Edit|
EditReeks Samenvatting:
1 Wat houdt de aanneming in
2 Wat doet de Geest daarin
3 Wat is het gevolg daarvan
1
35 jaar geleden werd er een meisje geboren in de VS, dochter van een tienermoeder. Ze had geen gezicht – een vochtige massa. Alleen een mond. Wie het zag werd stil of liep weg, vader wilde niets met haar van doen. Een vrouw gaf er wel om. Thelma Perkins, verpleegster. Ze heeft liefde nodig als elke baby en deze heeft een hoop liefde nodig; de verpleegkundige adopteerde haar, operatie na operatie. Liefde om te leven. Daar had ze geen recht op – kon er geen claim op leggen, ze kreeg het gewoon. Ze bewezen haar genade.
Dat doet de Heere ook. God de vader adopteert mensen, afzichtelijk door de zonde.
Dit gedeelte bepaalt ons bij het wonder van de aanneming, adoptie tot kinderen. De Geest van de aanneming door wie we roepen Abba, Vader.
Niet de geest van de slavernij – dat slaat in eerste instantie op de periode voor de komst van de Heere Jezus naar deze wereld. Nu is er een grotere mate van vertrouwelijke omgang met de Heere mogelijk. Dat was in het Oude Testament ook mogelijk, maar er was meer distantie. In het voorhof mocht je komen. Maar verder niet. Op afstand en altijd met bemiddeling met priester, regels en voorschriften, die allemaal een functie hadden maar het zorgde voor afstand.
Als de Heere Zijn wet geeft, beeft de aarde, angst. Zo was dat en zo kan het nog zijn, als je in je leven geconfronteerd wordt met de heiligheid van God. Ik kan niet voor de Heere bestaan. En je beseft – de Heere moet mij veroordelen. Van huis uit zien we dat niet. 'Ik vroeg niet, hoe zul je rechtvaardig verschijnen voor God', maar als de Geest dat laat zien, dan schrik je.'
Al God kinderen leren daar iets van.
En als de Heere dan werkt en je mag zien dat Hij je zonden vergeeft, dan verdwijnt die slaafse vrees, er komt liefde en verlangen naar Hem, hartelijke overgave. Je bent een kind geworden. Van zondaar naar kind.
Als Hij werkt, gebeuren er verschillende dingen – Hij vergeeft je zonden, Hij rechtvaardigt je – in de rechte verhouding met God.
In de Romeinse tijd kon een man een kind aannemen – daar was een officiële procedure voor. Hij ging bij het gezin horen. Hij geeft je de status van kind. De verloren zoon: De vader kon hem de deur wijzen of aannemen. Hij vergaf hem niet alleen, maar neemt hem ook weer aan tot zijn kind. Hij had hem ook knecht kunnen maken, dat had al genade geweest. Daarom was die oudste broer zo boos – zijn broer werd weer erfgenaam.
Zondenvergeving, rechtvaardiging, maar kindwording gaat nog veel verder.
Een rechter kan iemand vrijspreken. Dat is al fijn. Daarmee is die rechter niet je vriend of zo. Maar stel je voor dat de rechter de boete betaalt en je meeneemt en je aanneemt tot zijn kind. Absurd. Toch is dat wat God doet. Hij vergeeft mensen die Hem haten, neemt de straf op zich en neemt hen aan tot Zijn kinderen.
Dat van dat kindje zonder gezicht, dat kun je nog ergens begrijpen – dat was onschuldig, maar wij niet. Wij kwamen in opstand. Dat kan alleen om Jezus' wil. Door HET kind van God kunnen wij tot kinderen aangenomen worden. Bedenk wat het Hem heeft gekost. Hij – de enige die het recht heeft om kind te zijn, werd kind af.
Maar nu: hoe weet je dat nu? Dat je kind van God bent? Laat die vraag nooit een gepasseerd station worden in de kerk of ons leven. Dat doet de Heilige Geest.
2
De Geest Zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn. Er is dus een tweevoudig getuigenis. Samen zorgen die voor die zekerheid. Wat is wat?
Je kunt dus op zekere hoogte weten met je eigen geest, of je een kind van God bent. Bijv: Geloof je dat je een zondaar bent? Heb je verdriet daarover, belijd je ze voor de Heere, verlang je naar God in je hart en geloof je dat het bloed van Christus je reinigt van alle zonde en ook jou kan reinigen en rust je daarin ? En heb je het verlangen om heilig te leven, te strijd tegen de zonde, bid je om vervulling met de Heilige Geest? Is dat ook te zien? De vruchten? Is het je verlangen om blijmoedig en zachtmoedig en blij te leven?
