Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2005-04-10 10:00:00 ds. J. Plomp (Putten)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Phip 3:10,11 Phip 3:1-16 2005-04-10.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 3.9Mb)
2005-04-10.1023.mp3 (Preek, 32kPro, 7.9Mb)
2005-04-10T.102.mp3 (Hele dienst, 32kPro, 16.4Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
In iedere brief waarschuwt Paulus tegen dwaalleraren. Zo ook in de Filippensenbrief. Er was daar een gemeente ontstaan onder Paulus’ arbeid. `Zie op de honden, de kwade arbeiders`; duidelijke taal. Ze dringen de kudde binnen om die te verscheuren. Hiertegenover geeft Paulus een getuigenis van zichzelf. In alle ijver onberispelijk, een Farizeër naar de wet. Hij heeft dat schade en drek leren achten. Het gaat om Christus en om wat Hij deed. God heeft hem leren inleveren wat hij als winst beschouwde. Paulus kende Christus als de zaligmaker, al lange tijd; maar hij kent de worsteling in zijn leven nog altijd om Christus meer en meer te leren kennen. Hij zegt niet: ik ben bekeerd, wie doet me wat?
Wat is dat: Christus kennen? De evangeliën uit je hoofd weten? Nee, kennen is in gemeenschap leven. Kennen vanuit ondervinding. Dat is de wens van alle gelovigen. Het jagen – steeds daarop gericht te zijn. In Hem gevonden te worden – opdat ik Hem kenne. Kent u dat ook? Of wordt het tijd dat u van jachtgebied verandert? Een vragen, strijden om meer te weten.

Wat is de opstandingskracht van Christus? De kracht die Christus terug bracht in het leven. De kracht van God de Vader, de Heilige Geest die Hem opgewekt heeft uit de doden. Ook het volbrachte werk van Christus. Ons geloof is vrucht van de opstandingskracht van Christus. Wedergeboren tot een levende hoop.

Maar daarmee is Paulus niet klaar – er is nog een kracht in hem. Strijden tegen de zonde kan hij niet in eigen kracht. Een doorgaande werkelijkheid van dag tot dag. Waar we tot leven zijn gewekt, zijn we niet klaar met dat beginsel. Al maar dieper met Hem verbonden te worden. Laten we ons er niet bij neer leggen dat de vruchten van geloof en bekering weinig worden gevonden bij ons.
Bij Christus was het eerst lijden en daarna de opstanding. Maar bij ons is het omgekeerd: wij beginnen in de dood en wij moeten opgewekt worden en daarna is er de strijd. Een stervensproces voor de oude mens.
Paulus’ leven kende ook het lijden dat mensen eerst voor hem applaudisseerden en daarna versmaden. Dat heeft Christus ook gekend. De gemeenschap van Zijn lijden. Wij moeten ook aan onze zonden sterven. Met de bekering heb je geen brevet van vermogen op zak. We krijgen dan geen rustig en stil leven. Geen voltooide heilige maar een wedergeboren zondaar. Gerechtvaardig door het geloof, maar wel in de strijd tegen de boze lusten van zijn vlees. Dan lijkt het wel eens of het met de dag erger wordt. Een steeds grotere zondaar. De hoop is de wederopstanding uit de doden. De gemeenschap aan Zijn lijden doet een kind van God hijgen naar het einde.

Een andere weg is er niet. Dat is de weg van het koninkrijk Gods. Hier de strijd en daar de eeuwige rust. Eerst het graf, daar de troon. Jezus is voorgegaan. Wat zal dat zijn wanneer Christus Zijn bruid aan de Vader zal voorstellen...
Zo wordt het goud gelouterd om te schitteren voor Gods troon.

Edit