Preek/Lezing

Overzicht | Zoeken | Reeksen || Vorige | Volgende
Type Datum Spreker Thema opm
preek 2005-05-29 10:00:00 ds. J. Spoor (Utrecht)

Tekst: Schriftlezing: Geluid: Reeks:
Mar 5:22-43 Num 15:37-41 Mar 5:22-43 2005-05-29.1013.mp3 (Preek, 16kPro, 3.3Mb)
2005-05-29.1023.mp3 (Preek, 32kPro, 6.5Mb)
2005-05-29T.102.mp3 (Hele dienst, 32kPro, 19.4Mb)

Edit| EditReeks
Samenvatting:
Het dochtertje van Jaïrus. Twaalf jaar, gestorven. Staat er een ontroerender verhaal in de Bijbel? Kun je er wel over preken?
Het zijn twee ontroerende verhalen. Niet alleen de dochter van Jaïrus maar ook de bloedvloeiende vrouw. Door elkaar heen worden ze verteld. Dat tweede verhaal lijkt er storend tussen te komen. Jezus opgehouden onderweg naar een kind dat op sterven ligt. Ze hebben met elkaar te maken. Twee vrouwen – naar de ene op weg en de ander komt Hem achterna. De ene 12 jaar oud, de ander 12 jaar ziek.

Ze komt bij Jezus, Mattheus vertelt nog dat ze de zoom van het kleed aanraakt, of de hoek, waar de kwast zit. In Numeri hebben we het gelezen. Een hemelse blauwe draad - als je ze ziet denk je aan de geboden van de Heere. Je weet weer: Ik ben geroepen. Je leven heeft zin door de woorden van de Tora. De roeping van God is ook in ons leven geweven. De vrouw raakt de hoek van het kleed aan. Aanraken doen we als we willen troosten. Je maakt er een beetje deel van uit. Eén geworden. Daarom raakt die vrouw die draad aan. Jezus, die Man van God, die Roeping van God. Wij zijn niet toevallig op deze wereld, maar alleen omdat Hij dat wil.
De vrouw zegt: ik doe een beroep op God zelf, de Zoon van God. Hoor Israël, de Heere is een. Ze kust de draad met haar vingertop. En Hij is ook geraakt. De lijdende vrouw, de lijdende mens – zij kunnen niet meer leven. Van verdriet en hopeloosheid.
En dan is het genoeg die draad aan te raken en dan zegt Jezus: uw geloof heeft u behouden. Is het niet geweldig dat we niet alles hoeven te hebben. Alleen met de vingertoppen de belofte van God aanraken. Dat is geloof, dat is heling, herstel, dat is het woord van God. We tippen er alleen maar aan. In al onze twijfel en moedeloosheid, dit te weten – we hoeven maar een hand uit te steken en een beroep te doen op die belofte van God.
Jezus loopt door naar het dochtertje van Jaïrus – het is al gestorven, misschien op het moment dat de vrouw Jezus aanraakte. De levensdraad van het dochtertje begaf het. Zo ligt dat meisje er – wit en bleek. De onwetende mensheid, in de knop gebroken levens, die wachten: komt Hij, komt Hij? Of zoals de mensen zeiden: het hoeft niet meer, het is te laat, opgehouden door iemand die Hem ophoudt, aanraakt. Door ons misschien? Nee, Hij komt niet te laat.
Vrouwen verhalen – kwetsbaar. Mannen zij niet zo kwetsbaar, maar ze denken dat ze kunnen helpen, bouwen, grote kastelen, met hoge petten op. Mislukte messiassen. Maar gelovigen zijn kinderen. Geen mannen meer, maar kinderen. Kinderen van God.
Net als deze dochter – het bekendste meisje uit de Bijbel. Maar geen naam. Gestorven voordat het leven eigenlijk begon.

Dochtertje van de overste van de synagoge. Ze leefden waarschijnlijk in een glazen huisje – een voorbeeld moesten ze zijn. Belast en neerdrukkend – niet wetend, het niet aan kunnen. Jezus legt de handen op. En dan gebeurt het wonder. Meisje, sta op. En zo doet Jezus dat bij ons. Maar geloven wij in dat wonder? Dat het ook aan jou kan geschieden? Als we ons in vol vertrouwen aan Hem toevertrouwen kan het wonder gebeuren. Misschien durf je niet, ben je bang. Maar ik zeg je: je mag er zijn, voor God en voor mensen. Kies het leven, want God heeft het je gegeven. Ze staat op en leeft. Niet neder zitten bij dat godloze afwijzen van het leven. Strek je hand uit naar de kwast, naar de woorden van de Tora.

Jezus beveelt er niet over te spreken. Waarom niet? Het echte wonder blijft in het hart van de mensen. Als je erover spreekt wordt het niet of anders begrepen. Iets tussen God en die ene mens. Oneindig kostbaar.

Edit