Ja dat herken ik, dat is zo in mijn leven, dan getuigt je eigen geest dat. Paulus zegt echter: De Heilige Geest getuigt dat ook. Dat is nodig. Dat van jezelf is soms zo ontzettend zwak. Soms kan ik het duidelijk zien, ja ik heb de Heere lief. Er komt ook zoveel tegen op. Er is zoveel tegenbewijs.. ik kan wel zeggen, ik heb de Heere lief - maar waarom dwaalde je zo af bij het gebed? En waarom gaf je pas toe aan die onreine gedachte, waarom ging je zo te keer tegen je huisgenoot?..
Je hebt dus meer nodig. Dat kunnen we niet zo goed onder woorden brengen – je ervaart het eerder. Waardoor er een zekerheid in je hart ontstaat – dat doe je niet zelf. Dat doet de Heilige Geest. Het is een kus die de Heere je geeft. Hij houdt echt van me, toch. Hij getuigt, samen met mijn geest dat God mij lief heeft. Dat kan op veel manieren, in de kerk of aan het Avondmaal. Ik voor u. Of als je aan het wandelen bent – plots die innerlijke zekerheid, ik ben Uw kind.
Zekerheid praten mensen je niet aan en kunnen ze je ook niet afpraten.
Het kan heel stil en ook intens zijn. Als je iets mag proeven van nameloze blijdschap. Daar word je niet groot van, maar vaak heel klein van. Heel klein voor God en zeer bemind.
3
Dat getuigenis zorgt voor zekerheid. Hij is mijn Vader en ik Zijn kind. Geen misschientje - niet dominee ik hoop het. Je kunt zeker zijn van je behoud. Mis je die zekerheid nog? Je kunt geleerd hebben met je zonde bij God je toevlucht te nemen. Ben je een kind van God, eigenlijk geen ja durven zeggen. Je mist de vrijmoedigheid – dan is dit gedeelte misschien een bemoediging. Daar mogen we om vragen – Heere getuig met Uw Geest dat ik Uw kind ben! Pleit dan op deze belofte.
Het zorgt ook voor intimiteit. Matthew Henry zegt: de Geest van de aanname werkt een kinderlijke liefde tot God, blijdschap in de Heere en afhankelijkheid van Hem als van een Vader.
Gods kinderen mogen de Heere aanspreken als Vader, Abba. Lieve Vader. Dan mag niet alleen, maar dat wil je ook. Papa – ik hou van u... zou een kind van God dat niet hebben? Liefde en verlangen, Heere ik hou van U. Ik zal U hartelijk liefhebben. U behoor ik toe.
Als u de Heere vreest, dan heeft de Vader je aangenomen tot Zijn kind. Mijn Vader die voor mij zorgt. Er zit een voorwaarde aan: Wandel door de Geest. Zekerheid is alleen mogelijk als je dicht bij de Heere leeft en je telkens weer laat vullen door de Geest. Je kunt je zekerheid kwijt raken als je slordig leeft, dan kan de vrees, de angst en onzekerheid terug komen.
Hebt u, heb jij zekerheid? Als je dat niet hebt, een slaafse vrees. Diep in je hart eigenlijk bang voor God – zo heb ik ook jaren geleefd. Eigenlijk speel de ik verstoppertje voor God. Als je zonden niet vergeven zijn, heb je ook reden tot vrees, kind van de toorn, dan hoor je bij een andere vader. Wat je niet bent, kun je wel worden, gelukkig. Dan is er toch goed nieuws. God heeft beloofd dat Hij dat wil. Bij de doop is dat al gezegd. Jij mag Mijn kind zijn. Heb je deze Vader nodig??
Of loop je voor Hem weg en wil je geen kind zijn? Als het zo blijft, ga je wel verloren – belofte van de Vader op je hoofd en toch verloren gaan. Ga toch terug, als de verloren zoon. Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan – ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u en niet meer waardig uw zoon genoemd te worden. Zijn vader zag hem al en werd met ontferming bewogen en kuste hem. Zo is de Heere, met innerlijke ontferming bewogen, kom want Hij roept u en Hij zal zich over u ontfermen. Kom! En Hij zal zeggen, welkom thuis, Mijn kind.