wie dat niet wist kan dat dezer dagen weer zien. Er waren duizenden toeschouwers in stadions. Paulus gaat daar niet tegen te keer, alsof het op zichzelf iets goddeloos zou zijn. Hij gaat er ook niet op in, maar gebruikt dat beeld voor het leven van het geloof. Ook in andere brieven gebruikt Paulus sport-beelden.
In deze tekst gaat het vooral om het rennen. Er was maar één winnaar, geen brons en zilver. Zo ook moeten alle gelovigen zich inspannen om de erekrans uit genade te ontvangen. Loopt alsof er maar één prijs is.
De weg die de gelovige moet gaan is een moeilijke weg. Onze voeten haasten zich normaliter om kwaad te doen. De wereld is vol van bloedvergieten. Christenen worden in die renbaan geplaatst. Het is een competitie. Sommigen schieten maar niet op. Het gaat om een onvergankelijke erekrans. Paulus strijdt en worstelt omwille van het evangelie, en hij moet alles afleggen wat hem hindert. In Openbaring wordt gesproken over een grote schare, die overwonnen heeft. Zij leggen hun overwinningskronen neer aan de voeten van het Lam.
Loop met volharding, wie volhardt wordt behouden. Wat zo'n renner zou kunnen afleiden mag hij niet naar kijken. `Waarom mag dit of dat niet?` - zulke vragen verdwijnen als we dat grote heerlijke einddoel voor ogen hebben. Wat je ervoor moet laten is voor iedereen verschillend.
Paulus vertelt over de voorrechten die hij heeft ontvangen, een besneden Jood, onberispelijk naar de wet, uit een bekend geslacht, maar ik heb het schade geacht, omdat het tussen mij en de Heiland stond.
Je werken behouden je niet, je steunt er niet op. Als je omkijkt zeg je, er zijn zowaar nog werken die mee mogen naar binnen.
Zelfbeheersing staat niet hoog aangeschreven tegenwoordig. Maar er zit iets koninklijks in, beheersen. De dingen beheersen ons niet, met verslaving etc, maar wij gebruiken ze koninklijk en we hebben er macht over. Ik vermag alle dingen zegt Paulus, door Christus die mij kracht geeft. En dus laat je al het andere los.
Hoe zit het met de Romeinenbrief (9:16) "Zo is het dan niet desgenen, die wil, noch desgenen, die loopt, maar des ontfermenden Gods." Onze voeten staan wel klaar, maar niet om God te volgen. Het lopen voor God: daarmee is het uit met ons eigen lopen en draven. Ons eigen ik gedood, gegrepen zijnde door de liefde van Christus.
Het hoge en heerlijke doel, daar is Hij alles en in al. Hij is de grote voorganger die de Overwinning behaald heeft. Ik heb de goede strijd gestreden zegt Paulus,en het geloof behouden, en de kroon der rechtvaardigheid ligt klaar, voor allen die Zijn verschijning hebben lief gehad.