Edit|
EditReeks Samenvatting:
De apostel Paulus is in dit Bijbelgedeelte aan het danken en aan het bidden. Hij dankt (onophoudelijk!) voor de gemeente. Dat is iets anders dan tobberig doen over de kerk. Ook de blik van andersdenkenden kan giftig zijn, met name voor jongeren. In Efeze – en ook in Rotterdam – ben je als gemeente een kleine minderheid. Reden om er ontzettend dankbaar voor te zijn.
Hij dankt concreet voor de inhoud: geloof en liefde in de gemeente, niet om de organisatie of vorm.
Die dank gaat gepaard met gebed. Hij bidt speciaal voor het werk van de Heilige Geest in de gemeente. Laten we kijken naar de situatie. Het komt in Efeze tot een breuk met de synagoge. Paulus leidt de gelovigen dan uit de synagoge in een zaal van een heidense filosoof, ene Tyrannus.
In Handelingen 18 staat wat de boodschap van Paulus was: Jezus is mijn Heer, mijn Kurios. Wat zou jij zeggen als men dat recht op de man af aan jou zou vragen? Het woordje Kurios kenden de Grieken en Romeinen voor de keizer in Rome (onderwerping aan hem, goddelijke trekken). Nu kwamen er mensen die daar niet meer aan mee deden. De Hellenistische goden werden op dezelfde manier aanbeden. Je kon als christen geen lid meer zijn van een gilde, je kon je beroep niet meer uitoefenen. Het kwam tot een breuk. De Kurios was een absolute machthebber, maar geen despoot. Hij heet Jezus, een Koning die bereid was Zijn leven te offeren. Dat is tot vandaag het geheim van de gemeente en de kerk. Iets anders is het niet. Jezus gaat liever zelf de dood in dan dat hij jou dat laat doen. Dat geldt nu nog steeds, ook voor jou.
Hij bidt om de Geest van wijsheid en openbaring. Apart, want er was in eerste instantie grote onbekendheid met de Heilige Geest. Ze wisten niet dat Hij bestond. Toen hebben ze de Geest gekregen. Als Paulus die brief schrijft, is dat alweer een tijd geleden. Ik wil dit doorgeven: de Heilige Geest blijft voor ons veel te abstract. Wijsheid zien wij vaak als levenswijsheid. Dat kan in de gemeente veel betekenen. Maar het Bijbelse woord wijsheid betekent dat je de geboden van God op de concrete dingen van het leven weet toe te passen. Wat vraagt Christus nu van ons? Hij geeft ons inzicht hoe we moeten handelen. Er zijn overeenkomsten die we in alle brieven van Paulus terugvinden: Afstand nemen van de dienst van Hellenistische goden, bijv. de god van de wijn. Bijna altijd ging dat ook gepaard met ontucht en overspel (godin Aphrodite/Diana van Efeze). De apostel roept op tot een radicale breuk met dit leven. Dat hebben wij nu ook nodig. Christus volgen is een grens overgaan, de oude verdorven wereld achter je laten, heel radicaal.
Daar bidt Paulus dus voor, dat concrete werk van de Heilige Geest in je leven. Je wordt niet teruggeworpen op jezelf. Als je in de knel zit met dingen of jezelf, zoek dan op deze manier God te dienen.
Bijna in alle brieven zeggen de apostelen dingen over relaties, zgn. huistafels: aanwijzingen hoe we in huwelijken, gezinnen, als ouders en kinderen moeten leven. Ook in maatschappelijke verbanden werkt het door. Liefde, toewijding en zelfverloochening mag je dan als echtgenoten in elkaar terugzien. Dat zijn in deze tijd hoge dingen, zeker in deze tijd. Het is nog precies zo belangrijk. Zien onze (klein-)kinderen de liefde van de Heere Jezus in uw leven terug? Paulus werpt ons niet op onszelf terug. Gode zij dank niet! Paulus bidt om de volheid van de Heilige Geest concreet in het leven van alle dag.
Hij bidt ook om de Geest van de openbaring in het kennen van Hem. Dat is het grootste wonder dat een mens kan overkomen, maar het is ook een dwaasheid volgens de omgeving. De opstanding werd niet geslikt, men vindt het absurd en idioot. Gemeenteleden, ben je vergeten dat je wel een dwaas moet zijn om dit te geloven, dat je alles in moet leveren? Vergeet nooit dat als je Jezus gaat kennen, dat dat een geschenk is. Verwonder je erover en prijs God om dit heerlijke werk. Als je als gemeente de verwondering kwijtraakt, is dat levensgevaarlijk. Verwondering voor het werk van de Heilige Geest voor onszelf en ook voor een ander. De boodschap van het evangelie kan alleen maar verder gaan als we afhankelijk weten van de Heere God, van de Geest van God.
Ook als het dichtbij komt, als het je eigen kinderen betreft. Job heiligde zijn kinderen en hij offerde voor ze als ze feest vierden. Ook voor je kinderen is het nooit een zaak van jouw woorden, maar vooral een zaak van de Geest van God, de Geest van de openbaring.
In deze woorden liggen zulke beloften, dat het een zaak is van de Geest van God. Dat betekent dat wij dingen niet hoeven te maken in ons leven. Het allergrootste geschenk is dat de Geest van God bestemd is voor mensen die het nodig hebben, niet voor mensen die het allemaal hebben en kunnen. Voor mensen die met lege handen staan. Niet door kracht, niet door geweld, maar door Mijn Geest, spreekt God.