Edit|
EditReeks Samenvatting:
Oudejaarsavond 2004. We hebben allemaal onze herinneringen, goede dingen, ellende en verdriet in het persoonlijk en kerkelijk leven. Scheuren en breuken die vielen en doorgingen. Maar laten we niet blind zijn voor de zegeningen.
Een wereld vol gebrokenheid. Nieuwjaar: we moeten verder. Wat kun je er tegen opzien als de curve van je leven naar beneden wijst. Geef ons een plaats waarop ik staan kan. God heeft zo'n plaats gegeven. Het vaste fundament van God staat. De toekomst wijst niet veel goeds uit: dreigende natuurrampen, terrorisme; de secularisatie vreet door als een kanker. De zwarte wolken getuigen ook van de zon die erachter schijnt. Maar er is geen plaats voor optimisme. Oh nee? Paulus schrijft in vergelijkbare omstandigheden: het fundament van God staat. Niet zo'n gangbaar woord. Evenwel. Dat woord gebruikt Paulus niet vaak. Niettemin. Grote emotie brengt soms zo'n explosieve uitspraak. Of een strijdkreet, 'kom maar op als je durft'. `Evenwel` is geen verdovend middel, geen struisvogelpolitiek. De barre werkelijkheid wordt onder ogen gezien.
Grote teleurstellingen, ook in mensen. Hun woord eet voort als kanker (vers 17). Was die ene Naam gegeven om behouden te worden of niet? Er werden vraagtekens gezet achter de waarheden van de Schrift. De jonge christelijke gemeente wordt aangetast.
De Heere IS opgestaan, het is geen mythe.
Dat was de binnenkant van de misère in Paulus' tijd. De buitenkant wordt beheerst door Caligula en Nero. De wereld dreigt de kerk en de gemeente onder de voet te lopen. De leeuwenkuil wacht. De haat van de arena. Paulus is gevangen als hij deze brief schrijft. Hij heeft een moeilijk leven gehad in de dienst van koning Jezus. Paulus voelt en weet: hij zal niet lang meer leven.
Wat is bestand tegen vloedgolven, ook nu? Van modern geseculariseerd denken. Paulus staat op een steenrots. Hij richt zich tot het team van jonge evangelisten. De dwaalleraars zullen niet verdwijnen, noch de dreiging van de wereld.
Maar hij richt zijn oog naar boven waar Jezus is. Heb goede moed, Ik leef, Ik ben. Evenwel.
Net als het 'nochtans' van Jona en van Habakuk. Jona zit dan in het binnenste van de grote vis. En Habakuk maakt alleen neergang mee.
Evenwel:meer dan overwinnaar door Hem, die ons heeft liefgehad. Zelfs verdriet en druk werken mijn ziel ten leven. U kunt alsnog thuis komen bij die lege stoel, maar de blikrichting verandert. Niet te letten op de omstandigheden en daaruit conclusies te trekken, maar Hem mijn helper weten.
11 maart de aanslag in Madrid, doorgaande moord in Darfur, gijzeling en moord in Beslan, honderd duizenden doden in Azië. Viel de werkelijkheid wel mee? Maar geen doemdenken: wat zet je er tegen over? Laten ons eten, drinken en vrolijk zijn? Entertainment ipv het journaal? Dat is struisvogelgedrag. Of zegt u: evenwel. Dan kunt u daar ook mee sterven. Het komend jaar kan het laatste zijn voor ons. Paulus staat op een fundament niet op een ijslaag van gevoel en emotie. Daar moeten we doorheen zakken om de vaste grond te vinden. Een fundament dat het hele gebouw moet dragen. Denk aan de huizen die gebouwd waren op zand, ipv rots. Niet de profeten en apostelen, maar wel de inhoud van hun prediking: Jezus Christus en die gekruisigd. Het is volbracht. Het fundament staat. Het 'staan' in het Grieks is een actie. Alles beukt er tegenaan, maar niets is in staat het omver te werpen. Wie zal ons scheiden van de liefde Gods in Jezus Christus? Het berouwt Hem niet, Ik de Heere worde niet veranderd, daarom is Israël niet verteerd. Uw verzoenend sterven blijft het rustpunt voor mijn hart, Heere Jezus.
Een apocalyptische zeebeving - wat verwachten wij? Een nieuwe hemel en nieuwe aarde waarop gerechtigheid heersen zal. Waarheen ben je op weg vanavond?
