Edit|
EditReeks Samenvatting:
Wat is het ware kruis?
Het is misschien wel een hele bekende tekst, vers 35 kennen velen uit het hoofd. Er staat maar één keer het woord willen. Het leven behouden willen we wel, het leven afleggen niet.
De HEERE Jezus is in de Golan hoogvlakte. Ver weg van Jeruzalem. Hij wil Zijn discipelen in alle rust onderwijzen. Wie zeggen de mensen dat Ik ben? Wat begrepen de mensen van Zijn werk, Zijn komst. Dat Hij lijden *moest*, dat er geen andere weg is. Het stond vast, al voor de wereld er was. De Zoon moest het offer brengen. In de rol des boeks is van Mij geschreven.
Zijn lijden lag buiten het gezichtsveld van de Joden. Hij wordt bespot als profeet en koning, maar men zwijgt over het priesterambt. Daar speelt de satan op in. In de woestijn wil satan Christus bij het kruis vandaan houden. Daar zal Hij over hem triomferen, dat weet hij.
Jezelf niet laten kennen - ons leven behouden. Je moet een grote jongen zijn. Prima, als het gebeurt in het licht der eeuwigheid. Als je niets anders hebt dan het leven is het niet zo vreemd als je je daaraan vast klampt. Het geluk ligt net achter de horizon. We willen houden wat we hebben en verwerven wat we niet hebben. Met dat willen hebben we geen moeite. Maar wat we willen behouden, dat verliezen we juist. Wat een eerlijk boek is de Bijbel! Het liefste wat God ons gegeven heeft, kinderen, levenspartner, we kunnen er niets van meenemen, en er niets mee `betalen`. Een doodskleed heeft geen zakken, zegt een Joods spreekwoord.
Hoe wilt u zalig worden. Door de te bidden, de Bijbel te lezen? Wij maken er een opstapje van om bij God in het gevlij te komen. Onze bekering komt in dit leven niet af. Je kunt daar niet op steunen. We worden niet zalig als biddende, maar u wordt als een goddeloze gerechtvaardigd. Niets van ons is er meer bij. Dat gaat tegen ons in. Al die dingen die u doet, daar kunt u niet op steunen, maar ze zijn vrucht van de genade.
Hoe komen we er toe om te willen wat we niet willen? Het kruis waar Christus over spreekt zit dieper dan de moeilijke omstandigheden van ons leven, maar dat we alleen van genade leren leven.
Als je wacht op opname in een bejaardentehuis, wacht je feitelijk op de dood van een ander. Ook onze plaats in het Vaderhuis is er alleen door de dood van de Zoon. Daar zit wel schuld in. Dat is ook de ergernis van het evangelie. Het is er ook binnen de muren van de kerk.
Van Gods genade leven is naar Gods diaconie gaan - je armoe bloot, maar geen recht, zoals bijvoorbeeld de bijstand - daar heb je bij wijze van ook nog aan mee betaald.
Christus wilde sterven voor ons toen wij nog zondaren, vijanden waren. Er is ons geen ontroering nodig, d.w.z. we mogen het niet met onbewogen ogen aanzien; maar Christus zegt tegen de
klaagvrouwen: weent over uzelf. Hij vraagt schuld belijden, geen medelijden. Laat u met God verzoenen. Hij laat ons niet tevergeefs bidden. God bidt ook u. Heeft u onverhoorde gebeden. Maar zou het erg zijn als Gods gebed onder ons onverhoord bleef. Hij doet ons niet naar onze zonden. Hij moet meer worden, ik moet minder worden. Net als het lengen der dagen. Het gaat heel langzaam. Per dag.
Het kan heel krachtdadig, maar de meest gewone weg is de langzame weg. Hoe langer hoe meer leren we meer over ons en de grootheid van Christus. En we leren ook de strijd tegen de zonde.
De wereld kan er slecht tegen als je anders bent dan wat gewoon gevonden wordt. De ergernis steekt de kop op, wanneer de rol van God aan de orde komt in de ramp in Azië. We allemaal genade nodig. Christus heeft Zijn armen breed aan het kruis: kom allen tot Mij die vermoeid en belast zijn. Moe om uw zaligheid te willen verwerven. We verwachten het van hem alleen en volledig.